IV SA 3317/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu doi czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 7/IV S.A. 3317/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2003r znak:[...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy S. Nr [...] z dnia [...] marca 1997r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na terenie działki nr [...] położonej w S.. Organ pierwszej instancji ustalił, iż lokalizacja budynku mieszkalno-gospodarczego narusza przepisy § 12 ust 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. Nr 15 poz 140 z 1999rzpóźnzm) Z projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji o pozwolenie na budowę wynika, iż " otwory okienne i drzwiowe" na taras w ścianie I piętra od strony działki Nr [...] zaprojektowane zostały w odległości 3,57m, a więc mniejszej niż wymagana odległość 4m przewidziana § 12 ust 4 pkt 1 w/w rozporządzenia. W związku z powyższym, zdaniem organu pierwszej instancji decyzja Wójta Gminy S. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156§1 pkt 2 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. P.. Odwołujący zarzucił organowi, iż nie wziął pod uwagę, że w dacie wydawania kwestionowanej decyzji na sąsiednich działkach nie było pobudowanych budynków co wynika z mapy sytuacyjno-wysokościowej, a nadto organ nie uwzględnił decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nakazywała planowaną budowę usytuować od strony działki Nr [...]. Odwołujący podniósł fakt posiadania zgody właściciela działki Nr [...] na usytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż l,5m od granicy działki, a nadto jego zdaniem faktyczna odległość ściany budynku od granicy wyznaczonej liniami mierzonymi od punktów osnowy geodezyjnej przekracza 4m. Zaskarżona decyzja zdaniem odwołującego się oparta jest na błędnej podstawie rozstrzygnięcia z uwagi na § 12 ust 2 powołanego rozporządzenia stwierdzający, że "w zabudowie jednorodzinnej nie ustala się wymagań w zakresie zachowania odległości między budynkami na działce budowlanej". Ponadto, z uwagi na zrealizowanie inwestycji decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania E. P., decyzją z dnia [...] lipca 2003r znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, iż z zatwierdzonego przez Wójta Gminy S. planu zagospodarowania działki nr [...] ( [...] ) wynika, że projektowana odległość budynku mieszkalno-gospodarczego wynosiła l,5m od sąsiedniej granicy działki Nr [...]. Natomiast, z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji " otwory okienne i drzwiowe" na taras w ścianie 1 piętra od strony działki Nr [...] zaprojektowano w odległości 3,57m ( l,5m od granicy + 207cm szerokości tarasu = 3,57m) co, zdaniem organu odwoławczego rażąco narusza §12 ust 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 4 grudnia 1994r. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156§2 k.p.a. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156§lpkt2k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł E. P.. Skarżący podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 156§2 k.p.a. w związku z §12 ust 2 oraz ust 4, 6 i 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Zarzuca organowi odwoławczemu brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1271 )- niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga jest zasadna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie planu zagospodarowania działki nr [...] w S. oraz projektu architektoniczno- budowlanego budynku mieszkalno-gospodarczego, stanowiącego załącznik do decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 1997r o pozwoleniu na budowę ustalił, iż "otwory okienne i drzwiowe" na taras w ścianie pierwszego piętra od strony działki Nr [...] zaprojektowano w odległości 3,57m od granicy co rażąco narusza wymogi przewidziane w § 12 ust 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 1999r, nr 15, poz 140 z późn.zm ) Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się z projektem architektoniczno-budowlanym nie stwierdził, aby otwory okienne i drzwiowe w ścianie pierwszego piętra na taras od strony działki Nr [...] zostały zaprojektowane w odległości 3,57m od granicy działki. Z rzutu piętra projektu budowlanego wynika, iż odległość pomiędzy granicą działki, a ścianą wychodzącą na taras pierwszego piętra w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe wynosi dokładnie 4m. W tej sytuacji organ pierwszej instancji powinien dokładnie wyjaśnić na czym polega rażące naruszenie prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja jak i decyzja Wojewody [...] zostały wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., które obligują organ do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w określonej sprawie administracyjnej. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy.