IV SA 4367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Czesław Socha, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: I. oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi II. skargę odrzucić. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, które zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) określa, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Strona zgodnie z art. 87 § 2 powyższej ustawy powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Oznacza to, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadza do stosunków procesowych element nieprawości. Literatura i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza: przerwy w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Skarżący nie wykazał, że spóźnienie nastąpiło bez jego winy, skoro powołał chorobę dziecka ale nie z okresu kiedy mógł dokonać czynności. Choroba dziecka wprawdzie istnieje od wielu lat, nie jest nagłą, która uniemożliwiała złożenie skargi. Złożenie karty informacyjnej z pobytów dziecka w szpitalu dotyczą innego okresu niż okres, kiedy skarżący mógł złożyć skargę. Innych podstaw braku winy skarżący nie powołał, a wskazane dowodzą wyraźnie na element winy. W tej sytuacji, skoro nie zaistniały przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie, wniosek został oddalony jako nieuzasadniony. Skarga zatem podlegała odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy.