IV SA 3811/02

WyrokWSA w Warszawie2004-04-20

Skład orzekający: Izabela Ostrowska, Krystyna Borkowska, Mariola Kowalska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem jej nieważności?
Ratio decidendi
Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ inwestorka nie dołączyła do wniosku wymaganych dokumentów, takich jak oświadczenie kierownika budowy, protokoły badań i sprawdzeń, a organ nie wezwał do ich uzupełnienia. Brak tych dokumentów stanowi naruszenie art. 57 Prawa budowlanego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która utrzymała w mocy decyzję Wojewody stwierdzającą nieważność decyzji Starosty P. zezwalającej na użytkowanie części budynku mieszkalno-pensjonarskiego. Organy uznały, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie dołączono wymaganych dokumentów i nie przeprowadzono wszystkich niezbędnych procedur. Skarżąca podniosła jedynie, że pozwolenie jest jej niezbędne.
Rozstrzygnięcie
Skargę oddala.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, As. Mariola Kowalska, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r., działając w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa - stwierdził nieważność decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r., zezwalającej A.P. na użytkowanie części budynku mieszkalno-pensjonarskiego w zakresie kondygnacji: parteru i piętra na działce nr [...] położonej w J. przy ul. [...] – z uwagi na fakt, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nie została zachowana procedura administracyjna poprzedzająca możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bowiem nie zostały spełnione wymogi art. 10 § 1, art. 79 i art. 68 kpa oraz art. 56 ust. 1, art. 57 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. "prawo budowlane" (Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm.). Organ dopatrzył się, iż w aktach sprawy brak zawiadomienia stron postępowania o wizji lokalnej przeprowadzonej na przedmiotowej działce w dniu 17.01.2001 r. oraz brak dowodu, że strony brały udział w tejże wizji. Nadto brak oświadczenia kierownika budowy o zgodność obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę i Polskimi Normami, a także niezbędnych uzgodnień wymaganych na podstawie art. 56 ust. 1 prawa budowlanego. Dodatkowym argumentem dla stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zdaniem organu, stanowi stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.1997 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2002 r. znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A.P. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].05.2002 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji starosty P. z dnia [...].02.2001 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone inwestorce mimo nie przedstawienia przez nią odpowiednich uzgodnień, badań, sprawdzeń oraz oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonanego obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa budowlanego, w tym art. 57 ust. 1. Skargę na powyższą decyzję wniosła A.P. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła jedynie, iż pozwolenie na użytkowanie części budynku jest niezbędne dla niej i jej rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Inwestorka w dniu 02.01.2001 r., zgłosiła zakończenie budowy i przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego – budynku mieszkalno-pensjonatowego w J. W następstwie złożonego wniosku w dniu 17.01.2001 r. przedstawiciele Starostwa Powiatowego w P. dokonali oględzin budynku, podczas których stwierdzono, że do użytkowania nadają się pomieszczenia zlokalizowane na kondygnacjach: przyziemie i I piętro, do wykonania pozostały roboty budowlane na kondygnacji poddasza i właściwe pokrycie dachowe. Do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie inwestorka dołączyła oryginał dziennika budowy, geodezyjny pomiar powykonawczy, kserokopię umowy o dostarczeniu wody i odbiorze ścieków oraz protokół sprawozdawczo-opiniodawczy Spółdzielni Usług Kominiarskich. Zgodnie z brzmieniem art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. w sytuacji, gdy przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie nastąpi przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ustawodawca w art. 57 prawa budowlanego określił jakie dokumenty inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Wydając kontrolowaną decyzję, organ dysponował jedynie dziennikiem budowy oraz inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą i opinią kominiarską. Zdawkowa adnotacja kierownika budowy w dzienniku budowy nie może być traktowana jako jego oświadczenie o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami w tym Polskimi Normami. Wydając pozwolenie na użytkowanie organ nie zażądał uzupełnienia złożonej dokumentacji po myśli art. 57 pkt 4 prawa budowlanego o protokoły badań i sprawdzeń w zakresie co najmniej inspekcji sanitarnej czy przeciwpożarowej, co wydaje się niezbędnym przy określeniu przeznaczenia budynku jako pensjonatowo-mieszkalnego, a więc przeznaczonego na pobyt większej ilości ludzi. Całkowicie organ pominął milczeniem kwestię właściwego stanu i porządku terenu budowy oraz przyległej ulicy. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. W toku postępowania nieważnościowego organy zobowiązane były do badania czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Należy zgodzić się z oceną organu, iż decyzja Starosty P. z dnia [...].02.2001 r. zapadła z rażącym naruszeniem art. 57 ustawy z dnia 7.07.1994 r. "prawo budowlane" (Dz. U. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1271, nr 240, poz. 2052; z 2003 r. nr 124, poz. 1153).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło