IV SA 4276/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka /spr./ Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z., Spółdzielni B., L., Stowarzyszenia P. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej A. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. po rozpatrzeniu wniosku inwestora P. Spółka z o.o. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej i biurowo-usługowej wraz z ogólno dostępnymi terenami zieleni – o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w obrębie [...] zlokalizowanej przy ul. [...], będącej w użytkowaniu wieczystym inwestora. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunkiem obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r. Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MU – 27 o funkcjach mieszkaniowo – usługowych. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi ludności i funkcji usługowych II i III stopnia obsługi. Teren znajduje się w obszarze systemu przyrodniczego miasta, który ustala stworzenie warunków dla realizacji miejskich terenów wypoczynkowych. Plan ustala, że wszystkie inwestycje lokalizowane w obrębie terenów zieleni miejskiej będą traktowane jako mogące spowodować pogorszenie stanu środowiska, a minimalny udział zieleni w zagospodarowaniu terenu ustala na nie mniej niż 60 % terenu brutto. Według ocen oddziaływania inwestycji na środowisko nie będzie miała ona negatywnego wpływu na środowisko po spełnieniu zaleceń zawartych w ocenach i postanowieniach uzgadniających. Postanowienia uzgadniające zawierają uwarunkowania, których inwestor winien przestrzegać przy realizacji inwestycji i uwarunkowania te zostały wymienione w treści decyzji. Wniosek inwestora odpowiada wymogom art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera rozwiązania nie pozostające w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniając treść art. 40 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji jest zdaniem organu "uzasadnione i konieczne". Odwołanie od decyzji wnieśli H. G., S. i K. J., K. D., Stowarzyszenia: L., P., Z. oraz Spółdzielnia B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].11.2001 r. po rozpatrzeniu odwołań utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Rady z dnia [...].09.1992 r. Organ wskazał, że inwestycja została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody i Starostą Powiatu W. i że uzgodnienia zawierają uwarunkowania wymienione w treści decyzji, których inwestor winien przestrzegać przy realizacji inwestycji. Według ocen oddziaływania na środowisko inwestycja po spełnieniu zaleceń zawartych w ocenach i w postanowieniach uprawnionych organów uzgadniających nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko. Wniosek inwestora organ ocenił jako odpowiadający wymaganiom określonym w art. 41 ustawy. Skoro inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, a wniosek odpowiada wymaganiom ustawowym nie można zdaniem organu odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na co wskazuje treść art. 43 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się organ wskazał, że są bądź nietrafne, bądź zostały uwzględnione w ustaleniach zaskarżonej decyzji. Decyzja wbrew zarzutom zawiera wszystkie elementy określone w art. 42 ustawy i została uzgodniona i zaopiniowana przez wszystkie uprawnione organy, co zostało wykazane w tym przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Uzgodnienia były kontrolowane w wyniku odwołań przez organy drugiej instancji. Co do zarzutów podważających możliwość zabudowy terenu z uwagi na istniejącą zieleń w tym rejonie i zakłócenie projektowanym zainwestowaniem terenu regeneracji powietrza dla całego miasta organ stwierdził, że łączą się one z oceną racjonalności ustaleń planu do czego organ nie jest uprawniony. Procedura zmiany ustaleń planu jest określona przepisami ustawy. Organ skonkludował, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Stowarzyszenie Z., Spółdzielnia B., L., Stowarzyszenie P. oraz A. K. Stowarzyszenie Z. w skardze zarzuca, że organ odwoławczy błędnie uznał, że "plan inwestora" jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu zarzutu podnosi, że na terenie wzdłuż [...] miejscowy plan preferuje funkcje rekreacyjno-wypoczynkowe z przewagą zieleni, a ewentualne obiekty kubaturowe nie mogą kolidować programem, wielkością oraz charakterem i sposobem zagospodarowania z tymi funkcjami: - projekty wprowadzające znaczące zmiany w zagospodarowaniu tych terenów winny być opiniowane przez specjalnie powołane zespoły ekspertów w aspekcie ochrony środowiska, kompozycji przestrzennej i kształtowania krajobrazu miasta. - plan zaleca przeznaczenie terenów pod parki dzielnicowe, tereny sportowe, ogrody działkowe itp. - przedmiotowy teren znajduje się w obszarze systemu przyrodniczego miasta, który ustala stworzenie warunków dla realizacji miejskich terenów wypoczynkowych; - projektowanej inwestycji nie można uznać za rozwiązanie dla terenu, dla którego plan preferuje funkcje rekreacyjno-wypoczynkowe; - kwestionowana decyzja akceptuje zachowanie 10 % terenu zieleni biologicznie czynnej, choć plan ustala minimum 60 % (Fort [...] o powierzchni 4 ha nie jest terenem inwestycji, jak to błędnie zaliczono