IV SA 3555/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędziowie (WSA, Izabela Ostrowska, Tadeusz Nowak, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi W. O na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala 7 IV SA 3555/03 UZASADNIENIE Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją znak [...] wydana dnia [...] marca 1992r. na podstawie art. 29 ust 1,2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974r.– Prawo budowlane udzielił J. i A. małżonkom L. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego położonego na działce nr ewd. [...] w S. przy ulicy [...] [...] – z adaptacja na cele mieszkaniowe wg projektu indywidualnego. W dniu 13 marca 2003r. właścicielka sąsiedniej nieruchomości W. O. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji . Wojewoda [...] decyzją [...] wydaną w dniu [...] czerwca 2003r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zarzuty jakie przedstawiła odwołująca się nie wyczerpują przesłanek z art. 156 k.p.a., a fakt nie uczestniczenia odwołującej się w postępowaniu dotyczącym wydania inwestorowi pozwolenia na budowę mogło być przesłanką do ewentualnego wznowienia postępowania, a nie kwalifikuje decyzji do stwierdzenia jej nieważności, że kwestionowana przez wnioskującą decyzja obejmowała zgodę na dobudowanie do istniejącego budynku (obejmującego pokój dzienny, kuchnię i garaż) pokoju sypialnianego, łazienki i korytarza, z ogrzewaniem piecem akumulacyjnym w pokoju sypialnym. Zatem dobudowa pomieszczeń objętych w/w pozwoleniem nie jest bezpośrednia przyczyna zadymienia o którym wspomina odwołująca. Organ podniósł także, że przepisy obowiązującego w momencie wydania decyzji prawa budowlanego z 1974r. nie wymagały wyrażenia zgody sąsiada na budowę obiektu znajdującego się w odległości nie mniej niż 4 m od granicy nieruchomości – a w nin. sprawie odległość ta przekracza 5 m. Odwołanie od tej decyzji wniosła W. O.. Odwołująca podnosła, że ze względu na ukształtowanie terenu, zadymienie jakie występuje w momencie ogrzewania budynku inwestorów lub ogrzanie wody w bojlerze utrudnia jej korzystanie z własnej działki, uniemożliwiło zamieszkiwanie i spowodowało pogorszenie stanu zdrowia. Zarzuca tez organowi, że nie ustalił czasu budowy przedmiotowej części domu. Skarżąca zarzuciła także, że organ zaniechał oceny wymogów technicznych komina pod względem zgodności z normą i pod względem oddziaływania na środowisko oraz nie uwzględnił kwestii ochrony praw osób trzecich. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja znak [...] wydaną w dniu [...] sierpnia 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ orzekając rozstrzyga wyłącznie co do wydania jej z naruszeniem prawa, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Podniósł, że nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 156 k.p.a. Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuca niewyjaśnienie istotnych okoliczności (brak oceny wymagań technicznych komina i oddziaływanie na środowisko, nie uwzględnienia zagrożenia pożarowego i uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich), oparcie decyzji wyłącznie na dokumentach złożonych przez inwestorów, nieprawidłowe ustalenie, że adaptacja budynku była zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. W następnych pismach składanych do Sądu skarżąca podniosła, że według niej adaptacja budynku odbywała się w latach 1998-2002r., a wiec a kilka lat po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a mimo zgłoszonych w tej kwestii wniosków, organ nie zajął się nimi i sprawy nie wyjaśnił, oraz że nie wyraziła zgody na rozbudowę ani nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Skarga W. O. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 16 § 2 k.p.a. i art. 1 § 2 z ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej, stad też ustalenie podstaw stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedna z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt. 1-7 k.p.a. Organy rozpatrujące wniosek a skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 1992r. udzielającej małżonkom L. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego z adaptacją na cele mieszkaniowe słusznie podniosły, że decyzja ta udzielona osobom które wykazały swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ,obejmująca pozwolenie na dobudowę (co wynika ze stanowiącego integralną część decyzji projektu technicznego) do istniejącego budynku pokoju sypialnego ogrzewanego elektrycznym piecem akumulacyjnym, łazienki i korytarza, realizowaną w odległości większej niż 4 m od granicy działki, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa – tj. w dacie jej wydania nie była obarczona żadną z wad wskazaną enumeratywnie w przepisie art. 156 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy prowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1271).