IV SA 3299/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak ( spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2005 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. L. kwotę 10 zł ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7/IVSA3299/03 Uzasadnienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa,, po rozpatrzeniu odwołania I. i J. G.od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 1999r. zatwierdzającej projekt budowy i wydającej R. L. pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-wczasowego na działce nr [...] przy ul. [...] we [...]- uchylił decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003r. i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 1999r. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 1999r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-wczasowego. Jednym z warunków realizacji inwestycji było przeznaczenie pod zabudowę maksymalnie 20% powierzchni działki. W konkretnym przypadku oznaczało to możliwość przeznaczenia pod zabudowę 195,8m2 powierzchni działki. Tymczasem zatwierdzony decyzją z dnia [...] października 1999r. projekt budowy przewiduje, iż powierzchnia zabudowy budynku mieszkalno-wczasowego wynosić będzie 211,5m2, co przekracza dopuszczalną wielkość zabudowy o 15,7 m2. Oznacza to, że decyzja zatwierdzająca projekt budowy i udzielająca pozwolenia na budowę jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi rażące naruszenie prawa w postaci przepisu art. 33 § 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym godziłoby w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł R. L. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdyż powierzchnia zabudowy została przekroczona jedynie o 1,6 %. Takiej samej oceny dokonał Wojewoda [...] odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, iż w swojej decyzji błędnie wskazał rażące naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, gdy tymczasem rażąco został naruszony art. 35 § 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 z ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres precyzyjnie określony został w art. 156§ 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę decyzji w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1999r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i stwierdzając nieważność tej decyzji wskazał, iż jest ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa z uwagi na jej sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , która określa dopuszczalną powierzchnię zabudowy działki. Ponieważ w zatwierdzonym decyzją z [...] października 1999r., projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy została przekroczona przesądziło to zdaniem organu o tym, że decyzja rażąco narusza przepis art. 33 § 2 pkt 3 –Prawa budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę na to, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, w związku z czym organ stwierdzając nieważność decyzji zobowiązany jest wykazać nie tylko, że naruszony został przepis prawa ale również, że naruszenie to ma rażący charakter. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pisemnych motywach skarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, iż przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy o 15,7m2 czyli o 1,6% narusza wskazany przez niego przepis i że naruszenie to ma charakter rażący. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Rażące naruszenie prawa to nie tylko oczywiste naruszenie konkretnej normy prawnej, ale nadto takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu więc decydującego znaczenia sama oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 ON SA Nr 1 poz.37 z 1996r.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego tej kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji z dnia [...] października 1999r. nie wykazał, tym bardziej, że jako przesłankę stwierdzenia nieważności podał rażące naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r. Przepis ten stanowi, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy m.in. dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę podał, iż w istocie nastąpiło rażące naruszenie art.35 § 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a wskazany w zaskarżonej decyzji przepis odnosi się "do innej sytuacji", to wyjaśnienie to jest bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Sąd poddaje bowiem ocenie decyzję administracyjną w brzmieniu w jakim pozostaje ona w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 110 kpa organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, co stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Jakakolwiek zmiana treści rozstrzygnięcia sprawy może być dokonana wyłącznie w odrębnym trybie przewidzianym w przepisach KPA, a nie w udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145§ 1 pkt 1c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270), orzekł jak w sentencji.