IV SA 4209/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA. Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie NSA (del) Bogusław Moraczewski, Asesor Bogusław Cieśla, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. znak [...] stwierdzającą, że decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę garaży została wydana z naruszeniem prawa, gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lecz odmawiającą jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, co następuje: Prezydent Miasta R. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1997 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę. W tym postępowaniu nie brała udziału, bez swojej winy, sąsiadka nieruchomości H. K. (skarżący jest jej synem), będąca stroną w sprawie. W związku z tym organ I instancji wznowił postępowanie po czym uchylił własną decyzję i jednocześnie wydał nową nr [...] z dnia [...] września 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garaży. Organ II instancji uchylił w trybie odwoławczym w/w decyzję nr [...] i orzekł odmowę uchylenia decyzji nr [...] w/w, gdyż w wyniku przeprowadzenia wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem dnia 24 września 2001 r. uchylił decyzję organu II instancji. Sąd zarzucił decyzji, że jest przedwczesna, gdyż zapadła mimo braku ostatecznego postanowienia Konserwatora Zabytków – postanowienie to nie było doręczone H. K.. Ponadto, zdaniem Sądu, nie została należycie wyjaśniona kwestia zachowania wymogów z § 39 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku przesądził jako chybione zarzuty - odnośnie sprzeczności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu, gdyż legalność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega badaniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, - projekt budowlany spornej inwestycji został bowiem uzgodniony, - odnośnie zachowania odległości budynku od granicy, gdyż ta wynosi ponad 4m, stąd nie jest naruszony § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie., - potrzeby uzgodnienia projektu budowlanego z właściwym zarządem dróg, bowiem inwestycja nie wkracza na teren prawa drogowego, ani nie obejmuje wykonania lub przebudowy zjazdu z drogi publicznej art. 40 ust. 1 i art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 14, poz. 60 ze zm.) Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 1997 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tych warunkach zapadła decyzja prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. znak [...] wyżej opisana. W uzasadnieniu decyzji, zaskarżonej w niniejszej sprawie, Wojewoda [...] podkreślił, że postępowanie wznowieniowe toczy się nadal w związku z postanowieniem o wznowieniu postępowania z dnia [...] września 1997 r. Nie było potrzeby zatem rozpoznawania nowego postanowienia w tym przedmiocie, jak chce skarżący, a właściwe było zawiadomienie stron w dniu 22 kwietnia 2002 r. o toczącym się postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W nawiązaniu do motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej powołanego i zawartych tam wytycznych Wojewoda [...] podniósł - postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków było ostateczne, kiedy zapadała ostatnia decyzja organu I instancji teraz badana przez Wojewodę (tj. decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2002 r.) - przepis § 39 wyżej powoływanego rozporządzenia stanowi w ust. 1 "Na działkach budowlanych przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zespoły zabudowy (...) co najmniej 25% powierzchni należy przeznaczyć na zieleń i na rekreację", ust. 2 "w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ gminy może określić inny niż w ust. 1 procent udziału terenów zieleni, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Wojewoda [...] podkreślił, że załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był projekt zagospodarowania terenu działki objętej przedmiotową inwestycją. Zatem organ wyraził zgodę w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 2 w tekście planu dla strefy obejmującej działkę z w/w inwestycją, nie został ustalony procent powierzchni przeznaczonej pod zieleń i rekreację, natomiast przewidziano uzupełnienie i rozbudowę istniejącego użytkowania oraz jego intensyfikację. Zapleczem dla tej strefy są tereny zielone i sportowo rekreacyjne położone w sąsiedztwie – otwarty system przyrodniczy rzeki M. i ogólnodostępny park o funkcji rekreacyjno sportowej W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, A. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, nadal był pozbawiony praw w postępowaniu, którego nie wznowiono i nie przeprowadzono "postępowania". Podtrzymał argumentację skargi skierowanej w poprzednim postępowaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zakończonego powoływanym wyżej wyrokiem). Zarzucił postępowaniu, które teraz ma być przedmiotem oceny Sądu przepisy art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 12 § 1 i 35 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 §. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy podnieść, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się po tym jak postanowieniem z dnia [...] września 1997 r. zostało wznowione postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę garaży. Postanowienie to jest tylko aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. W tych warunkach w toku wyżej opisanego postępowania nie było potrzeby wydawania nowego postanowienia, po tym jak sprawa trafiła do organu I instancji ponownie. Podkreślić należy, że Prezydent Miasta R. przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. (wyżej opisanej) prawidłowo w trybie art. 61 § 4 zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, czym zagwarantował skarżącemu realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącego o tym, że nie przeprowadzono prawidłowo postępowania. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa została właściwie rozpoznana w świetle wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. Nie zasługują na uwzględnienie zgłoszone przez skarżącego argumenty, które już wcześniej w uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne. Decyzja organu I instancji zapadła po tym jak ustalono, że postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stało się ostateczne. Nie doszło do wznowienia postępowania po wyroku w/w. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji prawidłowo odniósł, do przedmiotowego projektu, regulacje § 39 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 r. Argumentacja ta pozwala na przyjęcie, jako zgodnego z w/w przepisem, przedmiotowego projektu budowy garaży, wznoszonych dla objętych odrębnym pozwoleniem na budowę budynków mieszkalnych usytuowanych na sąsiedniej działce. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270).