IV SA 3522/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA B. Moraczewski, Sędziowie NSA E. Zielińska-Śpiewak (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i W.Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001 r., wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał W.Ż. dokonanie całkowitej rozbiórki placu manewrowego z kostki brukowej o nieregularnym kształcie, łącznej powierzchni ok. 500m², wybudowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...] w M. Organ w czasie czynności kontrolnych dokonanych w dniach 28.06.2001 r. i 11.07.2001 r., ustalił, że na wymienionej działce znajduje się plac manewrowy droga o łącznej powierzchni ok. 500m², wyłożony kostką brukową. Wykonany plac, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, należy zakwalifikować do budowli na wybudowanie, którego inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę złożył W.Ż. podnosząc, że wybrukowana powierzchnia nie jest drogą i znajduje się na jego prywatnym terenie. Nieruchomość tę otrzymał od rodziców i jedynie zmienił i uzupełnił rodzaj utwardzenia gruntu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż utwardzenie powierzchni gruntu kostką brukową w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest budowlą – w związku z czym trafna jest ocena prawna zawarta w decyzji organu I instancji. ponieważ inwestor prowadził roboty budowlane nie mając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne było nakazanie rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Nadto inwestor wykonując plac manewrowy służący do nauki jazdy samochodem zmienił zagospodarowanie terenu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. i W.Ż. podnosząc, iż przepisy prawa budowlanego nie wymagają od właściciela nieruchomości aby uzyskiwał pozwolenie na wyłożenie całej bądź części posesji kostką brukową, płytami betonowymi, kamieniami lub płytami chodnikowymi. Kostka, którą ułożył nie jest trwale związana z gruntem, ani nie mieści się w definicji budowli. Skarżący stwierdzili, ze ułożona kostka jest obiektem małej architektury i służy do codziennej rekreacji i utrzymania porządku na posesji, a zgodnie z art. 29 § 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu małej architektury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, ze art. 28 Prawa budowlanego pozwala inwestorowi na rozpoczęcie robót budowlanych dopiero wówczas, gdy dysponuje on ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W sprawie niesporne jest, iż inwestor W.Ż. bez wymaganego pozwolenia wykonał na swojej działce położonej w M. plac manewrowy o nieregularnych kształtach, łącznej pow. ok. 500m², utwardzony kostką brukową. Wykonane roboty budowlane doprowadziły do powstania obiektu budowlanego, tj. placu manewrowego przeznaczonego do nauki jazdy samochodem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany jest pogląd, że wszelka działalność budowlana z istoty swojej powoduje określone trwałe lub nietrwałe zmiany w ukształtowaniu powierzchni ziemi oraz w stanie i sposobie użytkowania gruntów, nie każde jednak utwardzenie powierzchni ziemi może być kwalifikowane jako roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego. Do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego można zaliczyć położenie płyt chodnikowych dla urządzenia miejsc postojowych dla samochodów, nałożenie na powierzchnię gruntu warstwy betonu czy wyłożenia kostką brukową, bądź trylinką (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/KR 809/97, sygn. akt IV SA 887/90, sygn. akt II SA/Wr 895/97, sygn. akt IV SA 10/99, sygn. akt SA/Rz 2123/00). Prawidłowo zatem organy orzekające uznały, że utwardzenie placu kostką brukową za wykonanie budowli. Wykonana budowla, jak słusznie przyjęły organy obu instancji jest (konstrukcyjnie) funkcjonalnie zbliżona do drogi i jako taka stanowi całość techniczno-użytkową, dlatego do jej wykonania potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Dodatkowo wskazać należy, że utwardzenie placu manewrowego nie sposób zaliczyć do obiektów małej architektury, jak to sugerowali skarżący. Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, budowa obiektu małej architektury wymaga zgłoszenia właściwemu organowi przed terminem rozpoczęcia robót. Skarżący nie wykazali w toku postępowania aby dokonano takiego zgłoszenia, zaś art. 48 Prawa budowlanego przewiduje sankcję rozbiórki w stosunku do obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia na równi z obiektem budowlanym wzniesionym bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).