IV SA 3889/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, , Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. i R. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W wyniku wniosku z dnia [...] lutego 2003 r. o zmianę sposobu użytkowania złożonego przez R. T. - Starosta Z. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. i odmówił R. T. udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego (szwalnia), położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w Z., na budynek mieszkalny. W uzasadnieniu organ pierwszo-instancyjny podniósł, iż zgodnie z wymogami art. 71 Prawa Budowlanego w związku § 10 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek oraz udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (Dz. U. z 1995 r.. Nr 10, poz. 47), dokonał porównania warunków zawartych w opinii urbanistycznej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Z., znak: [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., z przepisami szczegółowymi w części opisowej do obowiązującego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta w Z. z dnia [...] sierpnia 1994 r. Na podstawie tego porównania organ ustalił, iż działka o nr [...], na której posadowiony jest przedmiotowy budynek, jest oznaczona w w/w planie symbolem [...] - teren usług obsługi rolnictwa i produkcji rolnej. Ponadto teren działki jest oznaczony wyraźnymi i nie budzącymi wątpliwości granicami. Zdaniem organu I instancji w rozdziale IV części opisowej planu zagospodarowania przestrzennego brak jest zapisu o dopuszczeniu w tym terenie, jak też na terenach sąsiednich oznaczonych symbolem [...], zabudowy mieszkaniowej, natomiast ze względu na zurbanizowanie tego terenu niemożliwa jest również zabudowa zagrodowa, z wyłączeniem niektórych terenów rolniczych służących bezpośrednio do produkcji rolnej. Od powyższej decyzji Starosty Z. odwołała się R. T. Wojewoda [...] w wyniku w/w odwołania, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126), którą utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. odmawiającą udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny, zlokalizowanego na działce nr [...] w Z. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ drugo-instancyjny podtrzymał w całości stanowisko Starosty Z. zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. podnosząc, iż na podstawie analizy dokumentów znajdujących się aktach sprawy, organ I instancji szczegółowo przedstawił argumentację swojego stanowiska w sprawie. R. i J. małżonkowie T. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. podnosząc, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 24 § 1 i 3 KPA, natomiast zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. działka nr [...] w Z. położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...]. To jest teren usług obsługi rolnictwa i produkcji rolnej, a w strefie rolniczej dopuszcza się możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz gospodarczej służącej obsłudze gruntów rolnych oraz innych obiektów niezbędnych do obsługi rolnictwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, uzasadniając iż głównym powodem wydania decyzji odmownej był fakt niezgodności zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego miasta Z. Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda [...] wyjaśnił, iż wydzielonego terenu usług obsługi rolnictwa i produkcji rolnej nie można utożsamiać z ustaleniami planu dla terenów strefy rolniczej, gdyż są to odrębne ustalenia planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na mocy przepisów w/w ustawy. Skarga jest zasadna. Na podstawie art. 71 ust. 1 w zw. z art. 72 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. oraz w związku z § 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1131) właściwy organ administracyjny wydaje decyzję o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego na podstawie wniosku, do którego zgodnie z § 9 cytowanego powyżej rozporządzenia, wnioskodawca powinien załączyć określone dokumenty, a w przypadku jeżeli jest to niezbędne do ustalenia zgodności przyjętych rozwiązań m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ może zażądać przedstawienia dodatkowych danych o obiekcie budowlanym lub zamierzonym sposobie jego użytkowania. Więc wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu następuje wówczas gdy zostaną spełnione warunki określone w art. 32 i 35 Prawa budowlanego, w tym m.in. zgodność proponowanej zmiany z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy skarżący spełnili te warunki, więc nie było podstaw do wydanie negatywnej decyzji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Organ administracyjny pierwszej jak i drugiej instancji miały dostęp do całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Kluczowym dla niniejszej sprawy są zapisy Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z. z 1994 r. zatwierdzonego przez uchwałę Rady Gminy i Miasta w Z. Jak wynika z ustaleń planu (pkt 2.5.) dla strefy rolniczej dopuszcza się możliwość zabudowy zagrodowej oraz gospodarczej służącej obsłudze gruntów rolnych oraz innych obiektów niezbędnych dla obsługi rolnictwa, natomiast w rozdziale V powyższego planu, strefa o powierzchni 2,50 ha na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany, oznaczona symbolem [...]., jest terenem usług obsługi rolnictwa i produkcji rolnej. Zatem jest to strefa rolnicza, w której zgodnie z ustaleniami planu może powstać m.in. zabudowa zagrodowa. Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 KPA w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również mają obowiązek rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. Jak wynika z treści decyzji pierwszo- i drugo-instancyjnej, organy w ogóle nie odniosły się do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dotyczącego możliwości występowania w strefie rolniczej zabudowy zagrodowej, jaką bez wątpienia jest strefa o symbolu [...], tj. w której znajduje się działka skarżących. W aktach sprawy znajduje się również: ocena techniczna z dnia [...] czerwca 2002 r. sporządzona przez Z. L., która stwierdza, iż przedmiotowy budynek może być użytkowany jako budynek mieszkalny oraz opinia urbanistyczna z dnia [...] stycznia 2003 r. wydana przez Burmistrz Miasta Z., która wprost stwierdza dla strefy o symbolu [...] możliwość lokalizacji m.in. zabudowy zagrodowej. Również organy w ogóle nie ustosunkowały się do tych dokumentów. Więc jest to niewątpliwe naruszenie przepisów prawa przez organy administracyjne, ponieważ winno nastąpić zbadanie całości materiału dowodowego oraz ustosunkowanie się dlaczego jednym dowodom organ dał wiarę, a innym tej wiary odmówił. Nadto należy nadmienić, że w dacie wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, tj. [...] sierpnia 2003 r. obowiązywało nowe Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1131), które weszło w życie dnia 11 lipca 2003 r., natomiast w treści uzasadnienia organ powołuje się na już nie obowiązujące Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. Jest to naruszenie przepisu § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r., które wprost stwierdza, iż rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.