IV SA 3393/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 1995r. nr [...] nakazał S. J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu na działce położonej w [...] przy ulicy [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 1997r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania rozbiórki i w tym zakresie orzekł, iż rozbiórki garażu i uporządkowania terenu należy dokonać w terminie do dnia 31 maja 1997r. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W wyniku skargi wniesionej przez S. J., Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 27 października 1998r. sygn.akt II SA/Kr 611/97 skargę oddalił. W dniu [...] kwietnia 2002r. S. J. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...]. We wniosku wskazał, iż decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ decyzja została skierowana jedynie do wnioskującego, zaś zarówno w okresie wydawania decyzji, jak również obecnie współwłaścicielką nieruchomości jest jego żona M. J. Za uchyleniem decyzji przemawia również słuszny interes strony, ponieważ ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają zakazu realizacji na tym terenie garaży przeznaczonych dla samochodów osobowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1997r. znak [...] w części dotyczącej uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 1995r. znak [...] w zakresie dotyczącym terminu dokonania rozbiórki i w tym zakresie orzekającej nowy termin rozbiórki oraz stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 1995r. znak [...] w części dotyczącej wyznaczenia terminu rozbiórki. Organ uznał, iż kontrolowane decyzje naruszają przepisy prawa i to w stopniu rażącym w części dotyczącej ustalenia terminu dokonania rozbiórki. Określenie bowiem terminu rozbiórki nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Z tego też powodu organ uznał, iż w tej części weryfikowane w trybie nieważnościowym decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast w pozostałym zakresie decyzja Wojewody [...] jest zgodna z prawem, w związku z tym organ nie mógł stwierdzić jego nieważności. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie oraz zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. S. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż budowa garażu nie naruszyła ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie budowy, jak również obecnie obowiązującego. Ponadto wbrew twierdzeniom zawartym w decyzjach organów, usytuowanie garażu nie narusza przepisu dotyczących warunków technicznych jego usytuowania, ponieważ jego garaż znajduje się w odległości ok. 11m od okien sąsiednich budynków, zaś przepis wymagał jedynie 10m. Ponadto decyzja została wydana przez niewłaściwy organ ponieważ decyzję wydał Urząd Miejski w [...], który nie jest organem właściwym, uprawnionym do wydawania tego typu decyzji, organem był wówczas Kierownik Urzędu Rejonowego lub działający z jego upoważnienia Burmistrz. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie rażącego naruszenia przepisu w zakresie w jakim kontrolowane decyzje orzekały o terminie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Natomiast w pozostałej części (tj. części merytorycznie orzekającej w sprawie nakazania skarżącemu rozbiórki przedmiotowego garażu) rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego jest zgodne z prawem. Prawidłowo bowiem organ zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż przedmiotowy garaż został wybudowany niezgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ plan dopuszczał budowę niewielkich gabarytowo budynków, tymczasem obiekt wybudowany przez skarżącego nie spełnia tych warunków. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego usytuowanie garażu jest niezgodne z przepisem § 156 ust. 2 obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku. Organ wskazał ponadto, iż ustalenia powyższe zgodne są z ustaleniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 27 października 1998r. sygn.akt II SA/Kr 611/97 oddalającym skargę S. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1997r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł S. J. Treść skargi odpowiada w swej istocie treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Powtórzył swoją argumentację zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż to w niej zostało wskazane. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek Sądu badania legalności zaskarżonego orzeczenia niezależnie od zarzutów skargi. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzygać powinna co do jej istoty w całości lub w części. Istotą sprawy jest, w sprawach wszczętych na żądanie strony, jej żądanie zawarte we wniesionym podaniu. Stosownie zaś do treści art. 128 k.p.a. istotą odwołania strony od decyzji I instancji jest wskazanie, że jest ona niezadowolona z wydanej w jej sprawie decyzji. Tymczasem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając jako organ I instancji wydał wprawdzie decyzję pozytywnie rozstrzygającą wniosek S. J., stwierdzając w części nieważność decyzji nakazującej rozbiórkę, nie rozstrzygnął jednak sprawy w pozostałej części, również objętej wnioskiem. W decyzji tej nie wskazano, że rozstrzyga ona sprawę w części. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż przedmiotem badania organu było całe żądanie strony, w tym również nieobjęte rozstrzygnięciem. Narusza to art. 107 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie jest integralną częścią decyzji i powinno być spójne z rozstrzygnięciem. Naruszenie to, w ocenie Sądu miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie . Skarżący składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji uwzględniającej jego żądanie, polemizował zatem jedynie z uzasadnieniem, w którym, sprzecznie z treścią samego rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji zamieścił argumenty przemawiające przeciwko uwzględnieniu wniosku w pozostałym, nie rozpoznanym zakresie. Tej oczywistej wadliwości nie dostrzegł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznając sprawę i utrzymując własną decyzję w mocy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż brak było w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia administracyjnego wskazywanego w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co powodowało niedopuszczalność rozpoznania tego wniosku przez organ rozpoznający sprawę. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy służy od decyzji, nie jest natomiast dopuszczalne jego rozpoznanie od aktu nieistniejącego. Rozpoznanie w niniejszej sprawie przez organ II instancji wniosku od aktu nieistniejącego poprzez utrzymanie go w mocy stanowi naruszenie prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 c w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).