IV SA 3486/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...]sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie Zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. po rozpatrzeniu odwołania D. K. od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. Prezydenta Miasta W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji zaskarżoną decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. M. pozwolenia na budowę wschodniego segmentu budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. P.w W.. Organ podniósł, że inwestorka wykazała prawo do terenu na cele budowlane, przedłożyła projekt wykonany przez uprawnione osoby, załączyła opinie i uzgodnienia określone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wymogami planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji D. K. zakwestionowała kształt projektowanego domu, ilość okien, pokrycie dachu czerwoną dachówką, która musi działać oślepiająco, przestrzeń między budynkami wynoszącą ok. 16m, a także zgłosiła obawy, że budynek może zacieniać okna pokoju na parterze, taras i okna piwnic w jej budynku. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. Uznał, że projekt budynku wykonany przez uprawnionego architekta odpowiada wymogom zawartym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budynek dopuszczalny jest w świetle ustaleń Planu Zagospodarowania Przestrzennego, który dla tego obszaru oznaczonego symbolem MU-20 przewiduje funkcję mieszkaniowo – usługową w strefie wysokości B3. Inwestor wykazał prawo do terenu w celach budowlanych, decyzją Prezydenta . W. z dnia[...] maja 2003r. o wyłączeniu działki z produkcji rolnej. W ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił wymogi prawne z art. 33 i 34 prawa budowlanego. Zarzuty skarżącej wynikające z subiektywnej oceny np. kształt architektoniczny domu planowanego, kolor dachówki czy ilość okien nie podlegają uwzględnieniu, jako że nie wynikają z przepisów prawa. Budynek planowany jest w odległości 5,09 m od granicy działki, a odległość od budynku skarżącej wynosi ponad 12 m. Zarzut zacienienia w tej sytuacji zgodnie z § 60 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury "w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002r.) – jest chybiony. Uzasadnia to utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W skardze złożonej na powyższą decyzję odwoławczą D. K. zarzucając krzywdzący charakter decyzji wniosła o jej uchylenie. Oświadczyła, iż nie zgadza się na zabudowę działki sąsiedniej wg pozwolenia z decyzji, powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu, o braku zachowania odległości między budynkami i zagrożeniu zacieniania pomieszczeń mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem z analizy materiału dowodowego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem. Przede wszystkim wymaga podkreślenia treść art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie niniejszej jak wynika z materiałów zawartych w aktach administracyjnych inwestorka dopełniła wszelkich formalności prawem przewidzianych w staraniach o uzyskanie pozwolenia na budowę zaplanowanego budynku. Złożyła ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji. Decyzja ta z mocy ustawy przesadza o dopuszczalności inwestycji w świetle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie jest wiążąca dla organu przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorka przedłożyła wymagany przepisem art. 32 ust. 4 prawa budowlanego dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto inwestorka wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zamierzonego budynku złożyła projekt budowlany sporządzony przez Biuro Projektowe a zaadaptowany dla potrzeb inwestorki przez mgr inż bud. T. W. posiadającego wymagane uprawnienia budowlane. Spełniła tym samym wymóg z art. 33 ust 2 prawa budowlanego. Przedstawiony projekt jak ustalił organ wykonany został zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3. 12.98 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Usytuowanie budynku o dwóch kondygnacjach (gdy druga kondygnacja stanowi użytkowe poddasze), w odległości 5.09 m od granicy działki stanowi dopełnienie wymogu określonego w § 12 ust 3 pkt 1a "warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 poz. 690) zaś odległość planowanego budynku jednorodzinnego inwestorki od budynku skarżącej istniejącego na działce sąsiedniej wynosi ponad 12 m. Odległość ta jak zasadnie ocenił organ odwoławczy zapewnia możliwość naturalnego oświetlenia powierzchni przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej i odpowiada wymogom § 13 i 57 w.w. rozporządzenia. Chybione są zarzuty skarżącej jakoby decyzja zakwestionowana naruszała § 12 , 57 i 60 wskazanych przepisów techniczno – budowlanych. Z akt sprawy nie wynika, by budynek mieszkalny skarżącej przeznaczony był na zbiorowy pobyt dzieci – zwiększając wymóg odległości między budynkami do co najmniej 20 m. Nie twierdzi tego również skarżąca, a więc należy uznać, że zarzut skarżącej w tej części jest bezpodstawny. Dodatkowe zarzuty skarżącej zgłoszone w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2005 r. Sąd uznał za nieuzasadnione i wykraczające poza granice ochrony prawnej art. 5 prawa budowlanego. Przepisy te nie uzależniają od zgody ani aprobaty właściciela działki sąsiedniej ilości okien w ścianie usytuowanej równolegle do granicy działki, jeśli wymóg odległości od tej granicy jest zachowany. W niniejszej sprawie jest odległość przekraczająca tenże wymóg 5.09 m. Duże okna i szklane drzwi w ścianie równoległej do budynku skarżącej ocenione jako naruszenie jej prywatności i intymności to subiektywne odczucia skarżącej, które nie mogą skutecznie podważyć zaskarżonej decyzji wydanej zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Taka sama ocena dotyczy zarzutu skarżącej, iż czerwona dachówka, którą pokryto dach budynku inwestorki daje odblask czerwieni na jej ścianie i suficie w słoneczne dni. Żaden bowiem z przepisów prawa budowlanego ani przepisów wykonawczych nie zawiera nakazów ani zakazów w zakresie kolorystyki pokrycia dachowego – jeśli jest ono wykonane z dopuszczanych do obrotu materiałów budowlanych. Pokrycie dachowe budynku jednorodzinnego inwestorki zostało zatwierdzone w przedstawionym profesjonalnym projekcie budowlanym poz. I.3.9 "Dach". W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, nie narusza interesów prawnych skarżącej i zgłoszone zarzuty nie dają podstaw do podważenia decyzji. Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz .U. nr 153, poz. 1270)Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.