IV SA 4030/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski, As. sąd WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K., J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. K., J. K. po10 zł (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7/IV S.A. 4029,4030/02 U Z A S A D N I E N I E Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2002r.na podstawie art. 138 par.1 pkt.2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. stwierdzającej na wniosek K. i J. K. nieważność decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ulicy [...] na działce nr ew. [...] - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r. W uzasadnieniu wskazał, iż Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r. na podstawie art.156 par.1 pkt.2 kpa, ponieważ zmiana naturalnego spływu wód opadowych i brak właściwych szczegółowych rozwiązań w tym zakresie narusza par.29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i i ich usytuowanie oraz art.5 ust.2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa budowlanego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i właściwy organ nie mógł w świetle art.35 ust.4 w/w ustawy Prawo budowlane odmówić wydania takiej decyzji. Jego zdaniem w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymogami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Kwestia odwodnienia terenu, a co za tym idzie ochrona interesu osób trzecich przed ewentualną niekorzystną zmianą spływu wód opadowych może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed właściwymi organami, bez konieczności wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto cokół ogrodzenia znajdujący się między działkami stron, jak wynika z ustaleń poczynionych przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zapobiega spływaniu wód opadowych na teren działki K. I J. K. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i J. K. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej rażące naruszenie art. 5 ust.2 i art.34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. przez nieuwzględnienie, że projekt budowlany przewidując podwyższenie gruntu na działce inwestora o 120 cm., mimo już zabudowanego gruntu skarżących, nie wskazuje sposobu odwodnienia terenu i nie przewiduje żadnego zabezpieczenia jak budowa muru oporowego , co stanowi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący zarzucili też, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia, iż projekt budowlany narusza par.8 ust.3 pkt.2 rozporządzenia z dnia 3.11. 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez to, że nie wskazuje zmienionych rzędnych ani relacji z sąsiednia działką. Podnieśli, że naruszony został par.29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez nieuwzglednienie, że projekt budowlany dopuszcza wbrew zakazowi kierowanie na działkę sąsiednią wód opadowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.7, art.77 i art.107 par.3 kpa. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych, umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej, wszczęte może być na żądanie strony bądź z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie strony, nie zwalnia jednak organu od przeprowadzenia kontroli decyzji, w sprawie której wszczęto postępowanie, w pełnym zakresie pod względem występowania przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji uchylając decyzję organu I instancji i wydając odmienne rozstrzygniecie tj. odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wobec braku przesłanek z art.156 par.1kpa ograniczył się, jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji, w zasadzie wyłącznie do stwierdzenia, że kwestia odwodnienia terenu, a co za tym idzie ochrona interesu osób trzecich przed ewentualną niekorzystną zmianą spływu wód opadowych może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed właściwymi organami, a cokół ogrodzenia znajdujący się między działkami stron /wybudowany zresztą przez skarżących/, jak wynika z ustaleń poczynionych przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zapobiega spływaniu wód opadowych na teren działki K. I J. K. Każda decyzja administracyjna, w tym również decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, musi spełniać wymogi określone w art. 107 kpa. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego (§ 3 art. 107 kpa). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozważył, a co przyjął w swej decyzji organ I instancji, czy w sprawie został naruszony par.29 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 15 z 1999r.poz.140/ stanowiący, iż dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela lub zarządcy jest zabronione. Podnieść należy, iż w przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia tego przepisu, w dalszej kolejności wyjaśnieniu przez organ orzekający wymagałaby oczywiście kwestia jaki jest charakter tego naruszenia i jaki skutek prawny na kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę ma to naruszenie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy mimo, iż wydał rozstrzygnięcie reformatoryjne i orzekł, co do istoty sprawy nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w sposób umożliwiający jej rozstrzygniecie. Przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, w obliczu zarzutów skarżących podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie powtórzonych w skardze, co do niedopuszczalnego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę podwyższenia terenu sąsiedniej nieruchomości, aż o 1,20m i negatywnego wpływu tego podwyższenia terenu na ich działkę a także wadliwości projektu budowlanego/ brak rozwiązań odwodnienia terenu/ kwestie te powinny zostać wyjaśnione. Tymczasem zaskarżona decyzja praktycznie pozbawiona jest uzasadnienia w tym zakresie , co samo przez się powodowało konieczność jej uchylenia. Nie przesądzając wyniku sprawy stwierdzić należy, że wyżej omówione zagadnienia, nie zostały przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie należycie wyjaśnione i uzasadnione, czym naruszono art. 7, 77 § 1 i 107 kpa, i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. art.145 par.1 ust.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/. Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.