IV SA 4122/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. W. - działającego pod firmą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia Uchyla zaskarżone postanowienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2002 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002 r., znak [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem organu, pismo zobowiązanego D. W. – działającego pod firmą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" z dnia 14 stycznia 2002 r., nie stanowi zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (teks jednolity – Dz. U. nr 36 z 1991 r. z późn. zm.). Zobowiązany dochodził "odroczenia tytułu wykonawczego", "wstrzymania wykonalności tytułu egzekucyjnego" – zdaniem organu stopnia wojewódzkiego żadna z tych przesłanek nie mieści się w dyspozycji w/w przepisu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący D. W. dochodził uchylenia zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że w swoim zażaleniu z dnia 14 stycznia 2002 r. zgłaszał też zarzut rażąco wygórowanej wysokości grzywny, organ jest uprawniony do nałożenia grzywny ale nie jest zwolniony od obowiązku uzasadnienia jej wysokości. Ponadto wskazał, że organy uniemożliwiają mu rozpoczęcie inwestycji budowlanej, a naprawa muru oporowego wynikająca z tytułu wykonawczego, nie może pozostawać w oderwaniu od planowanej inwestycji. Organ nie powinien egzekwować obowiązków, gdy sam przez zaniechanie działa na szkodę zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zdaniem Sądu skarga podlega uwzględnieniu chociaż z innych przyczyn niż wskazał to pełnomocnik skarżącego. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wbrew twierdzeniom skargi, pismo z dnia 14 stycznia 2002 roku nie stanowi zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (teks jednolity – Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Sąd podziela pogląd organu II instancji, że żadna z przesłanek zawartych w w/w piśmie zobowiązanego nie mieści się w katalogu art. 33 w/w ustawy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, nie jest taką przesłanką w szczególności, zarzut rażąco wygórowanej grzywny. Ten nie zawiera się w dyspozycji pkt 8 art. 33 w/w ustawy, gdzie chodzi o ocenę samego środka egzekucyjnego i możliwości zastosowania innego z ogółu środków egzekucyjnych. Zdaniem Sądu, organ II instancji orzekł jednak w zaskarżonej decyzji z naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77, art. 128 kpa w związku z art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ II instancji nie odniósł się bowiem do podniesionej przez zobowiązanego kwestii rażąco wygórowanej wysokości grzywny i żądania jej obniżenia. Zgodnie z przepisem art. 122 § 3 w/w ustawy zobowiązanemu służy zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zdaniem Sadu, takie zażalenie zobowiązany zawarł w swoim piśmie z dnia 14 stycznia 2002 r., a organ nie rozpoznał go. W tych warunkach Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w trybie art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uznając że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania i miało to istotny wpływ na wynik postępowania. Rzeczą organu II instancji, który w myśl art. 138 kpa ma kompetencje merytoryczno reformacyjne, będzie ponowne rozpatrzenie sprawy, przeprowadzenie ustaleń i oceny co do prawidłowości nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości i stosowne uzasadnienie stanowiska. Organ powinien mieć na uwadze, że wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności. Na marginesie należy podnieść, ze argument powołany w skardze o społecznie nieakceptowanym zjawisku egzekwowania obowiązków i zwlekania z innymi decyzjami związanymi z planowanymi przez zobowiązanego inwestycjami – w oczywisty sposób, nie zasługuje na aprobatę. Jedno to wykonanie własnego zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego a drugie to dochodzenie swoich praw związanych z innym postępowaniem administracyjnym, łącznie ze stosowaniem środków prawnych np. skierowanych przeciwko bezczynności, czy opieszałości organów. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.