IV SA 3779/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędziowie (WSA, Izabela Ostrowska, Tadeusz Nowak, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi H. i T. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargę oddala 7/IV SA 3779/03 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. P. decyzją znak [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2002r. na podstawie art.51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 kpa nakazał H. i T. B. rozbiórkę ogrodzenia działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości K. gm. S. P. od strony drogi gminnej oznaczonej nr ew. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż ustalono w trakcie przeprowadzonej wizji, że inwestorzy na całej długości swojej działki od strony drogi gminnej zabetonowali słupki ogrodzeniowe metalowe w odległości 0,15m od granicy drogi bez wymaganego zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zgłoszenia. Organ wskazał również, że w dniu [...] lipca 2002r. postanowieniem wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r. zobowiązał inwestorów do wstrzymania robót i celem sprawdzenia czy istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem zwrócił się do zarządcy drogi, tj. Zarządu Gminy S. P. o zajęcie stanowiska odnośnie lokalizacji przedmiotowego ogrodzenia. Uzyskał stanowisko Rady Gminy, która negatywnie zaopiniowała usytuowanie ogrodzenia w odległości 0,15m od krawędzi drogi gminnej ze względu na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania – wg zapisów którego szerokość drogi w liniach rozgraniczających ogrodzeń winna wynosić 12m, tj. ogrodzenie winno być usytuowane w odl. 4m od krawędzi drogi. Od decyzji tej odwołanie wnieśli inwestorzy zarzucając, iż ogrodzenie zostało usytuowane na ich działce w kwietniu 2002r. celem zabezpieczenia terenu budowy i nie jest trwale związane z gruntem. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]wydaną w dniu [...] sierpnia 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 19994r. Prawo budowlane – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń, właściwie uznał brak możliwości doprowadzenia spornego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem, prawidłowo zastosował sankcje przewidziane w takiej sytuacji przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. i T. B.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący podnoszą, iż przedmiotowe ogrodzenie usytuowane zostało w odległości 9,5m od osi jezdni i lokalizacja jego była pozytywnie zaopiniowana przez Starostę Powiatowego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu [...].01.2004r. skarżący złożyli do akt pismo Wójta Gminy S. P. z dnia [...] grudnia 2003r., w którym informuje on skarżących, że na pos. w dniu [...].12.2003r.Rada Gminy postanowiła zmienić swoją decyzję dotyczącą negatywnego zaopiniowania usytuowania ogrodzenia i podjęła decyzję o wyrażeniu zgody na zmniejszenie linii rozgraniczającej ogrodzenie działki nr ew. [...] do linii istniejącego ogrodzenia, tj. do odległości 0,15m od krawędzi drogi gminnej nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia prawa, a tylko z tego powodu w rozumieniu art. 196 § 1 kpa decyzja mogłaby zostać uchylona. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. – o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 111, poz. 726) budowa ogrodzenia od strony drogi wymagała wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania robót. Obowiązku tego inwestorzy nie wykonali. Ponieważ stosownie do treści art. 3 pkt 9 wyżej cytowanej ustawy ogrodzenie należy zakwalifikować jako urządzenie budowlane związane z realizowanym przez inwestorów na działce w miejscowości K. obiektem budowlanym, organ prawidłowo na podstawie art. 50 Prawa budowlanego postanowieniem wydanym w dniu [...] lipca 2002r. wstrzymał prowadzone roboty budowlane, a następnie wobec ustalenia, że usytuowanie ogrodzenia jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. P. z dnia [...].04.1993r. (wg którego ogrodzenie winno być usytuowane w odległości 4m od krawędzi drogi) wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Należy nadto podnieść, że Prawo budowlane w sposób rygorystyczny traktuje przypadki tzw. samowoli budowlanej i wymaga bezwzględnie w wypadku jej stwierdzenia usunięcia skutków działań sprzecznych z jego przepisami. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).