IV SA 3719/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi U.C. i W. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku oddala skargę Starosta [...], po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. zatwierdził projekt budowlany i wydał J. i G.G. pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...], o część usługową , zlokalizowaną na działce nr [...] i [...] w L. według dokumentacji technicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli U. i W. C. - właściciele sąsiedniej działki. Decyzji zarzucili naruszenie art. 28 i 156 kpa oraz art. 33 ust. 1 pkt 3, art. 34 ust. 1 i art. 35 Prawa budowlanego. Podnieśli, iż naruszono art. 28 kpa poprzez nieuwzględnienie ich interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, ponadto , w związku z tym , iż zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji o warunkach zagospodarowania i zabudowy, decyzja ta nie jest prawomocna i nie mogła stanowić podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji – Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ten podkreślił, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy L. w dniu [...] grudnia 1994r. i szczegółowego planu budownictwa jednorodzinnego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] grudnia 1991r., przedmiotowa działka znajduje się na terenach budownictwa jednorodzinnego z możliwością lokalizacji budynków mieszkalnych bądź mieszkalno – usługowych /usługi nieuciążliwe dla ludności/ . Lokalizacja ww. obiektu budowlanego jest również zgodna z prawomocną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Wójta Gminy w L. w dniu [...] listopada 2000r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody wnieśli U. i W. C. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, iż lokalizacja obiektu jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli, iż w projektowanym budynku prowadzona będzie produkcja, nie zaś usługi. W związku z prowadzeniem produkcji wzrośnie emisja hałasu oraz ilość osób przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie ich domu mieszkalnego, powstaną składowiska odpadów oraz miejsca parkingowe. Ponadto zatwierdzony decyzją organów projekt budowlany mówi o rozbudowie budynku mieszkalnego, tymczasem projekt przewiduje budowę budynku wolnostojącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne lub procesowe, a Sąd kontrolując decyzję tę pod kątem jej zgodności z prawem – takiego naruszenia nie stwierdził. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane , organ architektoniczno – budowlany, po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonania projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, wydaje pozwolenie na budowę. Z podnoszonych w odwołaniu i skardze zarzutów wynika, iż skarżący właściciele sąsiedniej nieruchomości kwestionują w zasadzie zgodność lokalizacji obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunki jej użytkowania, w szczególności wzrost hałasu, wzmożony ruch drogowy, związany z produkcyjnym w ich ocenie przeznaczeniem planowanej inwestycji. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę bada się czy dochodzi względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich , a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości. Jednakże nie w aspekcie dopuszczalności planowanej inwestycji lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W niniejszej sprawie decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę została poprzedzona ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w której w powołaniu na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wskazano dopuszczalność realizacji na terenie działki inwestorów rozbudowy budynku mieszkalnego o część usługową z przeznaczeniem na zakład usługowy . Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.) warunki ustalone w tej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zatem wszelkie wywody skarżących w tym zakresie dotyczące zasad zabudowy działki inwestora nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Nie mogą być uznane za słuszne zarzuty skargi dotyczące przyszłych utrudnień dla otoczenia w przypadku realizacji zamierzonej inwestycji w postaci hałasu, wzmożonego ruchu drogowego, gdyż stanowić by one mogły jedynie naruszenie interesów faktycznych skarżących a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Skarżący nie powołali żadnych okoliczności, które wskazywałyby iż planowana inwestycja narusza ich interes prawny. Bezpodstawny jest również zarzut skargi, że z projektu budowlanego wynika, iż planowana inwestycja będzie miała charakter produkcyjny. Decyzja o pozwoleniu na budowę, i stanowiący jej integralną część projekt budowlany wskazują na usługowy charakter planowanej inwestycji. Decyzja ta nie uprawnia więc inwestora do wykorzystywania projektowanego obiektu na inne cele, niż w niej określone, w tym na cele produkcyjne. Na zmianę sposobu użytkowania obiektu inwestor będzie musiał uzyskać odrębne pozwolenie w myśl art. 71 Prawa budowlanego. Pozwolenie takie może być wydane tylko wówczas, gdy zamierzony sposób użytkowania jest zgodny m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.