IV SA 3328/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie ( WSA, As. WSA Wojciech Mazur, Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skarg E. D., J. Z., J. T., J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargi oddala Decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] Starosta Powiatu O. na podstawie art.145 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa po wznowieniu postępowania uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] zatwierdzającego projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę dla M. S. i A. O. tymczasowego parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych, ogrodzenia stróżówki, przyłącza energetycznego oraz oświetlenia na działkach nr ew. [...] w O.. Zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla M. S. tymczasowego parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych, ogrodzenia stróżówki, przyłącza energetycznego oraz oświetlenia na działkach nr ew. [...] w O.. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w wyniku wznowienia postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. została wydana decyzja z [...] stycznia 2002 r. odmawiająca uchylenia własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę parkingu dla M. S. i A. O.. Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. uchylił w całości decyzję Starosty O. i dnia [...] stycznia 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując jednocześnie na występujące nieprawidłowości w decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., której uchylenia odmówiono. Ponownie rozpatrując sprawę wyeliminowano przesłanki, które legły u podstaw uchylenia decyzji z [...] stycznia 2002 r. przez Wojewodę [...]. W decyzji uwzględniono fakt, że A. O. nie dysponuje przymiotem "inwestora" gdyż nie złożyła wniosku o pozwolenie na budowę oraz nie przedstawiła stosownej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązujące decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania z dnia [...] grudnia 200 r. i [...] marca 2001 r. wydane przez Prezydenta Miasta O. uzyskały klauzule ostateczności. Organ architektoniczno – budowlany stwierdził, że M. S. przedstawiła wymagany prawem akt władania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. Z., J. T., J. B. i E. D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu O. i umorzył postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podał, że organ odwoławczy stwierdza, iż przez pozwolenie na budowę należy rozumieć ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, którą stosownie do kpa jest decyzja administracyjna, od której żadna ze stron nie wniosła odwołania w przewidzianym terminie, ewentualnie decyzja podjęta w trybie odwoławczym przez organ II instancji. Decyzją Nr [...] z [...] października 2002 r. zatwierdzono projekt budowlany i zezwolono M. S. na budowę tymczasowego parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych. Stosownie do art. 28 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści decyzji z dnia [...] września 2002 r. wydanej przez Prezydenta O. umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika jednoznacznie, iż została ona zrealizowana, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] wyrażono zgodę na użytkowanie zrealizowanego parkingu. W związku z tym, iż omawiana inwestycja została już zrealizowana, a postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji przez organ I instancji w zaistniałej sytuacji stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym zachodzi konieczność jego umorzenia przed organami administracji architektoniczno – budowlanej i przekazania sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jako właściwemu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli E. D., J. Z., J. T., J. B.. Skarżący podnieśli, ze budowa parkingu pozbawiła ich dojazdu do swoich nieruchomości. W zaskarżonej przez nich decyzji Wojewody [...] brak jest zajęcia stanowiska w kwestii wydzierżawienia działki nr [...] (będącej drogą) pod parking przez Urząd Miasta O. nie posiadając do tego uregulowanego stanu prawnego. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym, w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania, o której stanowi powołany artykuł Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanką bezprzedmiotowości postępowania jest także brak podstaw do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. "Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego" (wyrok NSA z 24.04.2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25) Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej mogą być różnorodnej natury. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego przypadek bezprzedmiotowości postępowania będzie miał miejsce m. in. wtedy, "gdy roboty budowlane zostały wykonane, a postępowanie toczy się w sprawie pozwolenie na budowę" (wyrok SN z 12.03.1993 r., III ARN 2/93; nie publ.) Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że Wojewoda [...] słusznie uznał, stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. Zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści decyzji z dnia [...] września 2002 r. wydanej z up. Prezydenta Miasta O. umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika jednoznacznie, że omawiana inwestycja została już zrealizowana, a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. wyrażono zgodę na użytkowanie zrealizowanego parkingu. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć za trafny pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji stało się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy omawiana inwestycja została zrealizowana i w związku z tym zachodzi konieczność umorzenia postępowania przed organami architektoniczno – budowlanymi. Na marginesie należy podnieść, że skarżący uchybili terminowi do wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 148 kpa " podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania." W przedmiotowej sprawie skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania 10 września 2001 r. Jednakże z akt sprawy wynika, że skarżący już w czerwcu 2001 r. wiedzieli o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Świadczą o tym pisma skarżących, które wpłynęły do Urzędu Miasta O. 21 czerwca 2001 r. i 5 lipca 2001 r. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego dzierżawy pod parking powierzchni, w skład których weszła droga dojazdowa do działek skarżących należy stwierdzić, że kwestia ta została wyjaśniona przez Prezydenta Miasta O. w piśmie z dnia 3 września 2002 r. Jak wynika z treści wspomnianego pisma faktem jest, że działka ew. nr [...] (obecnie oznaczona nr [...]) [...] ma nie uregulowany stan prawny. Jednak w ewidencji gruntów w opisie charakteru własności wpisana jest Gmina O. jako samoistny posiadacz. Będąc samoistnym posiadaczem gmina mogła wydzierżawić przedmiotową działkę. Ponadto w dacie budowy parkingu działka ew. nr [...] nie była ujawniona w ewidencji gruntów jako droga. W obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta przedmiotowa działka również nie stanowi drogi dojazdowej i nie jest pod drogę przewidziana. Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.02 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).