IV SA 3717/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA (del.) Czesława Socha (spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "S." w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego przebudowy sieci gazowej i urządzeń telekomunikacyjnych i kanalizacji skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. ( o nr [...]) – Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2002 r. (o nr [...]) zatwierdzającą dla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "S." zamienny projekt budowlany przebudowy sieci gazowej osiedlowej dla istniejącego budynku przy ul. [...] [...] w W. oraz przebudowy urządzeń telekomunikacyjnych – kanalizacji rozdzielczej, kolidującej z projektowanym budynkiem przy ul. [...] [...] w W., na terenie działek nr ewid. [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] [...] w W. w związku ze złożonym odwołaniem z dnia [...] lipca 2002 r. przez Z. O., będącego Przewodniczącym Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "S.". W uzasadnieniu podał, że inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie remontu i odpowiednich przełożeń istniejących i projektowanych sieci infrastruktury dla budynku mieszkalnego z usługami, na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W. W dniu [...] lipca 2001 r. organ I instancji wydał decyzje zezwalającą na powyższą inwestycję. Decyzja ta została następnie uchylona przez organ II instancji. W związku z powyższym, inwestor przedłożył zamienny projekt budowlany polegający na korekcie przebiegu tras projektowanych sieci i będą one przebiegały tylko przez działki nr [...] i [...]. Wykazanie się przy tym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymaganymi prawem opiniami i uzgodnieniami a także zgodnością przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spowodował wydanie decyzji o powyższej treści. W ocenie organu II instancji stanowisko powyższe organu I instancji jest uzasadnione. W sytuacji, gdy spełnione zostały wymagania dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, odmowa wydania decyzji nie była uzasadniona. Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "S." w W. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia wydanych decyzji w sprawie. W uzasadnieniu podała, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.). Naruszenie cytowanego wyżej przepisu prawa materialnego polega na tym, że pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego a nie jego części. Chodzi o wydanie dwóch odrębnych pozwoleń na budowę, to jest budynku i przebudowy urządzeń infrastruktury. Nadto naruszono przepisy prawa procesowego. Chodzi o art. 23 § 3 kpa, art. 24 § 3 kpa, 145 § 1 pkt 3 kpa, art. 89 § 2 kpa a także art. 77 kpa. Naruszenie art. 23 § 3 i art. 24 § 3 kpa polega na tym, że nie został wyłączony od udziału w sprawie w postępowaniu przed organem I instancji pracownik – A. K. Stanowi to wadę kwalifikowaną prowadzonego postępowania i narusza art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Nie przeprowadzono też rozprawy administracyjnej mimo zgłoszonego wniosku w odwołaniu do organu II instancji. Brak przeprowadzenia rozprawy, dla uzgodnienia interesu stron, narusza art. 89 § 2 kpa. Powyższe naruszenia spowodowały brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkiem czego jest naruszenie art. 77 kpa. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzję w sprawie oraz jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) –Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, wad, o których mowa w powyższym art. 145 ustawy i dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 tej ustawy. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (Dz. U. 89, poz. 414 ze zm.). Oznacza to, że przedłożył kompletny zamienny projekt budowlany wraz z wymaganymi pozwoleniami, opiniami i uzgodnieniami oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane w formie aktu notarialnego na działkach nr ewid. [...] i [...]. Projekt budowlany dotyczy przebudowy sieci gazowej osiedlowej do istniejącego budynku przy ul. [...] [...] w W. oraz przebudowy urządzeń telekomunikacyjnych – kanalizacji rozdzielczej, kolidującej z projektowanym budynkiem przy ul. [...] [...] w W. Problem w sprawie, na obecnym etapie postępowania, sprowadza się jedynie do oceny – czy tego rodzaju inwestycja mogła być objęta odrębnym pozwoleniem na budowę, skoro pozwolenie powinno dotyczyć całego zamierzenia inwestycyjnego. Chodzi o budynek i przebudowę urządzeń infrastruktury. W ocenie strony skarżącej nie jest to możliwe, skoro chodzi o wydanie dwóch odrębnych pozwoleń na budowę. Organy obu instancji nie dostrzegły takiej sprzeczności i Sąd w pełni podziela przedstawioną argumentację w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, tego rodzaju projekt zamienny nie pozostaje w sprzeczności z powołanym art. 33 ust. 1 cytowanego wyżej – Prawa budowlanego. Przepis ten nie wyklucza wydania pozwolenia na budowę także do części zamierzenia budowlanego, o ile spełnione są wymagania tam wymienione. Istotnie, budynek objęty jest samodzielnym pozwoleniem i obejmuje też urządzenia techniczne określone w art. 3 ust. 1 pkt a ustawy. O ile skarżący ma zastrzeżenia w tym zakresie, należy kierować je do tamtego postępowania administracyjnego. Niniejsze postępowanie dotyczy zmiany w stosunku do pierwotnego projektu a polegającego na korekcie przebiegu tras projektowanych sieci. W sytuacji, gdy przebiegają wyłącznie na działkach należących do inwestora i nie naruszają terenu działki nr ewid. [...], to nie można przyjąć, że prawa skarżącego zostały naruszone. Skarżący w skardze takiego zarzutu już nie podnosił, po skorygowaniu przez organ I instancji w związku z wydaniem decyzji kasacyjnej. Zgodność też tej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w pełni potwierdza brak podstaw do kwestionowania projektu zagospodarowania działki i terenu. Wątpliwości skarżącej, co do tej decyzji, nie znajdują uzasadnienia, skoro wszczęto postępowanie w terminie ważności tej decyzji. Kolejne zagadnienia wymagające omówienia to – czy uchybienia procesowe istotnie wystąpiły w sprawie (o ile tak), to czy miały wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie organu II instancji uchybienia procesowe nie wystąpiły w sprawie i Sąd w pełni podziela powyższą argumentację. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisów procesowych został skoncentrowany na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 kpa a więc na instytucji wznowieniowej. O postępowaniu wznowieniowym, czyli kwalifikowanym mowa jest wówczas, gdy sprawa zakończona jest decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie nie ma mowy o tym trybie, skoro postępowanie dotyczy trybu zwykłego i wszelkie zaistniałe uchybienia są usuwalne w toku instancyjnym a w ostateczności należą do sądu administracyjnego zgodnie z art. 16 kpa. O ile w sprawie niniejszej jest mowa o trybie zwykłym, to należy jedynie ocenić – czy istotnie został naruszony przepis art. 24 kpa o wyłączeniu pracownika a więc osoby, która wydała decyzję w sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że strona skarżąca skierowała w dniu [...] maja 2002 r. pismo do organu II instancji w trybie art. 221 i art. 227 kpa na nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych. Chodzi o [...] Wydziału Urbanistyki i Architektury Gminy W. mgr A. K. Organ ten w piśmie z dnia [...] czerwca 2002 r. odmownie ustosunkował się do treści pisma skarżącej. Nie był to jednak wniosek o wyłączenie tegoż pracownika w trybie art. 24 kpa. Wniosek taki skarżąca złożyła dopiero w odwołaniu do organu I instancji a więc po wydaniu decyzji przez powyższą osobę. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że została wydana decyzja przez osobę podlegającą wyłączeniu, skoro powołane przepisy przez skarżącą enumeratywnie wymieniają w jakich przypadkach pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. Skarżący nawet nie powołują przypadku tam wymienionego. Odwołują się jedynie do art. 24 § 3 kpa. Złożone pismo w trybie skargowym w ocenie bezpośredniego przełożonego pracownika nie stanowiło podstawy do jego zastosowania w tym trybie, dlatego też nie ma podstawy do przyjęcia wydania decyzji przez osobę podlegającą wyłączeniu. Zgodnie z art. 89 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić rozprawę w kilku sytuacjach. Zachodzi to w przypadku, gdy przyspieszy to lub uprości postępowanie, zapewni osiągnięcie celu wychowawczego, zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, zachodzi potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków biegłych w drodze oględzin, wymaga tego przepis prawa. Oznacz to, że do organu należy ocena wystąpienia przesłanki uzasadniającej przeprowadzenie rozprawy poza wypadkami, gdy jej przeprowadzenia wymagają przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie, nie obligują organu do przeprowadzenia rozprawy. W sytuacji, gdy organ I instancji nie dostrzegł potrzeby przeprowadzenia takiej rozprawy, zaś organ II instancji na podstawie art. 136 kpa w związku z art. 140 kpa (jako jeden z zarzutów złożonego odwołania) też nie dostrzegł takiej potrzeby (brak podstaw z art. 77 kpa), to nie można przyjąć uchybienia procesowego, mającego wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu, Sąd na mocy wyżej już powołanego art. 151 cytowanej wyżej ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ust. 1 ustawy cytowanej wyżej z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.