IV SA 3508/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant S. Kruszyńska, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. M. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. wydaną z up. Wojewody [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 105, poz. 1126 z 2000 r. ze zm.) zatwierdzono projekt budowlany i wydano dla Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział [...] w P. pozwolenie na przebudowę drogi krajowej nr [...] w m. D. od km [...] do km [...] – etap I z wyłączeniem drogi dojazdowej z zachowaniem warunków określonych w tejże decyzji zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: J. O., Z. M., J. K., Z. i Z. K. oraz Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. wydaną z up. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę: od km [...] do km [...] drogi krajowej nr [...] w D. oraz skrzyżowania w km [...] z drogą do D. w części zlokalizowanej poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...] i umorzono postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie oraz utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że inwestor pismem z dnia 22. 07. 2002 r. ograniczył swój wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji do zakresu od km [...] do km [...], a przebudowę skrzyżowania z drogą do D. w km [...] - do fragmentu zlokalizowanego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. W związku z wnioskiem inwestora o ograniczenie zakresu inwestycji, przeprowadzone przez organ I instancji postępowania w zakresie wykraczającym poza skorygowany wniosek należało zdaniem organu odwoławczego jako bezprzedmiotowe umorzyć i uchylić zaskarżoną decyzję w części nie objętej aktualnym wnioskiem inwestora. W odniesieniu do pozostałej części decyzji organu I instancji, organ II instancji stwierdził, iż zostały spełnione wymagania Prawa budowlanego warunkujące wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w terminie ważności decyzji z dnia [...].11.2001 r. dotyczącej usytuowania przedmiotowej inwestycji, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia, wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a także dokonaniem wymaganego uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Starostą K. W odniesieniu do zarzutów przedstawionych we wniesionych odwołaniach organ odwoławczy stwierdził, iż żądania przedstawione przez J. O., K., Z. M. i Lasy Państwowe nie mogą być uwzględnione, bowiem brak jest podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięć określonych przez strony odwołujące się, jako nie mieszczące się w kompetencjach organu odwoławczego np. żądanie wykupu działki, pozostawienie dotychczasowych wjazdów i wyjazdów. Organ II instancji stwierdził, iż zawarte w odwołaniu J. K. żądanie dotyczące wybudowania dodatkowych pasów ruchu nie może zostać uwzględnione, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę, jako decyzja w przedmiocie uprawnienia inwestora do budowy określonego obiektu budowlanego może być wydana wyłącznie na jego wniosek, a tym samym organ administracji nie ma kompetencji do nakazania innej budowy, niż wynika to z wniosku inwestora. Skargę do Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli Z. M. i J. K. Skarżący Z. M. domagał się utrzymania "wjazdu i wyjazdu" na trasę [...] z działki na której prowadzi Mini Bar. Zarzucił organom, że nie został poinformowany o tym, iż nastąpi likwidacja dotychczasowego wjazdu i wyjazdu, a nadto stwierdził, że zainwestował w działkę, uzyskał pozwolenie " na otwarcie gastronomi dla ruchu na trasie [...]". Zdaniem skarżącego realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje poniesienie przez niego znacznych strat finansowych. Skarżąca J. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wydanej przez organ I instancji stwierdziła, iż są one niezgodne z prawem. W ocenie skarżącej zrealizowanie przedmiotowej inwestycji spowoduje, iż nie będzie bezpiecznego dojazdu do prowadzonego przez nią Gościńca "Z.", bowiem tylko nieruchomość skarżącej pominięta została przy planowaniu zjazdów. Brak bezpośredniego wjazdu na wewnętrzny parking gościńca spowoduje zdaniem skarżącej jego zamknięcie. Skarżąca stwierdziła też, iż inwestor uwzględnił interesy tylko niektórych stron, czym naruszono zasadę równości wobec prawa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skargi nie są zasadne. Zarówno skarga Z. M., jak i J. K. oparte zostały na zarzucie naruszenia " interesów osób trzecich". Skarżący jako naruszenie swych interesów, w wyniku realizacji planowanej inwestycji w oparciu o zaskarżoną decyzję upatrywali w tym, iż nieruchomości, na których prowadzą oni działalność gospodarczą pozbawione zostaną bezpośredniego dostępu do drogi krajowej. Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno-budowlanych i norm projektowania, budowy i utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy ( por. wyrok SN z dnia [...].02.2002 r. [...],[...]). Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę określonego obiektu nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Wprawdzie zgodzić się należy z wywodami skarżących, iż realizacja planowanej inwestycji, spowoduje określone uciążliwości, to jednak okoliczności te, same przez się, nie mogą prowadzić do oceny, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Uciążliwości te bowiem dotyczą co najwyżej sfery faktów, a nie naruszenia interesu prawnego skarżących. Jedynie bowiem wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych mogłoby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji, zaś do takiej oceny, w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim skarżący pomijają istotną kwestię, a mianowicie taką, iż zaskarżona decyzja poprzedzona została wydaniem ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym, decyzji o ustaleniu lokalizacji zamierzonej inwestycji. Skoro tak, to zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane decyzja określająca usytuowanie określonego obiektu jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. W odniesieniu do zarzutów skarżących należy stwierdzić, iż są one chybione. Okolicznością potwierdzoną przez skarżącą J. K. na rozprawie przed Sądem, a także potwierdzoną załączonymi do akt dokumentami, w tym rysunkami obejmującymi usytuowanie przedmiotowej inwestycji jest to, że nieruchomość każdego ze skarżących posiada dostęp do drogi publicznej. Skoro tak to eksponowany w obu skargach zarzut pozbawienia skarżących dostępu do określonej drogi nie może być przyjęty za skuteczny w sytuacji, gdy nieruchomości, którymi władają skarżący posiadają dostęp do drogi publicznej. Nie mogły być także uznane za skutecznie podważające legalność zaskarżonej decyzji, te zarzuty skarżących, które sprowadzały się do żądania "nakazania przez organy administracji" realizacji przez inwestora budowy bezpośrednich zjazdów i wjazdów z nieruchomości władanych przez skarżących na drogę krajową. Takie roszczenia skarżący skierowane do inwestora nie podlegają nawet badaniu w niniejszym postępowaniu. Wreszcie zważywszy chociażby na skargę Z. M., jak i treść załączonych do zaskarżonej decyzji planów, nie można podzielić zarzutu skarżącej J. K., że jedynie jej nieruchomość pozbawiona została bezpośredniego dostępu do drogi krajowej w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionych skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił obie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).