IV SA 4269/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002r., na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji wydanej z up. Burmistrza Gminy W.nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej M. P. na budowę budynku mieszkalnego, częściowo podpiwniczonego, parterowego z poddaszem mieszkalnym oraz garażu w piwnicy (segment w zabudowie bliźniaczej) na działce nr ewid. [...] , przy ul. [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor przedłożył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2000 r. dla przedmiotowej inwestycji, z której wynika, że jest ona zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawiony projekt budowlany, poprawiony zgodnie z nałożonym obowiązkiem, jest kompletny i posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia. Zgodnie zatem z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego spełnienie wszystkich wymagań określonych przepisami prawa obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając odwołanie J. P. Wojewoda [...] w odniesieniu do stawianego zarzutu braku zgody na zabudowę w granicy – bliźniaczą, która zobowiązywałaby w przyszłości do wybudowania identycznego budynku i tym samym wpłynęłaby niekorzystnie na zagospodarowanie nieruchomości skarżącego wskazał, że w dniu 15 lipca 2000 r. wyraził on pisemnie zgodę na realizację budynku bliźniaczego w granicy swojej działki. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył J. P.. W uzasadnieniu podał, że inwestorka M. P. wraz z mężem żądają przesunięcia granicy działek, gdyż chcą włączyć do swojej działki klin, który dotychczas je rozgraniczał i w tym celu samowolnie rozebrali jego ogrodzenie. Oświadczył, że nigdy nie wyrażał zgody na budowę w granicy, a oświadczenie którym się posłużyła inwestorka zostało sfałszowane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zadaniem sądu jest dokonywanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z przepisami prawa, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z powyższym poza oceną Sądu pozostaje kwestie podniesione przez skarżącego a dotyczące rozgraniczenia działek oraz rozebrania i wymiany ogrodzenia. Zaskarżona decyzja została poprzedzona wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że przesądzona została kwestia możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) zabudowy działki inwestorki. Główny zarzut podnoszony przez skarżącego w niniejszej sprawie dotyczy usytuowania budynku w ostrej granicy z jego działką. Zgoda organu architektoniczno-budowlanego na zabudowę bliźniaczą ogranicza jego prawa, gdyż narzuca mu się konieczność wybudowania "identycznego" bliźniaka – czemu stanowczo się sprzeciwia. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. OTK 2001/2/33, stwierdził, że § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140) jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ stawiając wymóg uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku przy granicy działki przekracza granice upoważnienia ustawowego i reguluje materię zastrzeżona dla ustawy, a dotyczącą prawa własności. W związku z powyższym orzeczeniem prawidłowe stało się stanowisko dopuszczające budowę obiektów w granicy z działką sąsiednią, bez zgody właściciela tej działki. Orzeka o tym organ wydający pozwolenie na budowę, uwzględniając jednak ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego, a więc interesu właścicieli oraz współużytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz konkretnego naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także w tym zakresie nie można uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Nie można również podzielić zarzutu skarżącego, iż budowa w granicy ograniczy jego prawo do zagospodarowania własnej działki. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – o zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Dotyczy to zarówno inwestora, jak i skarżącego, który w żaden sposób nie jest zobligowany do wniesienia bliźniaczego budynku. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).