IV SA 3496/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej wykonanie określonych obowiązków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. G. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzja z dnia [...].07.2002r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. G., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].06.2002r., stwierdzającego z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].11.2001r. – nr [...] nakazującej inwestorowi J. G. wykonanie zaleceń rzeczoznawcy p/poż. (...) zawartych w inwentaryzacji budowlanej (...) – utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu w/w stanowiska stwierdził, że kontrolowana decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata). Obowiązek wykonania zaleceń rzeczoznawcy p/poż. T. T. został bowiem nałożony wcześniejszą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].11.2001r. (nr [...]). Na powyższą decyzję wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. G.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł zarzuty dotyczące kwestii legalizacji popełnionej samowoli budowlanej polegającej na budowie "obiektu magazynowo – garażowego". Odpowiadając na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 kpa – wskazanego jako podstawa prawna decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...].11.2001r. Stwierdzając nieważność kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...].11.2001r. organy administracyjne jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W ocenie organów w dniu [...].11.2001r. wydana bowiem została decyzja nr [...], która zawierała identyczne rozstrzygnięcie jak decyzja wydana w dniu [...].11.2001r. Istotnie dołączona do akt sprawy decyzja z dnia [...].11.2001r. jest tożsama pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym z decyzją z dnia [...].11.2001r. W aktach sprawy brak jest jednakże jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że została ona doręczona stronom i że znalazła się w obrocie prawnym. Stwierdzenie nieważności dotyczy natomiast wyłącznie decyzji pozostających w obrocie prawnym. Tak więc do przyjęcia, że spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa – niezbędne jest wykazanie, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...].11.2001r. znalazła się w obrocie prawnym, w którym funkcjonowała już wcześniej wydana decyzja z dnia [...].11.2001r. – tożsama z nią pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Skoro więc ta podstawowa dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność nie została przez organy nadzoru wykazana, zaskarżona decyzja jako wydana z obrazą art. 156 § 1 pkt 3 kpa – podlegała uchyleniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.