IV SA 3451/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr), Sędzia NSA Halina Kuśmirek,, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 17.06.2004 sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 Nr [...] w przedmiocie Wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r., po rozpatrzeniu zażaleń: [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. i Wyższej Szkoły [...] w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił w całości postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. wstrzymujące wykonanie decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na budowę garażu podziemnego na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W. Według organu odwoławczego oczywiście błędna jest podstawa prawna rozstrzygnięcia organu I instancji, bowiem w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania wstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji następuje na podstawie art. 152 § 1 kpa, a nie na podstawie art. 159 § 1 kpa jak to uczynił organ I instancji. Najistotniejsze jest jednak to, że w zaskarżonym postanowieniu nie wykazano "prawdopodobieństwa uchylenia" i że wstrzymano wykonanie decyzji Nr [...] "w oparciu o wskazania ekspertyzy technicznej przedstawionej przez jedną ze stron, w sytuacji, gdy strona przeciwna złożyła wnioski dowodowe podważające prawidłowość tej ekspertyzy". Analiza zebranych w sprawie dowodów spowodowała, że organ II instancji "nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie wystąpienia przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Nr [...], w związku z czym brak jest też podstaw do skorzystania w sprawie z dyspozycji przepisu art. 152§ 1 kpa". Wymienione postanowienie Wojewody [...] Wyższa Szkoła [...] zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 9-10, 15 i 81 kpa. Przede wszystkim została naruszona zasada dwuinstancyjności, bo organ odwoławczy oparł się na ekspertyzie, o której strona skarżąca nie wiedziała i przez to została pozbawiona czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Postanowienie organu I instancji winno być uchylone ze względu na niewłaściwą podstawę prawną, a sprawę należało przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zaskarżone postanowienie wskazuje, jakie powinno być rozstrzygnięcie organu I instancji co narusza zasadę dwuinstancyjności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 9 czerwca 2004r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa odniosła się do wszystkich zarzutów skargi prezentując odmienne podglądy prawne, w celu wykazania braku podstaw do jej uwzględnienia. W związku z reformą sądownictwa administracyjnego niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje: Skarga Wyższej Szkoły [...] w W. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Z urzędu należy jednak wytknąć organowi odwoławczemu błędną redakcję rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa można: 1) uchylić zaskarżony akt w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, bądź 2) uchylając ten akt – umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Z końcowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika ponad wszelką wątpliwość, że Wojewodzie [...] chodziło o rozstrzygnięcie opisane w pkt 1, bo po uchyleniu postanowienia organu I instancji w całości stwierdził brak przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Nr [...], a więc brak podstaw do wstrzymania wykonania tej decyzji na podstawie art. 152 § 1 kpa. W granicach własnych kompetencji rozstrzygnął sprawę co do istoty, a nie jak twierdzi skarżąca uczelnia – wskazał "jaki e powinno być rozstrzygnięcie organu I instancji". Co prawda prawidłowa redakcja rozstrzygnięcia winna brzmieć "uchyla w całości zaskarżone postanowienie i odmawia wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2000r.", to jednak skoro rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie co do zasady są nierozerwalnymi częściami postanowienia, to wadliwa (nie pełna) redakcja rozstrzygnięcia nie może być uznana za istotne uchybienie w sytuacji, gdy z uzasadnienia wynika o co organowi chodziło i jaka jest rzeczywista treść rozstrzygnięcia. Orzekając co do istoty organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności. Był on bowiem uprawniony do własnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w granicach określonych przez art. 80 w zw. z art. 77 § 1 kpa. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności tylko dlatego, że opiera się na innej ekspertyzie niż przedłożona przez stronę skarżącą. Wojewoda [...] w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do obu ekspertyz i wykazał dlaczego uznał za wiarygodną jedną z nich. Skoro wg autorów ekspertyzy wykonanej na zlecenie Wojewódzkiego [...] Konserwatora Zabytków wynika, że "możliwe formy zagrożeń dla budynku Pałacu zostały należycie uwzględnione w projekcie budowy garażu i w specjalistycznych opracowaniach uzupełniających podstawową dokumentację", to znikome było prawdopodobieństwo uchylenia kontrolowanej decyzji w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o przyczyny wskazane przez uczelnię we wniosku z dnia 4 czerwca 2004r. Za naruszający zasadę trwałości decyzji administracyjnych należałoby uznać pogląd, że samo złożenie wniosku o wznowienie lub wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, obliguje organ do wstrzymania wykonania kontrolowanej decyzji. "Prawdopodobieństwo uchylenia" musi jednoznacznie i obiektywnie wynikać z okoliczności sprawy, a nie z subiektywnego przekonania podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania. Z tych też względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.