IV SA 2929/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Czesława Socha, Sędziowie NSA WSA Mirosława Kowalska (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Sp. z o.o. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem reszty wpisu sądowego i kosztów zastępstwa adwokackiego; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją, z dnia [...] maja 2002 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...]nr [...] z dnia [...]października 2001 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]kwietnia 1999 r. i stwierdził nieważność tej decyzji. Prezydent Miasta [...]decyzją nr [...] z dnia [...]kwietnia 1999 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Spółki [...] "[...]" Sp. z o.o. – budowa zespołu budynków mieszkalnych przy ul. [...][...]. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]października 2001 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Wojewoda uznał, że nie jest przesłanką nieważnościową fakt, że w dniu [...]maja 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Prezydent Miasta [...]z dnia [...]grudnia 1998 r. nr [...] ustalającej dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (następnie tę decyzję Kolegium utrzymało w mocy decyzją z dnia [...]września 2001 r. [...]). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w motywach zaskarżonej decyzji z dnia [...]października 2001 r. podniósł, że badając sprawę na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. na dzień [...]grudnia 1995 r. należy stwierdzić, że w myśl przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro decyzja Prezydent Miasta [...]z dnia [...]kwietnia 1999 r. udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z oparciu o ostateczną decyzję Prezydent Miasta [...]z dnia [...]grudnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wyeliminowaną następnie z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]maja 2001 r. to organ nie może zbadać zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 35 Prawa budowlanego. Zdaniem organu należało stwierdzić nieważność decyzji Prezydent Miasta [...]udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż została oparta na nieważnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Okoliczność wyeliminowania decyzji z mocą wsteczną nie może być utożsamiane z uchyleniem lub zmianą decyzji co wyłącza zastosowanie wskazanego przez Wojewodę art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje rozstrzygniecie na dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą [...], wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie kosztów procesu wg norm prawem przewidzianym. Skarżąca Spółka podniosła zarzut, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została niezgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie mylnej oceny stanu faktycznego sprawy. I tak przedwczesność polega na tym, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydent Miasta [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego we Wrocławiu, zatem wskazane było zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto zdaniem skarżącej Spółki obiektywnie nie można stwierdzić, czy decyzja Prezydent Miasta [...]o pozwoleniu na budowę została wydana prawidłowo, czy też nie, bo wyeliminowano z obrotu decyzję Prezydent Miasta [...]ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 września 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że istota jego rozstrzygnięcia sprowadzała się do stwierdzenia, że decyzja organu stopnia podstawowego wydana została w oparciu o wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję, co wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zaś zarzuty ze skargi nie mają wpływu na treść jego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż wskazywała skarżąca Spółka. W ocenie Sadu fakt stwierdzenia nieważności decyzji Prezydent Miasta [...]z dnia [...]grudnia 1998 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydent Miasta [...]z dnia [...]kwietnia 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zastosowanie ma utrwalony pogląd orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu, o którą została wydana decyzja w innej sprawie stanowi podstawę wznowienia postępowania, nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji ([...]). Podkreślenia wymaga i to, że niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 1999 r., sygn. akt SA/Gd 1704/97). Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł w trybie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł zaś w trybie art. 200 ustawy wyżej wymienionej.