IV SA 3775/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, as. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] Burmistrz Gminy [...] na podstawie art. 104 i art. 155 kpa oraz art. 28 i art. 34 ust. 4 i art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora M. Sp. z o.o. zmienił decyzje ostateczną nr [...] z dnia [...] lutego 1999 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy [...] w ten sposób, że zatwierdził aneks do projektu budowlanego stanowiącego do niej załącznik i wydał pozwolenie na dokończenie budowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu podał, ze w trakcie realizacji budynku, inwestor zgłosił nowe potrzeby odnośnie zagospodarowania powierzchni parteru na garaż oraz podziału dużych mieszkań na mniejsze tzn. zwiększenie ilości mieszkań. Autorzy projektu opracowali aneks do projektu uwzględniający te potrzeby. Ponieważ zakres rozbudowy nie wpływa na zmianę warunków zabudowy, zatwierdzonych decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r., możliwym było wydanie niniejszej decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. B., Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu są bezzasadne, gdyż A. B. wiedział o toczącym się postępowaniu w sprawie wprowadzenia zmian w projektowanym budynku, została mu również doręczona decyzja pozwalająca na te zmiany, od której złożył odwołanie. Ponadto odwołujący się umową zawartą w formie aktu notarialnego w dniu [...] października 2000 r. wyraził zgodę na nowe rozwiązanie programowe i materiałowe dotyczące przedmiotowej inwestycji. W dniu [...] września 2001 r. inwestor złożył dokumenty, z których wynika, ze roboty budowlane objęte decyzją nr [...] zostały zrealizowane. Odwołanie A. B. zostało wniesione w tym samym dniu, w którym Urząd Dzielnicy [...] stwierdził, iż przedmiotowa decyzja jest ostateczna. Tak więc w skutek zaniedbania przez organ I instancji, doszło do zrealizowania robót budowlanych, pomimo wniesionego odwołania. Inwestor legalnie wykonał roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po kontroli dokonanej w terminie, nie stwierdził odstępstw od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonej dokumentacji. Z tych względów, zdaniem organu II instancji, prowadzenie postępowania w sprawie odwołania A. B. stało się bezprzedmiotowe. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. B. podając, iż Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze bezpodstawnie. Twierdzenie, ze ponieważ decyzja jest wykonana, to należy postępowanie administracyjne umorzyć, nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Skarżący twierdził, że decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa należy wyeliminować z obiegu prawnego bez względu na to czy zostały wykonane, czy nie, dlatego wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pełni należy podzielić pogląd wyrażony w skardze, że brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa. Jedyną podstawą do umorzenia postępowania odwoławczego jest stwierdzenie jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 kpa. Z bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego będziemy mieć do czynienia m.in. w przypadku, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła. Okoliczności podniesione w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...], że inwestor złożył w Urzędzie dokumenty z których wynika, iż roboty budowlane objęte decyzją nr [...] zostały zrealizowane, nie powoduje sytuacji, że zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego. Zupełnie bez znaczenia są dywagacje na temat obiegu kancelaryjnego odwołania. A. B. złożył odwołanie w terminie (data stempla pocztowego) i zgodnie z art. 127 § 1 kpa obowiązkiem organu w przedmiotowej sprawie było jego rozpatrzenie. Swoim działaniem organ II instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności: zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa oraz zasady zaufania do organów – art. 8 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie zauważyć należy, że Burmistrz Gminy [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. powołał błędnie podstawę prawną, zawierając w niej art. 155 kpa i art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albowiem zmiana pozwolenia na budowę następuje na podstawie przepisu art. 36a ust. 1 a nie w trybie art. 155. Stanowi on bowiem samodzielną podstawę do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, dlatego też decyzja organu I instancji nie podlega uchyleniu. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.