IV SA 2826/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej wykonanie określonych czynności i decyzji zezwalającej na kontynuację wstrzymanych robót budowlanych I. uchyla decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., II. w pozostałej części skargę oddala, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K., na podstawie art. 104 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 55 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 59 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., nakazał M. i B. N. wejście do budynku usytuować w ścianie wschodniej budynku z jednoczesnym wykonaniem przyszłej klatki schodowej ze ścianą bez otworu okiennego od strony działki państwa J., w terminie do 30 września 1996 r. przedłożyć w Urzędzie Rejonowym w K. dokumentację techniczną budynku mieszkalnego wykonaną z uwzględnieniem dokonanych zmian, a także po zakończeniu robót uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu. Decyzją z dnia [...] września 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego, na podstawie art. 104 kpa i art. 28 ust. 2, art. 34 Prawa budowlanego zatwierdził projekt zamienny budynku mieszkalnego i zezwolił na kontynuację wstrzymanych robót budowlanych. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji złożyła A. K. podnosząc, że obie decyzje rażąco naruszają prawo, gdyż sankcjonują usytuowanie budynku w odległości od granicy działki sprzecznej z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, a przepisy te nie pozwalają na postawienie domu w odległości mniejszej niż cztery metry od granicy sąsiedniego gruntu, gdy w ścianie od tej strony są otwory okienne lub drzwiowe. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. W uzasadnieniu podał, że nie stwierdził przesłanek wymienionych w pkt 1 do 7 z art. 156 § 1 kpa, które uprawniałyby do stwierdzenia nieważności decyzji. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek realizowany był pod rządem obowiązujących w czasie budowy przepisów rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Przedmiotowy budynek objęty był pozwoleniem na budowę z dnia 7 maja 1990 r., roboty budowlane zaś rozpoczęto w dniu 11 lipca 1990 r. Przepisy powyższego rozporządzenia - § 12 ust. 1 ustalały, że wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta mogła być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie miała otworów okiennych i drzwiowych. Zgodnie natomiast z ust. 2 § 12 przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4m od granicy działki, odległości określone powyżej w ust. 1, mogły ulec zmniejszeniu z tym, że odległość miedzy budynkiem istniejącym, a projektowanym powinna wynosić 8m. W przedmiotowej sprawie odległość między budynkami mieszkalnymi wynosi 10m, dlatego też nie ma mowy o rażącym naruszeniu odnośnych przepisów techniczno-budowlanych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że analiza dowodów w sprawie nie wykazała naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, w tym § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Ponieważ inwestor wykonał nakazane obowiązki Kierownik Urzędu Rejonowego w K. był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. K.. Skarżąca podała, ze zatwierdzenie nowego zamiennego projektu budowlanego było rażącym naruszeniem art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, a także projekt zamienny nie był zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi z dnia 14 grudnia 1994 r. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem wydane decyzje rażąco naruszają prawo. W konkluzji wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Stosownie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Do rozpoznania skargi właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd nie jest związany granicami skargi. W ocenie Sądu, zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy, albowiem w części uchylonej zaskarżona decyzja narusza przepis prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadami zawartymi w art. 6, 7, i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Tym wszystkim obowiązkom organy administracji publicznej obu instancji w części żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 1996 r. uchybiły w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Analiza obu zaskarżonych decyzji wskazuje, że pomijają one zupełnie zarzuty jakie stawiane są przez skarżącą, od samego początku postępowania decyzji z dnia [...] września 1996 r. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych budynku mieszkalnego wykonanego z odstępstwem od dokumentacji przez M. N.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nałożono na inwestora obowiązki celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzją natomiast z dnia [...] września 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K. zatwierdził projekt zamienny budynku mieszkalnego i jednocześnie zezwolił na kontynuację wstrzymanych robót budowlanych. Organ administracji wydając niniejszą decyzję nie ustosunkował się zupełnie czy inwestorzy wykonali nakazane czynności doprowadzające obiekt do stanu zgodnego z prawem, czy wywiązali się z nałożonych obowiązków. W szczególności zupełnie pominął okoliczność, że notatka urzędowa z dnia [...] sierpnia 1996 r., na którą powołuje się Kierownik Urzędu Rejonowego, nie wyraża stanowiska K. J., w imieniu którego bez okazanego pełnomocnictwa nie mogła występować wyłącznie jego żona. Ponadto należało się odnieść do tych wywodów żądania strony skarżącej, które wskazują, że niezależnie od treści notatki urzędowej, która jedynie stwierdza pewne okoliczności faktyczne, podstawą zatwierdzenia projektu zamiennego budynku winno być spełnienie wymogów prawa. Chodzi tu o obowiązek organu budowlanego stwierdzenia czy nakazane czynności, doprowadzające obiekt do stanu zgodnego z prawem, zostały wykonane. Z wyjątkowo lakonicznej, sprzecznej z wymogami art. 107 § 3 kpa decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. te okoliczności nie wynikają. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 powołanej ustawy, w trybie art. 152 stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.