IV SA 3621/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na ponowny egzamin rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego S. B. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej skierował S. B. na ponowny egzamin dla dokonania oceny przygotowania zawodowego do sprawowania funkcji rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 01.03.1999 r. – w sprawie zakresu trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. nr 22, poz. 206). W uzasadnieniu decyzji stwierdził co następuje: "w 2002 r. unieważnione zostały uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej projektów budowlanych, wydane przez rzeczoznawcę S. B. dotyczące: a) projektu budowlanego C. w B. (postanowienie z dnia [...].02.2002 r.) b) projektu budowlanego stacji paliw płynnych w R. (postanowienie z dnia [...].03.2002 r.). wezwany do ustosunkowania się do w/w kwestii rzeczoznawca S. B. wyjaśnił, że projekt budowlany C. w B., który został przedstawiony mu do zaopiniowania był niekompletny. Odnośnie projektu budowlanego stacji paliw płynnych w R. przyznał, że popełnił błąd i dodał, że został jednak za to przewinienie zbyt rygorystycznie potraktowany. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administarcji z dnia 01.03.1999 r., w przypadku gdy nieprawidłowości w sprawowaniu funkcji rzeczoznawcy miały wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektów, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może odwołać z funkcji rzeczoznawcę i unieważnić jego zaświadczenie. W niniejszej sprawie ustalono mniej dolegliwą sankcję z uwagi na wieloletnią praktykę sprawowania przez S. B. funkcji rzeczoznawcy. W złożonym od w/w wniosku, o ponowne rozpatrzenie sprawy, S. B. wnosząc o uchylenie decyzji, zakwestionował orzeczenia stwierdzające nieważność uzgodnień dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Podniósł też, że projekt budowlany C. w B. został wycofany przez inwestora celem uzupełnienia, stąd też "wszelkie decyzje innych organów są bezpodstawne". Odnośnie projektu budowlanego stacji paliw płynnych w R. podał, że rozwiązania projektowe gwarantowały właściwy poziom ochrony przeciwpożarowej. Decyzją z dnia [...].07.2002 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej – po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej sprawuje nadzór nad działalnością rzeczoznawców w zakresie uzgodnionych przez nich projektów budowlanych i może podejmować czynności sprawdzające, czy rzeczoznawca prawidłowo sprawuje swoją funkcję. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej województwa śląskiego wykazał nieprawidłowości w projektach budowlanych uzgodnionych przez skarżącego. Fakt uzupełnienia w/w projektu na żądanie organów administracji architektoniczno-budowlanej potwierdza tylko trafność zarzutów stawianych skarżącemu. Twierdzenie, że postanowienia § 15 ust. 2 cyt. rozporządzenia mogą być tylko stosowane po uprzednim zawiadomieniu przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej o zgłoszeniu sprzeciwu przy zajmowaniu stanowiska przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, jest nieuzasadnione. Na powyższe decyzje ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił S. B.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że została ona wydana z naruszeniem § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 01.03.1999 r. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wyjaśnić, że na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)– niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad (art. 6, 7, 8) organy administracyjne zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Przeprowadzone przed wydaniem orzeczenia postępowanie administracyjne winno zatem zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które obliguje Sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tego rodzaju sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Kierując skarżącego S. B. na ponowny egzamin oceniający jego przydatność do sprawowania funkcji rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, jako podstawę prawną decyzji wskazał § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 01.03.1999 r. Stosownie do jego brzmienia "Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może udzielić rzeczoznawcy upomnienia lub skierować go na ponowny egzamin, w przypadku stwierdzenia w jego działalności nieprawidłowości w zakresie określonym w § 13 ust. 2, 3, 5, 6. (...)". Z kolei z treści ust. 2, 3, 5 i 6 § 13 cyt. rozporządzenia wynika, że Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej sprawuje nadzór nad działalnością rzeczoznawców w zakresie uzgadniania przez nich projektów budowlanych (ust. 2), prawidłowości wywiązywania się z obowiązku zawiadamiania Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej o uzgodnieniu projektu (§ 7 ust. 1) i prowadzeniu ewidencji projektów budowlanych (ust. 3), posiadania przez okres 5 lat ewidencji projektów budowlanych oraz kopii w/w zawiadomień (ust.5 ), powiadamianiu Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej i Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o zmianie miejsca zamieszkania (ust. 6). Stosując wobec skarżącego wymienione wyżej sankcje Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej powołał się na dwa postanowienia z 2002 r. Komendantów Wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej, stwierdzające nieważność wydanych przez niego uzgodnień projektów budowlanych. Zauważyć w tym miejscu należy, iż § 14 cyt. rozporządzenia przewiduje jedynie możliwość ukarania rzeczoznawcy sankcjami przewidzianymi w tym przepisie. Ma on zatem charakter uznaniowy. Uznaniowy charakter orzeczenia nie zwalnia organu administracji państwowej od logicznego i wyczerpującego uzasadnienia swego stanowiska. Działając w granicach uznania administracyjnego Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, przed podjęciem decyzji, czy i w jakim zakresie uczynić użytek ze swoich uprawnień winien wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny niniejszej sprawy. W szczególności czy podobne nieprawidłowości miały już miejsce w wykonywanej przez rzeczoznawcę działalności oraz czy były już stosowane wobec niego sankcje przewidziane w § 14 cyt. rozporządzenia. Okoliczność, że organy nadzoru stwierdziły nieważność dwóch wydanych przez rzeczoznawcę – z wieloletnim stażem – uzgodnień nie może stanowić wyłącznej przesłanki do zastosowania sankcji przewidzianej w § 14 ust. 1 cyt, rozporządzenia. Decyzja taka, jakkolwiek wydana w granicach uznania administracyjnego, powinna zawierać uzasadnienie wskazujące na potrzebę zastosowania wobec rzeczoznawcy określonej sankcji. W tym przypadku skierowanie go na ponowny egzamin. Zaskarżona decyzja nie spełnia w/w wymogów, wobec czego należało uznać, iż wydana ona została z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zas. art. 145 § 1 pkt 1lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – orzekł jak w sentencji.