IV SA 2880/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi [...]Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z dociepleniem ścian oddala skargę. 7 / IV SA 2880 / 03 UZASADNIENIE. Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] Burmistrz Gminy [...] na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) oraz porozumienia zawartego w dniu [...] czerwca 1995 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w W. a Prezydentem [...] opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz.], w związku z treścią art. 89 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872) po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "E." z siedzibą w W. przy ul. [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na wykonanie robót budowlanych związanych z dociepleniem ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania mającego na celu ocenę zgodności z prawem powyższej decyzji działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. wydanej z up. Burmistrza Gminy [...]. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] Nr [...] złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." w W., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania I instancji, bądź o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy ewentualnie o uchylenie decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji stwierdził, że Wojewoda [...] podjął prawidłowe rozstrzygnięcie stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż stosownie do § 216 ust. 7 i 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.140 ze zm.) okładzina zewnętrzna i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja termiczna ściany zewnętrznej budynku na wysokości powyżej 25 m. od poziomu terenu muszą być wykonane z materiałów niepalnych, przy czym dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, ale tylko o wysokości do 11 kondygnacji włącznie z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie do ocieplenia obiektu mającego 14 kondygnacji, pomimo wymogu cytowanego wyżej przepisu użycia materiałów niepalnych w sytuacji wskazanej w § 216 ust. 7, tego nie uczyniono. Tym samym organ stwierdził, że weryfikowana decyzja Burmistrza Gminy [...] dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem w sposób rażący narusza § 216 ust. 7 i 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 156 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację § 216 ust. 7 i 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż w przedmiotowym budynku zastosowano rozwiązanie techniczne nie stwarzające zagrożenia pożarowego. Skarżąca wskazała na to, iż docieplenie budynku wykonano w ten sposób, że do wysokości 9 kondygnacji zastosowano materiał nierozprzestrzeniający ognia, następnie znajduje się ponad jednometrowa przerwa wykonana z materiału niepalnego i dalej nałożony jest materiał nierozprzestrzeniający ognia. W ocenie skarżącej Spółdzielni, gdyby nie było 1 metrowej niepalnej przestrzeni, to być może przepisy przeciwpożarowe nie zostałyby przez Spółdzielnię zachowane, ale z uwagi na wskazany sposób ocieplenia budynku nie naruszono przepisu § 216 cyt. rozporządzenia. Spółdzielnia ponadto podniosła, że w przypadku istnienia jakichkolwiek wątpliwości organ winien był zlecić wykonanie ekspertyzy przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Skarżąca stwierdziła, że proces budowlany był prowadzony pod nadzorem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w toku prowadzonych prac przeprowadził oględziny i stwierdził, że ocieplenie jest wykonywane zgodnie z pozwoleniem i projektem. Po zakończeniu robót dokonano w Urzędzie [...] Gminy [...] zgłoszenia zawiadamiającego o zakończeniu robót i w związku z tym organ ten nie wniósł sprzeciwu. Spółdzielnia wskazała na to, że w niniejszej sprawie organ powinien poprzestać ewentualnie na stwierdzeniu, że decyzja Burmistrza Gminy [...] została wydana z naruszeniem prawa i nie powinien stwierdzać nieważności tej decyzji, gdyż nastąpiły już nieodwracalne skutki prawne (art.156 § 2 k.p.a.) albowiem przedmiotowa inwestycja została zrealizowana. Organ administracji w ocenie strony skarżącej naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zebranie niepełnego materiału dowodowego i rozpatrzenie tego materiału bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności. Nadto zarzucono naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii mających istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Sąd podziela argumentację organów obu instancji odnośnie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a., istoty i podstaw wszczęcia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, pojęcia rażącego naruszenia prawa jako przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz zasadności podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Celem zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) jest ochrona praw nabytych oraz ochrona porządku prawnego i zasada ta została wprowadzona w celu stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, zgodnie z wymogami statusu państwa prawnego. Jednakże podkreślić należy, iż art. 16 k.p.a. określający tę zasadę wyznacza jednocześnie granice trwałości decyzji stanowiąc, iż mogą być one wzruszone wyłącznie w przypadkach wyraźnie przewidzianych przez prawo. Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ogranicza więc możliwości wzruszenia rozstrzygnięć, ale nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością. Nie jest ona zasadą bezwzględną i w przypadku, gdy decyzja administracyjna obarczona została jedną z najcięższych wad (kwalifikowanych), wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., to należy wyeliminować wadliwą decyzję z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne prowadzone w nadzwyczajnym trybie umożliwia weryfikację rozstrzygnięć organów administracji publicznej poza kontrolą instancyjną i służy niejako sprawdzeniu, czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta prawidłowo, czyli czy decyzja wydana w trybie zwykłym nie zawiera wad. Tryb stwierdzenia nieważności, może zostać uruchomiony tylko w ściśle określonych przypadkach, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w ww. przepisie w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto obowiązywanie decyzji, która w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, musi wywoływać skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie rażącego naruszenia prawa jest rozumiane jako przekroczenie prawa w sposób jasny, niedwuznaczny i ma miejsce wtedy, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki. Wymogiem pierwszej z nich jest to, iż treść decyzji musi pozostawać w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Natomiast druga przesłanka wymaga, aby naruszenie prawa było tego rodzaju, iż prowadzić będzie ono do niemożności zaakceptowania owej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Dodatkowo wstępnym warunkiem uznania, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa, jest stwierdzenie, iż w "zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny" (zob. wyrok NSA z 18.07.1994 r. III SA 535/94 ONSA 1995, nr 2, poz. 91 oraz wyrok NSA z 10.09.1997 r. III SA 1148/96 LEX nr 33822). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis prawa został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej badaniem. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organy rozpatrujące sprawę w trybie nadzwyczajnego postępowania prawidłowo oceniły stan prawny i faktyczny. W przedmiotowej sprawie prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis § 216 ust. 7 i 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.140 ze zm.). Zgodnie z postanowieniami tego paragrafu okładzina zewnętrzna ścian i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja termiczna ściany zewnętrznej budynku na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu powinny być wykonane z materiałów niepalnych. Wyjątkowo dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzeniane ognia. W ocenie Sądu § 216 ust. 7 i 8 powołanego rozporządzenia w sposób jasny i precyzyjny ogranicza możliwość wykonywania izolacji cieplnej ścian zewnętrznych w budynkach na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu z zastosowaniem palnych materiałów izolacyjnych. Jedynie dla ocieplania budynków mieszkalnych o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, przepis ten dopuszcza możliwość użycia samogasnącego polistyrenu spienionego (styropianu), nie będącego materiałem niepalnym, pod warunkiem uniemożliwienia rozprzestrzeniania się ognia w wypadku pożaru, np. przez zastosowanie odpowiedniego podziału i wykończenia płaszczyzny zewnętrznej izolacji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż przedstawiona przez skarżącą Spółdzielnię Mieszkaniową argumentacja zmierzająca do wykazania, iż zatwierdzony badaną decyzją projekt budowlany zachował wymogi cyt. § 216 jest całkowicie niezasadna. Organy administracji publicznej orzekając w niniejszej sprawie nie mogły przyjąć za podstawę swych rozstrzygnięć innego brzmienia § 216 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak jego"literalne brzmienie". Przepis ten tak jak wskazano wyżej jest jasny, jednoznaczny i nie budzi wątpliwości. Argumentacja skarżącej, iż odnosi się on "do budynków, w których całe ściany wykonane zostały z materiałów, o których mowa w przytoczonym przepisie" jest nadinterpretacją, przyjętą w ocenie Sądu na potrzeby skarżącej i mającą prowadzić do obejścia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie mają w niniejszej sprawie znaczenia przygotowane przez Spółdzielnię dodatkowe "rozwiązania techniczne nie stwarzające zagrożenia pożarowego dla budynku oraz jego mieszkańców", gdyż przepis wyraźnie stanowi, iż "w budynku, na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu okładzina elewacyjna (...), a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej, powinny być wykonane z materiałów niepalnych. Wbrew wywodom strony skarżącej nie stanowi o zachowaniu dyspozycji określonej w § 216 fakt, iż w projekcie budowlanym do wysokości 9 kondygnacji zastosowano materiał nierozprzestrzeniający ognia, a następnie znajduje się ponad jednometrowa przerwa wykonana z materiału niepalnego i dalej nałożony jest materiał nierozprzestrzeniający ognia. Zgodnie bowiem z § 216 cyt. rozporządzenia jedynym i wyłącznym materiałem dopuszczonym do użycia w sytuacji określonej w ust. 7 tegoż przepisu jest materiał niepalny, a takiego, jak wynika to z zatwierdzonego projektu nie użyto. Z treści zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że do ocieplenia przedmiotowego budynku użyto płyt styropianowych frezowanych nadzoru FS samogasnących, typu M. W skład zestawu materiałów ociepleniowych wchodziły m.in. styropian odmiany M-20 samogasnący, tkanina szklana 145 A. Z projektu budowlanego natomiast nie wynika, aby do ocieplenia obiektu powyżej 25 metrów użyto wyłącznie materiału niepalnego, co więcej sam przedstawiciel Spółdzielni na rozprawie poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku stwierdził, że m. in. użyto styropianu do ocieplenia budynku również na wysokości powyżej 9 kondygnacji. Wskazany jako materiał użyty do ocieplenia budynku samogasnący polistyren spieniony jest to popularny styropian i nie jest to materiał niepalny. W sprawie 7/ IV SA 2881/03 tut. Sądu dotyczącej ocieplenia sąsiedniego budynku mieszczącego się przy ul. [...] w W. