IV SA 3053/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Cysek, WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Agnieszka Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. N. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. w gminie N. p o s t a n a w i a skargę odrzucić A. N. skierował do Gminy N. pismo z dnia 6.03.2003 r. zatytułowane "podanie". W piśmie tym wnosi o wskazanie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. drogi dojazdowej koniecznej " od jego działki przy ul. [...]" do drogi publicznej oraz o informację czy ul. [...] w tym planie jest drogą gminną. Wójt Gminy N. a następnie Rada Gminy N. powyższe pismo zakwalifikowali jako zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. kwestionujący zapis w projekcie planu określający ulice oznaczone na rysunku planu symbolem KD jako dojazdowe, niepubliczne. Uchwałą Nr [...]. z dnia [...] lipca 2003 r. Rada Gminy N. zarzut odrzucił. W skardze na uchwałę A. N. wnosi o - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz projektu planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej ulicy [...] - nakazanie Gminie N. usunięcia nieprawidłowości związanych z ulicą [...] poprzez przyjęcie tej ulicy do ewidencji dróg gminnych - nakazanie Gminie N. przyjęcia do ewidencji infrastruktury pod ul. [...] tj. sieci kanalizacyjnej - nakazanie Gminie wydania decyzji określającej " drogę konieczną " do posesji przy ul. [...]. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podnosi, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa otrzymała od gminy grunty w wieczyste użytkowanie na których wybudowała domy i drogi. Drogi te konserwuje i utrzymuje pobierając od mieszkańców opłaty. Wcześniej zakładano, że po sporządzeniu stosownej dokumentacji drogi przejmie gmina. Tymczasem projekt planu nadal utrzymuje te drogi jako wewnętrzne dojazdowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że ciągi komunikacyjne na terenie zorganizowanych osiedli mieszkaniowych nie należą do żadnej kategorii dróg publicznych i plan nie może przeznaczać ich na cele publiczne. Ulica [...] nie jest gminną drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21,03. 1988 r. o drogach publicznych lecz drogą wewnętrzną – dojazdową. W obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego nieruchomości służące potrzebom komunikacji na obszarze osiedla nie są wyodrębnione jako drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1264 ) przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo – administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w rozpoznawanej sprawie ocenia wyłącznie legalność uchwały kontrolując czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu. W dacie podjęcia zaskarżonej uchwały obowiązywał stan prawny uregulowany ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta przewidywała dwa odmienne środki zaskarżenia projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu: - protest który mógł wnieść każdy kto kwestionował przyjęte w projekcie planu zapisy ( art. 23) - zarzut, który mógł wnieść wyłącznie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie naruszały zapisy projektu planu ( art. 24). Oba te środki zaskarżenia w przypadku ich nieuwzględnienia przez zarząd gminy (wójta) podlegały rozpoznaniu przez radę gminy jednak skarga do sądu przysługuje wyłącznie na uchwałę, która odrzucono zarzut ( art. 24 § 4). Organ administracyjny rozpoznając taki środek ma obowiązek zbadania jaki jest jego rzeczywisty charakter. Oznacza to, że Rada Gminy rozpoznając wniesiony środek była zobligowana do dokonania oceny czy istotnie osoba która go wniosła kwestionując zapisy projektu planu wykazała, że naruszają one jej interes prawny i czy wniesiony środek jest zarzutem. Pismo skarżącego zostało zakwalifikowane przez Radę Gminy jako zarzut kwestionujący zapisy planu określające ulice oznaczone symbolem KD jako drogi dojazdowe niepubliczne i domagający się przekształcenia ulicy Wrzosowej oznaczonej takim symbolem na drogę gminną. Jako wadliwą należy ocenić weryfikację organu wniesionego przez skarżącego pisma. Nie można bowiem podzielić poglądu, że pismo to stanowi zarzut. Wnoszący zarzut musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności zarzutu i otwiera drogę do jego merytorycznej oceny. Skarżący nie wykazał że kwestionowany przez niego zapis w projekcie planu narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Jest on użytkownikiem wieczystym zabudowanej działki położonej przy ul. [...]. Jest to teren [...] Spółdzielni Mieszkaniowej objęty projektem planu. Plan ten w § 51 zawiera ustalenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej w osiedlach zorganizowanych oznaczonych na rysunku planu symbolem M N. Dla zorganizowanych osiedli mieszkaniowych plan ten ustala komunikację wewnętrzną oznaczoną symbolem K.D. Drogi KD - to drogi dojazdowe niepubliczne ( § 254). Skarżący wnosił by ulicę [...] stanowiącą drogę KD – przekształcić w drogę gminną. Jako uzasadnienie tego żądania skarżący wskazał względy natury ekonomicznej. Drogi dojazdowe KD na terenie osiedla mieszkaniowego zabudowane przez spółdzielnię są utrzymywane przez spółdzielnię, która obciąża opłatami mieszkańców co nie miałoby miejsca gdyby były to drogi gminne. Powyższe wskazuje, że kwestionowany zapis w projekcie planu nie dotyczy interesu prawnego skarżącego. Ma on natomiast interes faktyczny w zmianie charakteru ulicy [...] z drogi dojazdowej na drogę gminną. Zmiana taka oznaczałaby obniżenie kosztów ponoszonych przez mieszkańców w tym skarżącego za użytkowanie wieczyste gruntu stanowiącego tereny wspólne tj. drogi, chodniki. Taki sprzeciw wobec zapisu w projekcie planu może wnieść każdy. Jest to zatem protest o jakim mowa w art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwała odrzucająca protest nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego co oznacza, że wniesienie skargi na uchwałę odrzucającą protest jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02. 103. 1270) nakazał skargę jako niedopuszczalną odrzucić. Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu.