IV SA 2812/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędziowie (NSA, WSA Anna Żak (spr.), Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i S. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego skargę oddala 7/IV S.A. 2812/03 Uzasadnienie [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia .. czerwca 2003r. nr [...], po rozpatrzeniu zażaleń S. B. oraz M. i A. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2001r. wstrzymujące wykonywanie robót budowlanych wykonywanych przez J. i S. B. przy rozbudowie pawilonu handlowego w [...] przy ul. W. na podstawie art.138 par.1 pkt.3 kpa umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art.50 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Zgodnie z art.50 ust.4 tej ustawy postanowienie takie traci ważność z mocy prawa po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem / art.51 ust.1 pkt.1 lub 2/. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] we wskazanym terminie wydał decyzję z dnia [...] 10.2001r.o której mowa w art.51 ustawy Prawo budowlane zatem zaskarżone postanowienie poprzez wydanie w/w decyzji pozostaje w mocy i w związku z czym w ocenie organu odwoławczego postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. i J. B. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji zarzucając rażące naruszenie art.50 i 51 ustawy Prawo budowlane oraz opieszałość postępowania administracyjnego. Podnieśli, że organ II instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2001r., dlatego niezrozumiałym jest dla nich stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, że nadal pozostaje w mocy postanowienie wstrzymujące roboty budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Błędny jest pogląd organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie postępowanie zażaleniowe jest bezprzedmiotowe z powodu wydania decyzji o jakiej mowa w art.51 ust.1 w terminie określonym w art.50 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Ustawodawca zagwarantował możliwość kwestionowania przez stronę zasadności postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych wydanego na podstawie art.50 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. w drodze zażalenia, o czym stanowi ustęp 5 tego artykułu. Możliwość wniesienia zażalenia umożliwia stronie prawo do dokonania weryfikacji stanowiska organu I instancji, co do trafności rozstrzygnięcia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, przez organ odwoławczy. Nie można się zatem zgodzić się z tym, że bezprzedmiotowość postępowania a w konsekwencji umorzenie postępowania zażaleniowego wynikła z wydania decyzji o jakiej mowa w art.51 ust.1 cyt. wyżej ustawy Prawo budowlane, w terminie określonym w art.50 ust.4 tej ustawy. Pozostawanie w obrocie prawnym postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wydanego na podstawie art.50 ust.1 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania zażalenia wniesionego przez stronę niezadowoloną z takiego rozstrzygnięcia , wręcz odwrotnie – obliguje organ odwoławczy do rozpoznania tego zażalenia i dokonania kontroli postanowienia organu I instancji. Jednak mimo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem. Z akt sprawy wynika i okoliczność tę podnieśli także w skardze małż. B., iż powoływana przez organ odwoławczy decyzja z dnia [...].10.2001r.wydana w trybie art.51 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r.nr [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja o której mowa w art.51 ust.1. Ma ono zatem charakter tymczasowy, a jego obowiązywanie wygasa z mocy prawa w terminie określonym w art. 50 ust. 4 tej ustawy. Wyeliminowanie decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. z obrotu prawnego decyzji z dnia [...].10.2001r. wydanej w oparciu o art.51 ust.1, ma w niniejszej sprawie ten skutek, że straciła ważność decyzja o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] września 2001r., ponieważ upłynął termin jej ważności o jakim mowa w art.50 ust.4.. Oznacza to, że inwestor może prowadzić roboty budowlane na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę. Jeśli więc w dacie rozpoznawania zażalenia postanowienie stanowiące przedmiot postępowania zażaleniowego nie istniało, albowiem mocą ustawy zostało wyeliminowane z obiegu - to postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe. Uzasadniało to umorzenie postępowania odwoławczego w trybie art. 105 § 1 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku opublikowanym w ONSA 1984 Nr 1, poz. 23 stwierdził, że klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej w dacie rozpoznawania zażalenia strony skarżącej. Zatem bezprzedmiotowe było rozpatrywanie zażalenia wniesionego przez skarżących na postanowienie z dnia [...] września 2001r.o wstrzymaniu robót budowlanych z tej przyczyny, że w dacie orzekania przez organ II instancji postanowienie to nie istniało w obrocie prawnym na skutek utraty mocy prawnej. Ponieważ mimo błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, a tym samym naruszeniu art. art.80 kpa i art.107 par.3 kpa, rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiada prawu Sąd uznał, iż wadliwości te nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/ skargę oddalił. .