IV SA 4332/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie (WSA, Krystyna Tomaszewska, Bożena – Więch Baranowska, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r., działając w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 i art. 157 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku K. T., odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] czerwca 2002 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. nakazująca K. T. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 2,85m x 24,80m zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. Wobec niewykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. jako wierzyciel i organ egzekucyjny wystosował do K. T. upomnienie, a po upływie pół roku w dniu 20.06.2002 r. wystawił tytuł wykonawczy zawierający klauzulę o skierowaniu go do egzekucji administracyjnej, jednocześnie w tej samej dacie wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to nie było przedmiotem kontroli w toku instancji. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia złożył w dniu 07.07.2003 r. K. T. powołując jako podstawę prawną wniosku art. 156 § 1 pkt 4 kpa, tj. naruszenie przez organ I instancji przepisów o właściwości. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo po ustaleniu nie wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2001 r., wdrożył postępowanie egzekucyjne. Prawidłowo określił przedmiot oraz osobę zobowiązaną do wykonania rozbiórki, a jako podstawę prawną wskazał przepisy ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. nr 36, poz. 161 z późn. zm.). Kwestionowane postanowienie zostało wydane przez prawidłowy organ, bowiem od dnia 30.11.2001 r. w związku z nowelizacją ustawy z dnia 17.06.1966 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem właściwym w zakresie egzekucji administracyjnej o charakterze niepieniężnym. Z tych względów w ocenie organu postanowienie z dnia 20.06.2002 r. nie jest dotknięte żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. i K. T., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, iż rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest słuszne i brak jest podstaw do jego uchylenia. Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydając postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia dokonał wszystkich czynności wskazanych w art. 122 § 1-2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego właściwości organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, iż z mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 30.10.2001 r., nr 125, poz. 1368) organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym stał się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego wniósł K. T. podnosząc, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie był organem kompetencyjnym do orzekania o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, tytuł wykonawczy został wydany z rażącym naruszeniem prawa, a nadto brak podstawy prawnej do wyliczenia grzywny w kwocie 38.167,20 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, wszczętym na wniosek strony, w toku którego organy zobligowane były do zbadania czy kontrolowane rozstrzygnięcie dotknięte jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przedmiotem kontroli organów w postępowaniu o stwierdzenie nieważności było postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2002 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że wyjaśnienia wymaga kwestia, ze wszelkie zarzuty zgłoszone w toku postępowania egzekucyjnego winny dotyczyć tego właśnie postępowania. W sytuacji, w której w obiegu prawym pozostaje decyzja ostateczna nakazująca rozbiórkę, stanowiąca tytuł wykonawczy w tym postępowaniu, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji. Z tych względów wszelkie zarzuty skargi kierowane w stosunku do decyzji o nakazaniu rozbiórki trafiają w próżnię i nie mogą być przedmiotem analizy Sądu w sprawie niniejszej. Kontrola Sądu ogranicza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia nakładającego na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. W tym miejscu należy zauważyć, iż w postępowaniu nieważnościowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym mającym na celu eliminację z obrotu prawnego ostatecznych rozstrzygnięć dotkniętych ciężką wadą, badaniu podlega nie każdy zarzut, a jedynie ten który zmierza do wykazania wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wbrew zarzutom skargi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był w dniu wydawania kontrolowanego postanowienia organem właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z zadań i kompetencji należących do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Właściwość ta bez wątpliwości wynika z treści art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 06.09.2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 125, poz. 1368). Zmiana ustawy w tym zakresie weszła w życie z dniem 30.11.2001 r. i z tą też datą organem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym w odniesieniu do decyzji i postanowień w zakresie własnej właściwości są kierownicy powiatowej służby, inspekcji lub straży. Zadania nadzoru budowlanego w odniesieniu do orzekania nakazów rozbiórki wykonuje Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Całkowicie chybiony jest zarzut skargi odnoszący się do "bezprawności" wystawienia tytułu wykonawczego. Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2001 r., pomimo skierowania do niego upomnienia. Obowiązkiem więc organu egzekucyjnego było wystawienie tytułu egzekucyjnego i skierowanie go do egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 32 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wysokość grzywny została określona na podstawie art. 121 § 5 cytowanej ustawy, który stanowi, iż w przypadku przymusu rozbiórki budynku lub jego części, grzywna to iloczyn powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce i 1/5 oceny m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego określonej w obwieszczeniu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 10.12.2001 r. (M.P. 2001 r., nr 47, poz. 787) na kwotę 2.700 zł. Reasumując należy wskazać, iż kontrolowane w toku postępowania nadzorczego postanowienie nie jest obarczone żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które kwalifikowałoby go do wyeliminowania z obrotu prawnego. Skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).