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przedstawił w piśmie z dnia 27 listopada 2002 r. swe stanowisko, z którego wynika, że zastosowanie do ocieplenia budynku o wysokości 14 kondygnacji palnego materiału jakim są płyty styropianowe (polistyrenowe) jest zabronione. Mając na uwadze fakt, iż przedmiotowy obiekt jest budynkiem mieszkalnym 14 kondygnacyjnym i został docieplony (zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym) samogasnącymi płytami styropianowymi, należy stwierdzić, że zastosowanie w tym przypadku płyt styropianowych do ocieplenia obiektu nie spełnia wymagań § 216 ust 7 i 8 powołanego rozporządzenia i pozostaje z nim w oczywistej sprzeczności. W tej sytuacji za chybione uznać trzeba zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, nie są zasadne też dalsze zarzuty strony skarżącej. Wbrew wywodom strony skarżącej z dokumentacji załączonej do akt sprawy 7/IV SA 2881/03 tut. Sądu wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił, że roboty dotyczące docieplenia budynku prowadzone były zgodnie z decyzją z dnia [...]. 03. 2001 r., lecz zastrzeżenia budził fakt udzielenia pozwolenia w sprzeczności z § 216 ust. 7 i 8 rozporządzenia. W ocenie tego organu naruszono dyspozycję § 216 ust. 7 i 8 rozporządzenia i organ ten o swym stanowisku zawiadomił organy odpowiedzialne za wydanie pozwolenia na budowę. Chybione są też zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Organy zebrały materiał w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły go biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było koniecznym dodatkowe gromadzenie materiału dowodowego, na co wskazuje skarżący we wniesionej skardze. Stwierdzić należy bowiem, że istotne dla oceny przedmiotowej sprawy były dwie kwestie tj. treść projektu budowlanego i to, czy wskazany w tym projekcie materiał do ocieplenia jest niepalny. Obie te kwestie nie mogły budzić wątpliwości, bowiem projekt budowlany znajduje się w aktach sprawy, a w tym projekcie materiały jakich miano użyć do ocieplenia określono. Z tego chociażby już względu badanie i ocena jakich materiałów użyto faktycznie wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Chybiony jest też kolejny zarzut skargi, a dotyczący naruszenia dyspozycji art. 156 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie strony skarżącej faktu, że na skutek zrealizowania przedmiotowej inwestycji nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w szczególności uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992 r. III AZP 4/92 (OSNCP z 1992 r. z. 12, poz. 211), uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16. 12. 1996 r., OPS 7/96 (ONSA z 1997 r. z. 2, poz. 46 ), uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 . 11. 1998 r., OPK 4-17 /98 (ONSA z 1999 r. z. 1, poz. 13) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10. 10. 1995 r. IV SA 747/94 (Wspólnota z 1997 r., Nr 7, str. 26) wynika, iż nieodwracalność skutków prawnych wiązana była ze zdarzeniem prawnym powstałym po wydaniu kwestionowanego aktu, którego organ administracji nie może odwrócić działając w granicach przysługujących mu kompetencji. W dalszym ciągu aktualny jest pogląd, akceptowany też przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że nieodwracalność skutków prawnych należy rozumieć jako "brak przepisów prawnych, które mogłyby stanowić dla organów administracji podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności" (zob. W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne Zielona Góra 2001). Nie można utożsamiać nieodwracalności skutków prawnych z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej. Stwierdzić trzeba, że realizacja inwestycji jest stanem faktycznym, a taki stan nie stanowi o stanie prawnym nieruchomości, a tym samym wykonanie prac budowlanych nie powoduje zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych (por. niepublikowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 2144/97). Kolejny zarzut skarżącej Spółdzielni, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza słuszny interes obywateli jest również chybiony. Stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. konieczne jest wyważenia przez organ, przy załatwianiu sprawy, interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zdaniem Sądu pozostawienie w obrocie prawnym badanej decyzji nie tylko, że nie stanowi o naruszeniu słusznego interesu obywateli, ale zaakceptowanie poglądu strony skarżącej ten słuszny interes by naruszało, ponieważ użycie niewłaściwych materiałów do ocieplenia stanowi poważne zagrożenie pożarowe, zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia obywateli. W przedmiotowej sprawie, zważywszy na możliwe konsekwencje pozostawienia w obrocie prawnym badanej decyzji rażąco naruszającej prawo, nie można przyjąć, aby w tej sprawie interes społeczny był sprzeczny z interesem obywateli, a mieszkańców przedmiotowego obiektu w szczególności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.