IV SA 2900/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004 r. sprawy ze skargi "N. Sp. z o.o." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 275,00 (dwieście siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Wójt Gminy L. po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. li 3 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. z 1999 r. nr. 15, poz. 139 ze zm./ i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwalą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie wytworni [...] we wsi M. na działkach ewidencyjnych nr nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że teren gdzie ma być realizowana planowana inwestycja w planie oznaczony jest symbolem [...] - obszar usług, handlu, wytwórczości, przemysłu, przetwórstwa rolniczego i obsługi rolnictwa oraz składów i baz oraz symbolem [...] - obszar kolejowy. W § 21 pkt 2.1.1. i 2.6 ustalono, że maksymalna wysokość budynków wynosi 14 m oraz, że uciążliwość obiektów usługowych, handlowych, wytwórczych, przemysłowych, przetwórstwa rolniczego i obsługi rolnictwa, składów i baz oraz komunikacji musi zamykać się w granicach własnej działki. Zdaniem organu I instancji zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami planu z uwagi na wysokość planowanych budynków / 20 m / oraz uciążliwość wytwórni [...] nie zamyka się na terenie własnych działek jak to wynika z licznych protestów, opinii prof. Z. P. i raportu oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania inwestora od w/w decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż faktycznie przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ we wniosku określono wysokość planowanej inwestycji na 20 m, gdy tymczasem plan na tym obszarze przewiduje maksymalną wysokość budynków 14m. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył inwestor N. sp. z o.o. następca prawny A. sp. z o.o. zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz prawa procesowego - art. 9 k.p.a. polegające na błędnym poinformowaniu strony, co do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi podano, iż organ I instancji odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dwóch powodów a mianowicie, ze uciążliwość planowanej inwestycji nie zamyka się w granicach własnych działek oraz, że wysokość planowanego obiektu przekracza 14 m. Zdaniem skarżącego z treści złożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja będzie uciążliwa dla środowiska poza terenem gdzie ma być zrealizowana. Opinia sporządzona przez prof. Z. P. zawiera jedynie informacje na temat szkodliwości lotnych frakcji chemicznych i heterocyklicznych na organizm ludzki, co do zasady, co nie przesądza zaś, iż przy zastosowanej przez inwestora technologii emisja jest śladowa i nie może wywoływać żadnych negatywnych skutków na środowisko i organizm ludzki. Odnośnie drugiego zarzutu, to inwestor został wprowadzony w błąd, ponieważ otrzymana informacja od organu I instancji nie zawierała ograniczenia wysokości budynków, a mając na uwadze negatywne skutki, jakie mogły z tego powodu zaistnieć dla inwestora organ mając na uwadze treść art. 9 k.p.a. powinien wyjaśnić całość okoliczności sprawy. W złożonym odwołaniu inwestor zmienił wysokość planowanej inwestycji, co powinno zostać uwzględnione przez organ II instancji. Inwestor z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bada się przede wszystkim zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to promesa do następnego etapu procesu inwestycyjnego a mianowicie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. Według art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, a wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy pomimo zmiany pierwotnego wniosku inwestora zawartej w odwołaniu, w ogóle się do niego nie odniósł a przecież organ II instancji rozpoznając odwołanie ma ponownie rozpatrzeć sprawę w odniesieniu do zaskarżonej decyzji jak i do postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy jest organem o charakterze reformatoryjnym, co oznacza, iż ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie nastąpiły pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji i II instancji. W przedmiotowej sprawie tego nie uczyniono, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę należy odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu a przede wszystkim ustalić w oparciu o zebrany materiał dowodowy czy uciążliwość przedmiotowej inwestycji wykracza poza granice własne działek. Kwestia sprzeczności z planem odnośnie wysokości planowanej inwestycji jest wobec zmiany wnioskut w; tym zakresie bezprzedmiotowa. Nie może mieć również wpływu na podj,ęcie decyzji ilość złożonych protestów w przedmiotowej sprawie. Tym, bardziej obligować powinny one organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zebrany materiał dowodowy należy ocenić w całości i wskazać, jaka jego część lub całość stanowi podstawę rozstrzygnięcia, które dowody są niewiarygodne a następnie należy uzasadnić podjętą decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.