IV SA 2881/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. przy ul. [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na remont i modernizację oraz zadaszenia wewnętrznego patio I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. przy ul. [...] 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 7/ IV SA 2881/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany remontu i modernizacji, wraz z zadaszeniem wewnętrznego patia kawiarni "[...]" w W. przy ulicy [...] i pozwolił na wykonanie robót budowlanych związanych z ww. remontem i zadaszeniem patia. Jako podstawę prawną wskazał art. 28 i 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego. Powyższa decyzja nie zawiera uzasadnienia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami techniczno – budowlanymi. Nadto inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem dysponowania gruntem, wynikającym z umów najmu terenu nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. oraz [...] z dnia [...] listopada 2001r. Organ odwoławczy nie stwierdził uchybień w przyjętych rozwiązaniach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany został wykonany przez zespół uprawnionych projektantów oraz uzgodniony przez rzeczoznawców ds. sanitarno - technicznych, ochrony przeciwpożarowej oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ulicy [...]. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła ponadto, że mimo, iż podwórko przy ulicy [...] jest współwłasnością Gminy i właścicieli mieszkań, pozwolenie na jego zabudowę zostało wydane bez zgody Wspólnoty. Projekt zadaszenia patio przewiduje konstrukcję trwale związaną z gruntem, zaś Wspólnota wyrażała zgodę jedynie na obiekt nietrwale związany z gruntem. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) . Rozpatrując stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę należy uznać za uzasadnioną. W ocenie Sądu decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego określa, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja objęta dyspozycją art. 138 § 2 kpa. Podstawą wszczęcia postępowania przed organem II instancji stanowi złożone przez stronę odwołanie , zatem organ odwoławczy ma obowiązek wypowiedzieć się w uzasadnieniu decyzji co do zasadności zarzutów zgłoszonych w odwołaniu stosowanie do treści art. 107 i 140 kpa. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji , przy czym organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to , iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji całościowej i wszechstronnej oceny podniesionych zarzutów stwarza podstawę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi zatem o naruszenie art. 7,8,9 i 11 kpa 77, 80 i 81 kpa. W ocenie Sąd w przedmiotowej sprawie zasady powyższe nie były realizowane co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak ustaleń także w oparciu o znajdujące się w aktach dowody powoduje brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego co prowadzi do naruszenia art. 7 kpa. Natomiast nierozpatrzenie w sposób wszechstronny i wyczerpujący całego materiału dowodowego uchybia przepisowi art. 77 § 1 kpa. Uchybienia powyższe mające istotny wpływ na wynik sprawy musiały powodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłączenie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznaczało, iż inwestor musiał wykazać się bądź tytułem prawnym wynikającym z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego bądź uprawnieniem wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa uchwałą z dnia [...] marca 2002r. nr [...] wyraziła zgodę na zadaszenie patio konstrukcją nietrwale związaną z gruntem oraz upoważniła Dyrektora [...] do zawarcia porozumienia remontowego z inwestorem. Nie była to zatem zgoda bezwarunkowa, Wspólnota zezwoliła inwestorowi jedynie na wykonanie określonego rodzaju prac. Zważyć należy, że już na etapie postępowania odwoławczego Wspólnota Mieszkaniowa wykazywała brak zgody na trwałą zabudowę – pismo z dnia 23 maja 2002r.- patia oraz swój brak zgody na prace, z którymi wiązałoby się rozszerzenie działalności inwestora. Wnosiła w tym zakresie o ograniczenie projektu do wykonywania robót budowlano – montażowych w zakresie utrzymującym dotychczasową działalność kawiarni z ogródkiem bez możliwości rozszerzenia na działalność restauracyjną. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów skarżących, skupiając się jedynie na prawidłowości przyjętych rozwiązań technicznych potwierdzonych odpowiednimi uzgodnieniami i ekspertyzami, nie wziął natomiast pod uwagę, iż inwestor może dysponować nieruchomością na cele budowlane w sposób ograniczony, zaś właścicielem i dysponentem tego prawa jest jedynie Wspólnota Mieszkaniowa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż prawo inwestora do dysponowania gruntem wywiódł z przedłożonych mu umów najmu nieruchomości. Pominął jednakże fakt, iż umowa nr [...] wygasła przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zaś umowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. uprawniała inwestora jedynie do remontów zajmowanych pomieszczeń. Z treści obu umów wynika, iż przewidywały możliwość budowy lub remontu na podstawie odrębnie udzielonej zgody bądź porozumienia. Z pism Wspólnoty wynikało, iż wyrażała ona zgodę na remont pomieszczeń nie zaś na całkowita przebudowę Organ nie odniósł się do zarzutów Wspólnoty , iż zatwierdzone decyzją przez organ I instancji projekty przekraczają zakres udzielonej zgody, a zatem inwestor być może nie dysponuje prawem do nieruchomości na takie zamierzenie jakie zaplanował . Brak ustaleń organu w tym zakresie przy wyraźnym sprzeciwie skarżących co do zakresu remontu i modernizacji oraz trwałą zabudowę patio stanowi w ocenie obecnego składu WSA rażące naruszenie art. 7 i 77 kpa, które ma wpływ na rozstrzygniecie. Poczynienie ustaleń w tym zakresie Sąd uważa za niezbędne. W przypadku bowiem wykazania, iż zamierzenia inwestora wykraczają poza udzieloną mu zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane stanowiłoby to rażące naruszenie art. 32 Prawa budowlanego. Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy .