IV SA 3642/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski Sędziowie As. WSA Grzegorz Czerwiński WSA Mirosława Kowalska (spr.) Protokolant Sylwia Mackiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części zjazdu z drogi wojewódzkiej. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] nakazującej dokonanie rozbiórki części zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] strona lewa w km 10+120 w granicy pasa drogowego pow. 5,10 x 7,10 tj. wykonanego poszerzenia zjazdu oraz w pasie 3,7 x 7,10 wykonanego remontu nawierzchni, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że wykonane zostały roboty budowlane związane z remontem i poszerzeniem zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości K. ( w wyżej wymienionym zakresie) bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia remontu. Inwestor P. S.A. rozpoczął roboty budowlane w listopadzie 2002 r. Uzyskał wprawdzie pozytywne uzgodnienia od zarządcy drogi wojewódzkiej, które w sposób nieprecyzyjny określało zakres i technologię remontu zjazdu, ale roboty w części rozbudowy zjazdu wykonano bez pozwolenia na budowę, a w części wykonanego remontu bez zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W powyższych okolicznościach zapadła w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. decyzja organu I instancji – wyżej opisana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez organ I instancji w związku z wprowadzonymi zmianami w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718 z 2003 r.). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawę należy ponownie Rozpatrzyć w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego. Skarżący S. K. w skardze z dnia 29 września 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, błędnie zastosowano w zaskarżonej decyzji art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718 z 2003 r.) w niniejszej sprawie bowiem nie jest możliwe spełnienie warunków zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie naruszenie przepisów, które umożliwiałyby doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Sprawa objęta zaskarżeniem nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a tylko oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja w tym kontekście narusza art. 138 § 2 kpa, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasadę szybkości postępowania (art. 8 i 12 kpa). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy tj. dniem 11 lipca 2003 r., a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem, ze do postępowań dotyczących obiektów budowlanych będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126) – art. 1 pkt 41. Decyzja organu I instancji zapadła w dniu 16 czerwca 2003 roku przed wejściem w życie w/w nowelizacji, co miało miejsce w dniu 11 lipca 2003 r. Organ II instancji rozpoznawał sprawę wydając decyzję w dniu 29 lipca 2003 r. zatem prawidłowo przyjął, że zastosowanie mają przepisy wprowadzone w/w nowelizacją. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 138 § 21 kpa, gdy zważyć co następuje. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "w tym zakresie" – zawartego w przepisie art. 138 § 1 kpa, wynika istotne ograniczenie dla organu odwoławczego, zasadzające się na tym, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Wobec nowej regulacji prawnej dotyczącej obiektów wybudowanych w okolicznościach jak w niniejszej sprawie – zmienił się zakres niezbędnych ustaleń organu w toku postępowania administracyjnego. Istotne teraz okoliczności nie były przedmiotem badania organu I instancji, bo nie przewidywała tego poprzednia regulacja prawna. Zdaniem Sądu, organ II instancji nie mógł zatem zastosować nowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i zgodnie z nią czynić nowych ustaleń. Takie działanie organu II instancji naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającą z przepisu art. 15 kpa. Naruszenie zaś zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).