jego teren do powierzchni zieleni biologicznie czynnej), lekceważy też istotną rolę jaką pełni ten obszar w systemie regeneracji powietrza dla miasta; - nie uwzględniono wniosków i zaleceń wynikających z opracowania Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN sporządzonego przez doc. dr. hab. K. B. i dr. M. K. pt. "Analiza w ocenie funkcjonowania terenu położonego w W. pomiędzy ul. [...], ul. [...], ul. [...] oraz linią PKP w systemie przewietrzania miasta" Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Spółdzielnia B. zarzuca, że organy obu instancji oparły rozstrzygnięcie o ustalenia podstawowe dla obszaru MU-27 o funkcjach mieszkalno-usługowych, natomiast pominęły "uwarunkowania i ograniczenia, wynikające, ze specyfiki obszaru" położonego wzdłuż [...], który to teren jest cenny dla W. i środowiska ze względu na system wymiany i regeneracji powietrza i powinien być szczególnie chroniony. Projektowane przedsięwzięcie ze względu na jego wielkość w znacznym stopniu ograniczy przepływ mas powietrza i spowoduje pogorszenie stanu środowiska – "klin" napowietrzający przestanie istnieć. W decyzjach błędnie wliczono według skarżącego do obszaru powierzchni biologicznie czynnej teren wału fortowego. Jest to teren objęty ochroną konserwatorską, dla którego obowiązują ustalenia planu jak dla terenów parkowych, a więc odmienne, niż dla pozostałego terenu. Brak jest ustaleń w decyzjach w zakresie obsługi i infrastruktury komunikacyjnej, projektowanej inwestycji, co stanowi niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Według skarżącej Spółdzielni warunki obsługi są bardzo ważne z uwagi na występujące już obecnie problemy komunikacyjne w tym obszarze. Wydanie decyzji w jej ocenie winno być uzależnione od wyprzedzającej realizacji drugiej jezdni ul. [...] i [...]. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. L. zarzuca, że zaskarżona decyzja: 1. nie uwzględnia ustaleń ogólnych planu określonych pod Nr 4, 9, 11, 12 i 18, a jedynie odnosi się do funkcji obszaru oznaczonego w planie MU – 27; 2. nie zawiera zobowiązań programowych dla inwestora zamieszczonych wcześniej w umowie kupna-sprzedaży terenu przeznaczonego pod projektowaną inwestycję; 3. narusza art. 42 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zarzuca brak opracowania wstępnej koncepcji zagospodarowania zespołu osiedlowego, która byłaby zaakceptowana przez Radę W. na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu zarzutu obrany art. 42 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy skarżący podnosi, że w decyzji brak jest danych o przewidywanym rodzaju usług i ich stopniu, o planowanej wysokości i strukturze przewidywanych budynków, przewidywanej liczbie mieszkańców i strukturze zabudowy mieszkaniowej, o zakładanym zapotrzebowaniu na zespoły garażowe i inne miejsca parkingowe, sposobu włączenia projektowanego osiedla do układu komunikacyjnego z uwzględnieniem chronionej prawem [...], generalnych zasad ukształtowania zainwestowania kubaturowego i terenów otwartych (zieleni parkowej) – w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu nawietrzania miasta i zachowania zachodniego pasma nieprzerwanego ciągu zieleni. Wnosi o uchylenie decyzji organów obu instancji Stowarzyszenie P. zarzuca – brak wnikliwego rozpatrzenia zarzutów w tym dowodu z ekspertyzy wykonanej przez doc. K. B. i dr. K. – nie uwzględnienie wniosku strony skarżącej o dopuszczenie nowych dowodów; - nie wyjaśnienie do końca sprawy uzgodnień powiatowego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...].11.2000 r. – dotyczy innej inwestycji) - oparcie decyzji o przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z pominięciem art. 69 ust. 1 i 7 ust. 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, - naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11, 12 kpa będące przejawem arogancji władzy, która przemawia do strony w formie monologu ignorując zarzuty i przedstawione dowody. Wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie. A. K. zarzuca naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania i wnosi o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu zarzutu podnosi, że nie została jej doręczona decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2001 r., jak również postanowienia uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie doręczono jej również decyzji organu drugiej instancji. Złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2001 r. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wznowienia z uwagi na toczące się postępowanie sądowe. W odpowiedziach na skargi organ wnosi o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi są zasadne choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty są słuszne. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjno – budowlanego, w którym organ na wniosek inwestora orzeka w drodze decyzji o zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie P. Sp. z o.o. wystąpiła w dniu [...].11.2000 r. z wnioskiem do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zespołu zabudowy mieszkaniowej oraz biurowo-usługowej wraz z ogólnodostępnym terenem zieleni o funkcji rekreacyjno- wypoczynkowej oraz uzbrojeniem terenu inwestycji z przyłączami na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...]