IV SA 4012/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] .09 2002r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w trybie wznowieniowego postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2002 r. odmawiającej uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2001 r. – zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę budynku warsztatowego na działce nr [...] przy ul. [...] w M. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził co następuje; Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie wznowionego postępowania. Wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , są bezzasadne. Wysokość projektowanego budynku jak i powierzchnia zabudowy nie naruszają warunków ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzuty dotyczące opinii rzeczoznawców są gołosłowne. Nie zachodzi potrzeba sporządzania opinii w zakresie uciążliwości projektowanego obiektu dla środowiska. Budynek warsztatu o określonej w projekcie funkcji oraz parametrach nie mieści się w pojęciu inwestycji szczególnie uciążliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć stan środowiska, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. Odnośnie zarzutów dotyczących niezgodności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśnił, że związany jest w tym zakresie rozstrzygnięciem zawartym w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła H. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że, projektowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja usytuowana bowiem została na terenie objętym symbolem [...], a nie jak stwierdzono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu na terenie oznaczonym symbolem [...]. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, ni będąc przy tym związane granicami skargi. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, ponieważ wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2001 r., pozwalającej na budowę warsztatu Starosta G. uznał, że w niniejszej sprawie w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). W takiej sytuacji rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w trybie wznowionego postępowania winno odpowiadać dyspozycji określonej w art. 151 § 2 kpa, stosownie bowiem do brzmienia w/w przepisu "w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa organ administracji państwowej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji". Zaskarżona decyzja mimo, iż organ administracji powołał się na negatywne przesłanki uchylenia decyzji administracyjnej, wymienione w § 2 art. 146 kpa, nie zawiera rozstrzygnięcia odpowiadającego swą treścią art. 151 § 2 kpa. W takiej sytuacji należało bowiem stwierdzić, że decyzja z dnia [...].07.2001 r. wydana została z naruszeniem prawa, a nie odmawiać jej uchylenia (por. Komentarz, Beck, B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, str. 666). Skoro więc zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia określonego w cyt. wyżej przepisie należało przyjąć, iż wydana ona została z istotnym naruszeniem art. 151 § 2 kpa. Niezależnie od tego należy podnieść, że organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy zachowania przez H. S. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i nie poczyniły żadnych ustaleń w tym zakresie. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.