IV SA 3308/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę budynku oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 kpa, Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i pozwolił na budowę A.D. – nadbudowę pokoju mieszkalnego nad istniejącym garażem przy budynku mieszkalnym na terenie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] położonej w gminie [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przedłożył projekt budowlany, który spełnia wymagania z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Ze względu na to, że nadbudowa pokoju projektowana jest w granicy działki sąsiedniej nr [...], właściciel której nie wyraża zgody na nadbudowę, zostało wszczęte postępowanie w tej sprawie. Z uwagi jednak na zrealizowaną już zabudowę działki sąsiedniej w odległości 3m od granicy, zwartą zabudowę w tym rejonie, inwestycja będąca przedmiotem pozwolenia na budowę nie spowoduje naruszeń interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 prawa budowlanego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. U., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami – inwestor posiada niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego konserwatora Zabytków, dlatego prawidłowo została wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skarżącego – podał, że ponieważ w dniu 5 marca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane – o usytuowaniu obiektu przy granicy działki decydują samodzielnie organy administracyjne. Projektowana nadbudowa spowoduje wprawdzie powstanie dodatkowego cienia na działce sąsiedniej, jednak cień ten wkracza na tę działkę dopiero około godziny 14, a na budynek około godziny 15. Około godziny 15.30 cień nadbudowy wchodzi na okna budynku sąsiada, jednakże są to okna w pomieszczeniach nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W.U., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił decyzji rażące naruszenie przepisów prawa art. 5 Prawa budowlanego i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na dowolnym, wbrew zebranym dowodom uznaniu, iż przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszeń interesów osób trzecich podczas, gdy zebrany materiał dowodowy, dostateczny zdaniem skarżącego sposób wykazał, że inwestycja pozbawi jego nieruchomość dopływu światła dziennego do budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić pozwolenia na budowę. W toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (nadbudowę pokoju mieszkalnego nad istniejącym garażem) organ architektoniczny dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2001 r., inwestor uzyskał niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę, ocenie podlega również badanie, czy na skutek realizacji inwestycji dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich – właścicieli sąsiednich nieruchomości w aspekcie naruszenia przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również w tym zakresie, pomimo twierdzenia skarżącego, nie można się dopatrzyć naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Skarga W.U. została oparta na zarzucie naruszenia "interesów osób trzecich". Skarżący jako naruszenie swych interesów, w wyniku realizowanej planowanej inwestycji, w oparciu o zaskarżoną decyzję, upatruje w zacienieniu pomieszczeń oraz jak podał w odwołaniu do Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. – zacienienia swojej działki. Z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiada, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działkach (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 532/00, LEX nr 55771). Z projektu budowlanego wynika, że projektowana nadbudowa spowoduje powstanie dodatkowego cienia na działce skarżącego, a około godz. 15.30 cień nadbudowy wchodzi na okna budynku, jednakże zacienione okna – to okna w klatce schodowej tzw. hallu, a wiec pomieszczeniu nie przeznaczonym na stały pobyt ludzi. Sypialnia skarżącego, znajdująca się na poddaszu budynku nie ulegnie zacienieniu, gdyż nadbudowa pokoju nad garażem dotyczy tylko jednego poziomu tj. parteru budynku. Skarżący nie poparł żadnym dowodem twierdzenia, że zamierzona nadbudowa budynku inwestora spowoduje zacienienie pomieszczeń w jego domu, przeznaczonych na pobyt ludzi. Słusznie organ pierwszej instancji przywołał w uzasadnieniu decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (sygn. akt P 11/2000, Dz. U. z 16 marca 2001 r.), w którym orzekł, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.) w zakresie uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126). O usytuowaniu budynku w granicy decydują organy administracji, mając na uwadze uzasadniony interes osób trzecich. Ocenie dokonanej przez Burmistrza Gminy [...] nie można skutecznie zarzucić naruszenia interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości. Okoliczność, że po zrealizowaniu nadbudowy powstaną dla skarżącego określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości – nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, skoro uciążliwości te same, przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. W świetle, bowiem poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), skargę należało oddalić.