IV SA 3590/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Asesor WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr[...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, c7/IV SA 3590/03 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].06.2002r. w [...] na podstawie art. 116 i 119 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na T. D. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł wobec niewykonania obowiązku polegającego na dokonaniu rozbiórki drewnianego domku letniskowego wybudowanego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Odwołanie od tego postępowania wniósł T. D., przedstawiając próby zalegalizowania przedmiotowej inwestycji. Błąd w postaci niewniesionej opłaty skarbowej spowodowała nieskontrolowanie postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny . Na tym terenie pobudowanych jest 14 domków letniskowych. Postanowienie o nałożeniu grzywny jest krzywdzące nawet co do wysokości, bowiem sąsiad R. K. "otrzymał" grzywnę w wysokości 5 000zł mając altanę większą o 5m2. Odwołujący składał wniosek o zawieszenie postępowania, bowiem po rozpatrzeniu skarg przez Naczelny Sąd Administracyjny sąsiadów, ewentualnie zaistniałaby możliwości w pozytywny sposób zagospodarowania terenu. [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...].08.2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postępowanie. Organ oddziałowy uznał słuszność orzeczenia organu I instancji. Zgłoszone w zażaleniach wnioski w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie dotyczyło samego postępowania, a jedynie zasadności jego prowadzenia oraz wielkości nałożonej grzywny. W skardze na powyższe postanowienie T. D. podniósł, iż nie zorientował się że popełnia samowolę budowlaną. Altany drewniane o wysokości 4x5m wybudował w 1993-1994 roku. Urząd Gminy doszedł z właścicielami wybudowanych samowolnie obiektów do porozumienia i nakazał im wpłatę po 300 zł na uaktualnienie planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem ich działek na działki letniskowe. Ponownie przedstawił okoliczność, iż w stosunku do sąsiada, który wybudował większy obiekt, grzywna jest zbyt wysoka i krzywdząca. Wyodrębniona altana po uzyskaniu pozwolenia na budową miała posłużyć jako obiekt do zaplecza budowy. W odpowiedzi na skargę [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Na skarżącego T. D. nałożono grzywnę w celu przymuszenia jako podstawę prawną przyjmując art. 116 i 119 § ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. nr 36 poz. 161). Organy administracyjne obu instancji nie wskazały natomiast podstawy prawnej, wyliczonej wysokości grzywny, orzeczonej w kwocie 11 707,20 zł. Nie wiadomo więc czy grzywna ma charakter jednorazowy i wyliczona została na podstawie art. 121 § 5 ww. ustawy, czy też art. 121 § 2 i 4. Jedynie w piśmie z dnia [...].06.2002r. przesyłającym zażalenie do organu II instancji podano, iż wysokość grzywny wyliczona została w oparciu o art. 121 § 5 ustawy. Już powyższe braki nie pozwalające na ocenę legalności wydanych postanowień skutkować winny ich uchyleniem, wobec naruszenia art. 7 i 77. Niemniej jednak rozważeń wymaga w ogóle możliwość wyliczenia wysokości grzywny na podstawie art. 121 § 5 ww. ustawy. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w razie przymusowej rozbiórki budynku lub jego części a wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowanej budynku lub jego części i 1/5 ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego – ustalonej na podstawie odpowiednich przepisów. Organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie winny więc zbadać, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106 poz. 1126). Z akt sprawy wynika, iż istnieje możliwość zakwalifikowania obiektu domku letniskowego, jako tymczasowego obiektu budowlanego, nie połączonego trwale z gruntem – art. 3 pkt 5 ustawy prawa budowlanego. W sytuacji zaś uznania, że obiekt objęty rozbiórką nie jest budynkiem, nie może mieć do niego zastosowania wysokość grzywny wyliczono w oparciu o art. 121 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Do takich obiektów można stosować przepisy art. 121 p 2 i 4 tej ustawy. Uznając iż kontrolowane postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.