IV SA 3099/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Flasińska, Sędziowie NSA W. Mazur (spr.), A. Szymańska, Protokolant I. Kędzior, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla decyzję I i II instancji Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. Burmistrz Gminy W. na podstawie art 104 kpa oraz art.40 ust.l i 3, 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku K. i Z. S. w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. / ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 1992 r./ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej: nadbudowy budynku mieszkalnego na terenie Gminy W., przy ul. [...], którego granice oznaczono literami ABCDA na mapie sytuacyjno- wysokościowej, stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji. Decyzją [...] z dnia [...] marca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku K. i Z. S. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło nieważność pkt 4.2 decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2001 r. w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku zapewnienia 1,5 miejsca postojowego na mieszkanie dla istniejącego obiektu i projektowanej nadbudowy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor jest zobowiązany do zapewnienia pełnych potrzeb parkingowych dla samochodów osobowych na działce własnej, natomiast brak jest zapisów, by spełnienie omawianego obowiązku polegało na konieczności zapewnienia określonej liczby miejsc parkingowych w przeliczeniu na lokal mieszkalny. Decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 138 § 1 pktl kpa utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] marca 2002 r. podtrzymując stanowisko zawarte w tej decyzji. Skargę od powyższej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła W. G. zarzucając naruszenie prawa procesowego i materialnego a w szczególności brak jakiejkolwiek analizy merytorycznej odnośnie realizacji zagadnienia pełnych potrzeb parkingowych dla samochodów osobowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe podnosząc, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych argumentów. Przedmiotowa sprawę przejął do rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 97 § 1 Ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdzając nieważność pkt 4.2 decyzji Burmistrza Gminy W. w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku zapewnienia 1,5 miejsca postojowego na mieszkanie dla istniejącego obiektu i projektowanej nadbudowy, tę część decyzji wyeliminowało z obiegu prawnego. Decyzja ta jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania terenu, ponieważ nie rozstrzyga o obowiązku /wynikającego z planu/ realizacji pełnych potrzeb parkingowych dla samochodów osobowych na działkach własnych / Ustalenia Ogólne Nr 19, pkt B/. W uzasadnieniu powyższej decyzji napisano jedynie jak powinien brzmieć zapis punktu, którego stwierdzono nieważność, "Dojście i dojazd do działki istniejący od u). [...]. Należy zapewnić miejsca postojowe samochodów osobowych na terenie własnej działki". Jednak nie orzeczono co do istoty sprawy w tym zakresie i w ten sposób w obrocie znalazła się decyzja, która nie zawiera ustalenia dotyczącego realizacji pełnych potrzeb parkingowych pomimo wyraźnego ustalenia planu. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy i wydając zaskarżoną decyzję powinno na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylić poprzednią decyzję i orzec o istocie sprawy tak aby decyzja nie naruszała obowiązującego planu. Odnosząc się do kwestii, czy zapis w pkt 4.2 decyzji z dnia [...] maja 2001 r. konkretyzujący nakaz zapewnienia miejsc parkingowych na działce inwestora przez określenie liczby miejsc na mieszkanie jest sprzeczny z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy rozważyć całokształt okoliczności faktycznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało w swojej decyzji, iż określenie zawarte w pkt 4.2 decyzji z dnia [...] maja 2001 r., że inwestor ma zapewnić miejsca postojowe samochodów osobowych na terenie własnej działki w ilości wg przyjętego wskaźnika 1,5 m.p. na mieszkanie, dla istniejącego obiektu i projektowanej nadbudowy jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Na pewno zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakładającego na inwestora obowiązek zapewnienia na własnej działce pełnego zapotrzebowania na miejsca parkingowe dla samochodów osobowych jest bardzo ogólny i umieszczenie go w takiej formie w decyzji czyni ją w tym zakresie praktycznie niewykonalną. Jednak sformułowanie jak powinien brzmieć pkt 4.2 jak to przedstawiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji jest nieprawidłowe i nie zastępuje orzeczenia co do istoty sprawy w tym zakresie. Należy pamiętać również o tym, iż zakres postępowania, w jakim orzekało Samorządowa Kolegium Odwoławcze jest węższy, niż zwykłego postępowania a mianowicie w postępowaniu nieważnościowym należy ograniczyć się do wykazania zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 & 1 kpa a w przedmiotowym postępowaniu art. 156 & 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 46 a ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu należałoby mieć na uwadze treść zaświadczenia z dnia 30 marca 1998 r. wydanego przez Urząd Rejonowy w W. / k. 24 akt administracyjnych/, iż w budynku, którego dotyczy inwestycja znajduje się już osiem lokali mieszkalnych i czy w związku z tym powstanie nowych lokali mieszkalnych daje możliwość realnego zapewnienia miejsc parkingowych na działce, na której prowadzona jest inwestycja. Jednakże to Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę w trybie postępowania nieważności owego rozważy, czy w oparciu o zebrany materiał dowodowy jest w stanie stwierdzić zaistnienie przesłanek pozwalających na stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2001 r. Należy także mieć na uwadze, iż skutki z art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. rodzi tylko taka sprzeczność, która narusza zasady ładu przestrzennego określone danym planem. Przepis art. 157 § 2 kpa stanowi, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się na wniosek lub z urzędu. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2002 r. zostało ono wszczęte na wniosek inwestorów z dnia 3 grudnia 2001 r., jednakże brak jest w aktach takiego wniosku, nie wiadomo jakie okoliczności mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności podnosili wnioskodawcy i czy organ wszystkie rozważył. Nic nie stało na przeszkodzie, ażeby organ wszczął postępowanie z urzędu, ale w takim przypadku należy to wyraźnie sformułować w decyzji gdyż w przeciwnym razie narusza to treść art. 8 kpa. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sad uchylił zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.