IV SA 3529/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant S. Kruszyńska, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę pawilonu handlowego z parkingiem i przyłączem gazowym I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania K. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku firmy S. S.A. z siedzibą w W. przy ul. [...] o wydanie pozwolenia na rozbudowę – nadbudowę pawilonu handlowego wraz z budową parkingu i przyłącza gazowego do sieci miejskiej, położonego przy ul. [...] w W. Według organu odwoławczego skarżąca K. S. nie ma przymiotu strony w sprawie rozbudowy pawilonu handlowego na terenie spółdzielni mieszkaniowej, której jest członkiem i gdzie posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Inwestycja ta "dotyczy obowiązku i interesu prawnego Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...]". Wymienioną decyzję Wojewody [...] K. S. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że rażąco narusza "art. 5, Rozdz. V § 8" Prawa budowlanego, bowiem zgodnie z tym przepisem "jako członek spółdzielni (ma) prawo kwestionować określone decyzje – zwłaszcza naruszające (jej) prawo rzeczowe do lokalu na zasadach ogólnych bez konieczności wyczerpywania postępowania wewnątrz-spółdzielczego". W konkluzji skargi wniosła o "uchylenie wadliwych decyzji w całości albo o stwierdzenie ich nieważności". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W związku z reformą sądownictwa administracyjnego sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 16 § 2 kpa i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) zakres sądowej kontroli zaskarżonej decyzji ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem, a zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) granice tej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga K. S. umożliwiła wyeliminowanie z porządku prawnego wadliwej decyzji Wojewody [...], jakkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Organ odwoławczy dopuścił się bowiem rażącego naruszenia art. 127 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez to, że rozpatrzył odwołanie pochodzące nie od strony postępowania w sprawie rozbudowy przedmiotowego pawilonu handlowego i merytorycznie odniósł się do decyzji organu I instancji, zamiast na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyć postępowanie odwoławcze. Między rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnieniem jest oczywista sprzeczność. Mimo wykazania, że K. S. nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego, że fakt dysponowania przez skarżącą własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu nie daje jej przymiotu strony w sprawach, które dotyczą interesu prawnego spółdzielni mieszkaniowej, której skarżąca jest członkiem. Jeżeli działanie lub zaniechanie Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] naraziło skarżącą na szkodę w związku z realizacją zamierzenia inwestycyjnego, to swoich roszczeń może dochodzić zarówno w postępowaniu wewnątrz-spółdzielczym jak i przed sądem powszechnym. Sądowi nie jest znany przepis "Art. 5 Rozdz. V § 8" Prawa budowlanego, którego rażące naruszenie zarzuca skarżąca. Nie jest więc w stanie odnieść się do kwestii rzekomego istnienia jej indywidualnego interesu prawnego wynikającego z tak określonej normy prawa materialnego. Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.