IV SA 3685/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski ( spr) As. WSA Bogusław Cieśla Protokolant sekr. Monika Pietruszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2002r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. 7/IV SA 3685/02 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].11.2001r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Państwu T. i P. Z. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego typowego [...] "C." usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w B., wraz z garażem oraz napowietrznym zasilaniem energetycznym i bezodpływowym osadnikiem ścieków. Pismem z dnia 2.04,2002r. A.F., N.F. i W.F. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i bez uwzględnienia interesu stron, w tym również Gminy jako współwłaściciela drogi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].05.2002r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].11.200lr. Według tego organu usytuowanie budynku inwestorów w odległości 2,5 m od granicy działki z działką sąsiednią, stanowiącą drogę dojazdową do ul. [...], nie stanowi naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A., N. i W.F. na powyższą decyzję, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2002r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]05.2002r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] uznając także brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia § 12 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia. Wymienioną decyzję organu odwoławczego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.F. reprezentowany przez radcę prawnego S.R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1, 4 i 6 rozporządzenia MGP i B z dnia 14.12.1994r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie nieważnościowe i uznał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].11.2001r. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji z dnia [...].11.200lr. obejmował budowę domu jednorodzinnego wraz z garażem oraz napowietrznym zasilaniem energetycznym i bezodpływowym osadnikiem ścieków. Zatwierdzony plan realizacyjny ustalał odległość 2,5m projektowanego budynku mieszkalnego wraz z otworami okiennymi od granicy z działką sąsiednią stanowiącą drogę dojazdową do ul. [...] należącą do Gminy [...]. Przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia MGP i B w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, że dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi wymagana odległość od granicy z sąsiednimi działkami nie może być mniejsza niż 4 m. Podkreślenia wymaga fakt, iż przepis § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia ma zastosowanie w przypadkach zachowania odległości od granicy sąsiednich działek budowlanych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Administracyjnego "nieruchomość, na której z przyczyn obiektywnych, nie jest możliwa zabudowa spełniająca wymogi prawa budowlanego w tym przede wszystkim określone w art. 5 ustawy prawo budowlane i przepisów wykonywanych do tego artykułu nie może być zakwalifikowana jako działka budowlana". ( wyrok NSA z dnia 19.12.1991r. sygn. IV SA 1129/91, ONSA 1993r. Nr 1, poz. 11). W niniejszym przypadku, działka na której realizowany jest budynek mieszkalny przylega do drogi dojazdowej, która niewątpliwie nie jest działką budowlaną. Słusznie zatem przyjęły organy obu instancji, że w świetle powyższego wskazany ww. przepis nie ma zastosowania i brak jest podstaw do uznania, że decyzja o pozwoleniu na budowę naruszyła i to w sposób rażący § 12 tego rozporządzenia. Sąd nie stwierdził także naruszenia § 14 ust.l, według którego "do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej...Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m". Powyższy wymóg jak wynika z projektu został zachowany ponieważ droga dzieląca działki posiada szerokość 4 m. Wskazywany w skardze § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania w opisywanym przypadku. Dodatkowo warto także podkreślić, iż skoro działka skarżącego nie przylega bezpośrednio do działki inwestora, na której są wykonywane roboty objęte pozwoleniem na budowę to skarżący nie posiada w tej sprawie interesu prawnego opartego na przepisach prawa materialnego. Zaznaczyć należy, iż aby mieć przymiot strony należy wskazać własny interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 Kpa może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która stanowi podstawę do sformułowania interesu prawnego. Trzeba jednak odróżnić od interesu prawnego interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego interesu poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić podstawę skierowanego żądania określonych czynności organu administracyjnego. W takiej sytuacji takiej osobie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 6.09.1999r. IV SA 2473/98. W niniejszej sprawie skarżący -właściciel nieruchomości położonej po przeciwnej stronie pasa drogowego, nie graniczy bezpośrednio z planowaną inwestycją. Argumenty wskazywane przez stronę oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wykazały także by prowadzona budowa naruszała interesy prawne skarżącego. W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.