IV SA 4381/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia O. Wierzbicka, Sędzia WSA W. Mazur, Asesor WSA W. Zielińska - Baran (spr.), Protokolant D.Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2004 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2002 r. Nr [....] w przedmiocie podwyższenia kary za składowanie odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa , po rozpatrzeniu odwołania Gminy S., uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i umorzył postępowanie tego organu w sprawie podwyższenia łącznej kary pieniężnej za 1996 rok orzeczonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nie wyznaczonym w związku z .niewykonaniem w terminie przedsięwzięcia stanowiącego podstawę odroczenia. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach brak jest przepisu przejściowego stanowiącego o tym , że przepisy tej ustawy stosuje się do orzekania o podwyższeniu łącznej kary pieniężnej, w sytuacji gdy odroczenie terminu płatności kary łącznej nastąpiło w oparciu o przepis art. HOc ust.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Skargę od tej decyzji wniosła Gmina S. , podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 8 kpa. Przede wszystkim podniesiono, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę okoliczności, że niedotrzymanie terminu budowy międzygminnej sortowni i składowania odpadów oraz niezlikwidowania nielegalnego składowiska spowodowane było okolicznościami niezależnymi od Gminy. Opóźnienia spowodowały trudności formalno-prawne w uzyskaniu zezwolenia na budowę tych inwestycji. Podniesiono nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do przedstawionych dokonań i zamierzeń Gminy w sprawie likwidacji dotychczasowego składowiska oraz wydatkowanych na ten cel środków finansowych. Z tych wszystkich powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy organy administracyjne obu instancji po dniu 1 października 2001 roku miały podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie podwyższenia łącznej kary orzeczonej w oparciu o stan prawny obowiązujący przed tą datą. Zasadajest, że organ administracyjny pierwszej instancji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Przepisy te decydują również o tym , czy i w jakim zakresie organ powinien stosować ewentualnie przepisy dawniejsze. Nowy akt prawny powinien rozstrzygać w przepisach przejściowych, które przepisy , nowe czy poprzednie, mają zastosowanie do spraw będących w toku lub stanów faktycznych ( zdarzeń) sprzed obowiązywania nowych regulacji. Przepis art. 2 ust.l i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 200 lr. o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 100, poz. 1085) stanowi, że z dniem 1 października 2001r. w związku z wejściem w życie tym dniu ww. ustaw, tracą moc obowiązującą ustaw z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska ( Dz. U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach ( Dz. U. Nr 96, poz. 592 ze zm. ). W związku z nowymi regulacjami ustawodawca w przepisach powołanej wyżej ustawy z dnia 27 lipca 200lr. ustanowił szereg przepisów przejściowych. W art.. 9 ust 3 tej ustawy postanowił, że w sprawach kar pieniężnych, których termin płatności został odroczony przed dniem wejścia w życie art. 272-321 Prawo ochrony środowiska, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z materiału dowodowego rozpatrywanej sprawy wynika, że decyzję odraczającą Gminie S. łączną karę pieniężną za 1996 rok wydano w dniu [...] kwietnia 1997r. w oparciu o przepis art. HOc ust.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o podwyższeniu kary łącznej z powodu niedotrzymania warunków odroczenia tej kary stanowią przepisy dotychczasowe, obowiązujące przed dniem 1 października 2001 roku. Oznacza to, że w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo powołano przepis art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 1997r. o odpadach ( Dz. U. Nr 96,poz. 592 ze zm.), dający podstawę do podwyższenia łącznej kary pieniężnej stronie skarżącej z powodu niedotrzymania warunków odroczenia tej kary. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że decyzja pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej i ta ocena zaważyła na rozstrzygnięciu sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Sąd na podstawie art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku W ponownym postępowaniu organ administracji przeprowadzi ponownie postępowanie mając na względzie przedstawione powyżej uwagi.