IV SA 3330/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia z dnia [...] stycznia 2001r. Nr [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego [...] postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 sierpnia 2002 r. skarżąca B. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego [...]. W uzasadnieniu skargi podniosła, że Rozporządzenie Wojewody [...] narusza jej interes prawny jako właścicielki działki o nr ew. [...] w obrębie [...] w W.. Wytyczona bowiem na podstawie przedmiotowego Rozporządzenia granica [...] Parku Krajobrazowego przebiega przez wyżej wymienioną działkę w ten sposób, że około ¾ jej powierzchni znajduje się w granicach Parku, co - w ocenie skarżącej - skutkuje obniżeniem wartości działki. Ponadto skarżąca podniosła, że nie zgadza się na rozporządzanie jej własnością i wskazała, że w wyniku wydania przez Wojewodę Rozporządzenia w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego została pozbawiona prawa do zabudowy swojej działki. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zatem zaskarżone w sprawie niniejszej Rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 13, poz. 118) bezspornie podlega kontroli sądu administracyjnego, z tym, że wniesienie skargi do sądu winno być poprzedzone wezwaniem organu, który wydał akt prawa miejscowego do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 80, poz. 872 ze zm.). Z treści skargi i pism uzupełniających skargę oraz załączników do tych pism wynika, że skarżąca kilkakrotnie wzywała Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez przeprowadzenie korekty granicy [...] Parku Krajobrazowego [...]. Badając czy tryb, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie, został przez skarżącą wyczerpany Sąd wziął pod uwagę pierwsze wezwanie skierowane przez skarżącą do organu - tj. pismo datowane na 26 lipca 2001r. - uznając, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 44 ust. 1 powołanej wyżej ustawy jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi (stronie postępowania) w stosunku do określonego aktu prawa miejscowego jednokrotnie. W ocenie Sądu, następne pisma pochodzące od skarżącej i kierowane do Wojewody [...] a dotyczące tej samej sprawy, nie są wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 lipca 2001r. organ w dniu [...] sierpnia 2001r. sporządził pismo znak: [...] informujące skarżącą, że Wojewoda nie znalazł podstaw dla dokonania korekty granic [...] Parku krajobrazowego [...] i tym samym do zmiany Rozporządzenia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. Z akt sprawy wynika, że pismo z dnia [...] sierpnia 2001r. znak: [...] zostało przez organ wysłane na adres B. K. w dniu 17 sierpnia 2001r. Co prawda do akt nie dołączono dokumentu wskazującego datę doręczenia przedmiotowego pisma skarżącej, to nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżąca wyżej wymienione pismo otrzymała. Przesłała bowiem Sądowi jego kopię przy piśmie z dnia 6 września 2002r., precyzującym skargę Stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. B. K. skargę na Rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 sierpnia 2002r. Biorąc pod uwagę, że od daty przesłania skarżącej stanowiska organu tj. 17 sierpnia 2001r. do daty złożenia skargi upłynęło blisko 12 miesięcy Sąd doszedł do przekonania, iż skarżąca wniosła przedmiotową skargę po upływie terminu do dokonania tej czynności, czyli z naruszeniem art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchybienie terminu do wniesienia skargi stanowi przesłankę do odrzucenia skargi przez Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Nadto, na marginesie należy wskazać, że zaskarżone Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. obecnie nie pozostaje w obrocie prawnym. Wejście bowiem w życie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 75, poz. 1982) spowodowało utratę mocy zaskarżonego Rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.