IV SA 2829/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania " L. " Spółki z o.o. w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2002r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 10 kondygnacyjnego budynku biurowego, II kondygnacyjnej restauracji i III kondygnacyjnego parkingu podziemnego na działkach o nr ew. [...] i [...], w obrębie [...], położonych przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji podano, że planowana inwestycja jest z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. , zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r. ( publ. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), bowiem teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] o funkcjach techniczno -produkcyjnych. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i lokalizowanie funkcji technicznych II i III stopnia obsługi produkcyjnej, dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcja preferowaną, których usytuowanie nie może ograniczać funkcjonowania obiektów preferowanych. W obszarze wyklucza się zabudowę mieszkaniową oraz usługi chronione ( oświata, ochrona zdrowia) niezwiązane z funkcją podstawową oraz lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice obszaru. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania , jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rodzaj promesy, informuje inwestora o możliwości realizacji zamierzonej inwestycji, dając mu uprawnienie do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja ta zgodnie z art. 40 i art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ odwoławczy ponadto podniósł, że zarzut Spółki o uciążliwości planowanej inwestycji, może być podnoszony i rozstrzygany w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, a przewidywana liczba 420 miejsc parkingowych nie kwalifikuje zaliczenia przedsięwzięcia do pogarszających środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów. W skardze "L." Sp. z o.o. w W. zarzuca zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem, ponieważ przy jej wydawaniu rażąco naruszono art. 7, art. 8 oraz art. 75, art. 76 i art. 107 kpa, a ponadto cały przebieg postępowania był niezgodny z art. 12 i art. 13 kpa , a w początkowym okresie również z art. 9 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że mapa stanowiąca załącznik jest nieaktualna i zawiera nieprawdziwe dane o terenie, inwestor zaniżył liczbę miejsc parkingowych, gdyż liczba 420 miejsc została w opinii Z. z dnia [...] września 200lr. wyliczona dla inwestycji o 30 % mniejszej, nie wyjaśniono jaki obszar ma mieć inwestycja, gdyż początkowo miała obejmować trzy działki ([...],[...] i [...]), a nie tylko dwie działki [...] i [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera nieprawdziwe oraz nieścisłe stwierdzenia. Skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być uwzględniony zarzut dotyczący uciążliwości planowanej inwestycji dla środowiska, jeżeli nieprawidłowo obliczono 420 miejsc parkingowych. Spółka wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zainteresowany inwestor wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.l ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż w wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, iż istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja objęta wnioskiem inwestora może być zrealizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. Ustawodawca w każdym z tych postępowań nałożył na organy administracji publicznej badanie różnych, istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Trafnie zwraca uwagę uzasadnienie zaskarżonej decyzji, powołując się na treść art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r Nr 15, poz. 139 ze zm.), że organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Znajdujące się w aktach dokumenty dotyczące treści obowiązującego, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, planu zagospodarowania przestrzennego potwierdzają prawidłowość oceny organy odwoławczego o zgodności przedmiotowego zamierzenia z treścią tego planu. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 2 cyt. wyżej ustawy wyraźnie wymaga od podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określenia funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. W określeniu " funkcji i sposobu zagospodarowania terenu" mieści się obowiązek wskazania przez wnioskodawcę przeznaczenia inwestycji, którą zamierza realizować na określonym terenie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że inwestor spełnił ten wymóg, określając we wniosku z dnia 17 sierpnia 200 lr. , że planowana inwestycja , przewidziana do realizacji na dwóch działkach o nr ew. [...] i [...][...], przy ul. [...], w W., obejmuje - 10 kondygnacyjny budynek biurowy - o pow. całkowitej 15.700 m2, II kondygnacyjny budynek restauracji - o pow. całkowitej 1.200 m2 oraz III kondygnacyjny parking podziemny - o pow. całkowitej 13. 600 m2 - na 420 miejsc parkingowych. Jak słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a obowiązkiem organu orzekającego jest zbadanie czy na terenie wskazanym we wniosku może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. Dlatego też, nieuzasadnione są obawy strony skarżącej ,że przedmiotową inwestycję inwestor zamierza zrealizować na terenie większym ( na trzech działkach) od podanego we wniosku i w kwestionowanej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie warunki wynikające z ustaleń planu, z przepisów szczególnych, w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, dotyczące osób trzecich, zaś na mapie, stanowiącej integralną część decyzji w stosownej skali wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż mapa stanowiąca załącznik decyzji jest nieaktualna, albowiem ze znajdującej się na odwrotnej stronie tej mapy pieczęci wynika, iż została wykonana jako kopia mapy zasadniczej w skali 1 : 500 w dniu 12 lipca 2000r. przez uprawniony - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. Nieuzasadniony jest zarzut skargi wskazujący, że nieprawidłowo obliczono liczbę 420 miejsc parkingowych, ponieważ zostały obliczone dla inwestycji mniejszej o 30 % . Ze znajdującego się w aktach załącznika do Opinii komunikacyjnej nr [...] z dnia [...].09.200lr. Z. wynika, iż do obliczenia liczby miejsc parkingowych przyjęto powierzchnię netto budynku biurowego i budynku restauracji, a nie podaną we wniosku i w zaskarżonej decyzji całkowitą ich powierzchnię. W tym stanie rzeczy nie znajduje podstaw prawnych zarzut skargi o uciążliwości przedmiotowej inwestycji z uwagi na liczbę miejsc parkingowych. Podnieść przede wszystkim należy, że uciążliwość danego zamierzenia inwestycyjnego dla otoczenia rozpatrywać należy w sensie prawnym i nie mają w tym względzie znaczenia subiektywne przekonania i odczucia poszczególnych podmiotów. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązujące w tej mierze rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia inwestycji szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz. U. Nr 93, poz. 590 ze zm.) nie zaliczały inwestycji, dla której zaskarżoną decyzją zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć stan środowiska. Przepisy te do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczały parkingi przeznaczone dla pojazdów osobowych o ilości powyżej 500 miejsc postojowych. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, że planowany parking podziemny w sensie prawnym jest obiektem szkodliwym dla środowiska i wobec tego nie może być zrealizowany na terenie objętym decyzją. Trafnie podniósł organ odwoławczy, że zarzuty skarżącej dotyczące uciążliwości inwestycji mogą być podnoszone na etapie pozwolenia na budowę, gdyż dopiero w tym postępowaniu realizuje się zasada ochrony interesów osób trzecich, o której stanowi art. 5 ust.l pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutów skargi o naruszeniu wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.