IV SA 2841/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu i gołębnika drewnianego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. nakazał rozbiórkę garażu drewnianego oraz gołębnika drewnianego na podmurówce z pustaków, wybudowanych niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, na posesji przy ul. B. w J.. Obiekty te, jak wynika z planu zagospodarowania przestrzennego z 1985 r., istniały już przed datą opracowania tego planu. Oba obiekty wykonane zostały niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., które wymagały aby budynki gospodarze usytuowane bezpośrednio przy granicy były wykonane (ściany) z materiałów niepalnych. Uznając, iż oba obiekty powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, nakazana została ich rozbiórka. W odwołaniu inwestora W. P. podniesiono, iż absurdalne jest powoływanie się w zaskarżonej decyzji na przepisy rozporządzenia z dnia [...].07.1980 r. w sytuacji, gdy obiekty powstały już w 1970 r. Ponadto sąsiadka posiada takie same obiekty i w stosunku do nich brak jest działań restrykcyjnych. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...]maja 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji powtórzona została argumentacja zawarta w decyzji organu I instancji. Skargę na tę decyzje złożył W. P. podnosząc, że organy naruszają zasadę równości wobec prawa, odmiennie traktując strony postępowania. Orzekają one tendencyjnie o rozbiórce w stosunku do jego obiektów postawionych w 1971 r., gdy sąsiadce pobłaża się przy samowolnych budowach. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią podstawową dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie do przedmiotowych obiektów budowlanych: garażu drewnianego i gołębnika drewnianego, powinny mieć, jak przyjęły to organy administracyjne, zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Kontrola samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych i wydanie decyzji o ich rozbiórce na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, może nastąpić tylko wówczas, gdy budowa tych obiektów zrealizowana została w czasie obowiązywania ustawy prawo budowlane z 1974 r. Z uzasadnienia decyzji organu i instancji wynika, iż obiekty wzniesione samowolnie przez skarżącego były już uwidocznione w planach zagospodarowania terenu z 1985 r. Ustalenie jednak istnienia obiektów już w 1985 r. nie wystarcza do oceny prawidłowości zastosowanych w stosunku do nich przepisów prawnych. Nie wiadomo bowiem czy zostały one wybudowane przed 1974 r., czy też po dacie wejścia w życie ustawy – prawo budowlane z 1974 r. Z odwołania oraz skargi W. P. wynika, że obiekty te istniały od 1970-71 roku. W zależności od dokonanych przez organy administracji publicznej ustaleń i przyjęcia daty budowy przedmiotowych obiektów można będzie dopiero rozważyć, czy budowa pozostawała w zgodności z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie budowy. Uznając, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, Sad administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.