. W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzony Uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r. Burmistrz Gminy W. powołując się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. W pkt 2 decyzji przytoczył warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując, że jest to teren położony w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MU-27 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. W obszarze tym plan preferuje utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi ludności i funkcji usługowych II i III stopnia obsługi. Na terenie tym obowiązuje nakaz realizacji miejsc parkingowych na działkach własnych. Teren znajduje się w obrębie obszarów tworzących system wymiany i regeneracji powietrza, gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji wszelkich emitorów zanieczyszczeń powietrza, zakaz lokalizowania barier mechanicznych i termicznych ograniczających w sposób znaczący warunki przepływu mas powietrza, nakaz traktowania wszelkich inwestycji , jako mogących pogorszyć stan środowiska, a udział zieleni w zagospodarowaniu terenu nie może stanowić mniej nić 60 % terenu brutto. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek inwestora odpowiada wymogom art. 41 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera rozwiązania nie pozostające w sprzeczności z ustaleniem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, przy czym organ wskazał na ustalenia podstawowe planu, to jest na funkcję mieszkaniowo-usługową terenu. Organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołań utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, a wniosek inwestora odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 41 ustawy. Zarzuty odwołujących się podważające możliwość zrealizowania na tym terenie projektowanej inwestycji uznał za niezasadne i powołał się na zapis planu, że jest to teren oznaczony symbolem MU – 27 i że organ nie jest uprawniony do oceny racjonalności ustaleń planu. Stosownie do art. 15 kpa organ odwoławczy w wyniku wniesionych odwołań miał obowiązek ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. W postępowaniu odwoławczym organ nie weryfikuje decyzji, a ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną. Uzasadnienie decyzji w niniejszej sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że organ ponownie rozpoznał sprawę i rozważył zarzuty skarżących skoro ograniczył się do powtórzenia ogólnikowych stwierdzeń organu pierwszej instancji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji nie wykazały, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. Organ pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji jedynie do podstawowej funkcji terenu ustalonej w planie, pominął natomiast całkowicie w rozważaniach ustalenia ogólne, które to ustalenia z uwagi na lokalizację działki [...] w obrębie obszarów tworzących system wymiany i regeneracji powietrza zawierają określone nakazy i zakazy. Lokalizacja działki [...] na terenie oznaczonym w planie symbolem MU-27 nie oznacza w świetle ustaleń ogólnych planu możliwości realizowania każdej inwestycji o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Organ był więc zobligowany do zajęcia stanowiska opartego na ocenie charakterystyki projektowanej inwestycji, sposobu zagospodarowania terenu, a także raportów czy projektowana inwestycja jest także zgodna z ustaleniami ogólnymi planu. Ustalając warunki zabudowy należało wykazać, że inwestycja nie jest emitorem zanieczyszczenia powietrza, nie stanowi bariery ograniczającej warunki przepływu powietrza z uwagi na projektowaną wysokość (7 kondygnacji i 31 m.n.p.t.) i ze wymóg zachowania na działce 60% powierzchni biologicznie czynnej będzie zachowany. Ani uzgodnienia projektu decyzji przez organy współdziałające ani przedłożone raporty nie zwalniały organu od dokonania analizy i rozstrzygnięcia o zgodności inwestycji z ustaleniami planu – w tym także ustaleniami ogólnymi. Sporządzone raporty stanowią materiał dowodowy umożliwiający jedynie zajęcie tego stanowiska. Charakterystyka inwestycji załączona do wniosku inwestora następnie skorygowana pismem z dnia 10.01.2001 r. określa ogólnie funkcję powierzchni naziemnej, nie określa natomiast funkcji kondygnacji podziemnych. Nie wskazuje projektowanej ilości miejsc garażowo-parkingowych choć plan nakłada obowiązek zapewnienia pełnych potrzeb parkingowych na działkach własnych. Zamierzona inwestycja z uwagi na wielkość według oceny Wojewódzkiego Konstruktora Zabytków oznacza powstanie nowego znaczącego zespołu urbanistycznego. Niewskazanie przez inwestora we wniosku rozwiązania miejsc parkingowych jest istotnym uchybieniem. Brak też wskazania sposobu zagospodarowania działki oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach nie ujawniono by inwestor na żądanie organu uzupełnił powyższe braki wniosku. Nie można zatem podzielić stanowiska organów, że wniosek inwestora odpowiada wymogom ustawowym i że zawiera rozstrzygnięcia nie pozostające w sprzeczności z ustaleniami planu. Zarówno braki formalne jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. Jednak rozpoznanie sprawy na podstawie wniosku, który nie odpowiada wymogom ustawowym stanowi uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Powiatowy Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...].11.2000 r. uzgadniającym projekt decyzji stwierdził, że inwestor przewiduje do realizacji 4.604 miejsc parkingowych w garażach podziemnych. Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji, szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. 98.93.584) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla więcej niż 500 samochodów osobowych. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. 257.2573) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w § 3 ust. 1 pkt 53 zalicza garaże lub parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych. Projektowana inwestycja obejmująca między innymi budowę garażu na 4.604 miejsc parkingowych (co pominął inwestor we wniosku) wymagała stanowiska organu czy jest to, czy też nie jest przedsięwzięcie emitujące zanieczyszczenia powietrza z uwagi na ustalenia ogólne planu. Nie jest też całkiem jasny sposób zagospodarowania terenu biorąc pod uwagę bezwzględny wymóg planu zachowania 60 % powierzchni biologicznie czynnej. W uzasadnieniu decyzji organ nie zajął stanowiska w tym przedmiocie, a jedynie stwierdził, że projektowany na działce pas zieleni parkowej o powierzchni 28.830 m² otwiera się od strony północnej na zieleń wału zaś w obszarze wału przewiduje się również organizację terenu zieleni przy ścisłym uwzględnieniu wytycznych konserwatora przyrody. Stwierdzenie to może wskazywać na włączenie obszaru wału, na którym inwestor zamierza urządzić tereny zieleni do powierzchni biologicznie czynnej wymaganej planem. Gdyby tak istotnie było to zarzut skarżących – Stowarzyszenia Z. oraz Spółdzielni B., że organy zaakceptowały wbrew wymogom planu zachowanie tylko 10 % powierzchni działki biologicznie czynnej, należałoby ocenić jako uzasadniony. Włączenie do tej powierzchni obszaru wału ziemnego Fortu [...] nie ma uzasadnienia, gdyż nie jest to teren inwestycji, a jedynie graniczy z terenem inwestycji. Nie można odmówić racji skarżącym, to jest Spółdzielni B. oraz L. o ile zarzucają, że decyzja nie zawiera ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji. Organ w decyzji zawarł stwierdzenie, że obsługę komunikacyjną inwestycji należy uzgodnić z Zarządem Dróg Miejskich. Oznacza to brak rozstrzygnięcia w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, według którego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki obsługi w zakresie komunikacji. Jako słuszny należy też uznać zarzut skarżącej A. K., że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją, choć ma przymiot strony. Jest użytkownikiem wieczystym zabudowanej nieruchomości przy ul. [...], która graniczy z terenem projektowanej inwestycji. Jej nazwisko zostało wymienione w załączniku zawierającym wykaz podmiotów, które należy zawiadomić o wszczęciu postępowania oraz w rozdzielnikach orzeczeń. Nie zostały jej doręczone decyzje organu pierwszej i drugiej instancji. Potwierdzeniem tego jest zwrot przesyłki zawierającej orzeczenie z adnotacją doręczyciela poczty, że brak pełnego adresu uniemożliwia doręczenie (na kopercie nie podano numeru ulicy i mieszkania). W rozdzielniku orzeczeń adres skarżącej jest niepełny. Niedoręczenie orzeczenia stronie jest uchybieniem procesowym dającym podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nadto należy wskazać, że wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło [...].11.2000 r. zaś postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zapadło także w dniu [...].11.2000 r. . Projekt decyzji został przesłany przez organ do uzgodnienia przy piśmie z dnia [...].10.2000 r., a zatem przed złożeniem wniosku inwestora wszczynającym postępowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając zażalenia na powyższe postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w swoim rozstrzygnięciu z dnia [...].02.2001 r. wskazał, że organ wystąpił o uzgodnienie warunków zabudowy [...].09, a następnie [...].10.2000 r. Zasadnie zatem skarżące Stowarzyszenie P. podnosi, wątpliwość czy projekt decyzji został uzgodniony przez ten organ. Treść postanowienia przemawia za tym, że uzgodniono warunki projektowanej inwestycji, ale nastąpiło to w dacie wszczęcia postępowania i nie wiadomo jaki projekt przesłano do uzgodnienia, skoro było to przed złożeniem wniosku inwestora. Wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit b. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W dacie orzekania przez Sąd stan prawny i faktyczny w sprawie uległ zmianie. Utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r., którego ustalenia były podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, a projektowana inwestycja została w części zrealizowana i organ wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Okoliczności te są istotne dla dalszego procedowania w sprawie. Wobec naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 i 6 kpa), art. 107 § 3 kpa i art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także prawa materialnego tj. art. 42 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) orzeczono jak w sentencji.