IV SA 3542/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Cysek /spr./ Sędziowie WSA T. Kobylecka asesor WSA T. Wykowski Protokolant D. Niewirowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi "G." SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającąja decyzję organu pierwszej instancji orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz "G." SA w W. 260 /dwieście sześćdziesiąt// złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania "G." SA w W.. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w przedmiocie ustalenia na wniosek "R." [...] Sp. jawna w P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynu chłodni z przedsionkiem i budynku socjalno- biurowego na działkach nr [...] i nr [...] przy ulicy [...] w Z.- - utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W ocenie organów obu instancji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w Z., albowiem znajduje się w obszarze [...] tj. terenie " istniejących baz i składów do adaptacji". Ustosunkowując się do zarzutów składającego odwołanie - naruszenia jego interesu poprzez ustalenie drogi dojazdowej do ulicy [...] poprzez nieruchomość skarżącego organ II instancji podniósł, iż droga ta istnieje i nie ustanowiono żadnej służebności. Zarzut zaś naruszenia interesu osób trzecich określonym sposobem zagospodarowania terenu łączyć się musi z wykazaniem naruszenia konkretnego przepisu ustawowego, z którym jest niezgodny sposób zagospodarowania. W złożonej skardze "G." SA w W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie : - art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.217 ze zm./ - art. 7,8, 107 § 1 kpa; i wniósł ojej uchylenie. W ocenie strony skarżącej zakwestionowana decyzja oparła się na przepisach, które utraciły już moc obowiązująca oraz nie wyjaśnia sprawy w sposób wyczerpujący w zakresie ustalonego dojazdu od terenu inwestycji poprzez jej nieruchomość. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, aczkolwiek z przyczyn, które nie są całkowicie tożsame z wyłuszczonymi przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 134§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/, która w niniejszej sprawie ma zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kognicji Sądu nie naruszy zatem podniesienie, iż sprawa nie została wyjaśniona w zakresie określonym w art. 7 kpa z niżej podanych powodów. Przede wszystkim uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wskazywały na żadne dane w oparciu o które przyjęto obowiązywanie w chwili ich rozstrzygania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. Miejskiej Rady Narodowej w Z. Było to zaś konieczne w świetle uregulowaniu art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz. U. z 1994 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./ z którego /ust. 1/ wynika zasada utraty mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy /I styczeń 1995 r./ po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie. Zaistnienie wyjątku od tej zasady winno być w uzasadnieniach decyzji, dla których plan ma zasadnicze znaczenie /ust. 2 art. 67 powołanej ustawy/ szczegółowo wykazane. Jego brak oznacza naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 kpa, bo tworzy wątpliwości, czy rozstrzygające organy działały praworządnie /art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Dz. U. Nr 78, poz. 483 i art. 6 kpa/. Przy założeniu iż powołany przez organy obu instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w chwili ich rozstrzygania podnieść trzeba, brak wyjaśnienia dlaczego zapis planu " istniejące bazy i składy do adaptacji" uznano za zezwalający także na budowę zupełnie nowych obiektów, o co przecież chodzi w niniejszej sprawie. Zgodzić się tez należy ze stroną skarżącą, iż sprawa nie została też wyjaśniona w dostateczny sposób w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej inwestycji. Nie wiadomo w szczególności na czym oparto twierdzenie o istnieniu drogi dojazdowej od ulicy [...] i możliwość jej wykorzystywania przez inwestorów. W tym zakresie nie było wystarczające wskazanie, że "droga ta istnieje". Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako że nie narusza prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich /art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym/ stąd nie mogłaby rzecz jasna także ustanowić służebności obciążającej nieruchomość skarżących na rzecz inwestorów. Ustalenie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zasad obsługi w zakresie komunikacji nie może jednak następować w oderwaniu od zbadania szczegółowego i wszechstronnego okoliczności konkretnej sprawy i przedstawienia możliwości prawnych przysługujących inwestorom. W ocenie Sądu rozstrzygające organy poprzez lakoniczność wypowiedzi w uzasadnieniach swych decyzji naruszyły też zasady sformułowań w art. 8 i 11 kpa. Nie jest natomiast trafny zarzut skarżących co do oparcia zaskarżonej decyzji na przepisach które już nie obowiązywały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odpowiadając na skargę słusznie w tym zakresie podniosło iż ten zarzut wyniknął z braku uwzględnienia brzmienia 1 art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152, 200 powołanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.