IV SA 445/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.), WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2004 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenie na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz G.K. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2002 r. ([...]), wydaną na wniosek R.G., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego z R. gm. [...] oznaczonego w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym [...] i [...] – pod budowę szklarni. Pismem z dnia 28.06.2002 r. Urząd Gminy [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek R. G. w sprawie wydania pozwolenia na budowę szklarni. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2002 r. ([...]) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę szklarni na działce nr ewid. [...] i [...] w R. gm. [...] Odwołanie od powyższej decyzji złożył G.K., właściciel sąsiedniej nieruchomości nr ewid. [...], który zarzuca zaskarżonej decyzji, że nie spełnia warunków ustalonych w decyzji z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podnosi, że dostawa wody do istniejących już szklarni powoduje tak znaczny spadek ciśnienia wody, że utrudnia to zaopatrzenie w wodę z wodociągów miejskich innym mieszkańcom. Nie zachowano też przejazdu przez działkę nr ewid. [...] do drogi publicznej nr [...]. W decyzji nie określono czym ma być opalana nowa szklarnia, gdyż istniejące szklarnie R. G. ogrzewa przez spalanie odpadów, co powoduje skażenie środowiska. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji między innymi stwierdzono, że projektowana szklarnia została zlokalizowana na działkach stanowiących własność inwestora, które zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, położone są na terenie upraw polowych ([...]). Inwestor przedłożył umowę zawartą z Wodociągami Miejskimi w [...] na dostawę wody do projektowanej szklarni, zatem zarzut skarżącego dotyczący spadku ciśnienia wody u innych odbiorców w związku z dostawą wody do projektowanej szklarni nie znajduje uzasadnienia. "Poruszona przez skarżącego sprawa przejazdu przez działkę nr [...] o szerokości 3,0m w planie zagospodarowania działki stanowiącym integralną część wydanego pozwolenia na budowę została rozwiązana. Z przedłożonego odpisu z księgi wieczystej nie wynika by nieruchomość o nr ewid. [...] o powierzchni 1.558ha była obciążona ograniczeniem, z tytułu prawa przechodu czy przejazdu przez tę działkę. W tej sprawie nie były wydawane żadne postanowienia sądu". Lokalizacja obiektu szklarni względem granic działki, jest zgodna z przepisami rozporządzenia M.G.P. i B. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekty szklarniowe nie są obiektami uciążliwymi dla środowiska, zatem pomiary dotyczące emisji zanieczyszczeń powietrza dla tego typu obiektów nie są wymagane. Na powyższą decyzję G.K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, podobnie jak wcześniej, ze decyzja o pozwoleniu na budowę, nie spełnia warunków zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę powtarza argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi. Ponadto wyjaśnia, że skarżący posiada odrębny dojazd do swojej nieruchomości drogą przez wieś. G. K. w piśmie z dnia 06.05.2003 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie między innymi stwierdza, iż nie jest prawdą, że posiada dojazd do działki nr ewid. [...], "gdyż droga która widnieje na mapach została zagrodzona przez pana R. G., co uniemożliwia poruszanie się". Ponadto skarżący załącza pismo adresowane do Urzędu Gminy w [...], podpisane przez kilkadziesiąt osób w tym Sołtysa wsi R. i Sołtysa Sołectwa L., w sprawie zagrodzenia przez R. G. drogi publicznej biegnącej od L. do N. Drogą tą uczęszczały dzieci do szkoły, mieszkańcy L. dojeżdżali do pracy w miejscowości N. Poza tym w drodze tej znajdują się przyłącza gazowe i wodociągowe i brak dostępu do hydrantów stwarza zagrożenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest uzasadniona. W decyzji z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został zamieszczony zapis: "Zachować przejazd przez działkę nr ew. gr. [...] po jej zachodniej stronie o szerokości 3,0m do działki oznaczonej nr ew. gr. [...] – właściciel P. G.K.". W dalszej części decyzji wskazano także, że w projekcie budowlanym należy "uwzględnić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich co oznacza, iż projektowana inwestycja nie może ograniczać: dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz nie może stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, a także nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby". W świetle powyżej cytowanych fragmentów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę a tym samym zaskarżona decyzja, która utrzymała ją w mocy, muszą budzić uzasadnione wątpliwości. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę". Potwierdzeniem tej zasady mogą być przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, z których jednoznacznie wynika, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, powinien sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest w rozumieniu art. 1`45 § 1 pkt 8 kpa, decyzją wydaną w oparciu o inną decyzję, a tą "inną decyzją" jest właśnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przypadku dotyczy tego samego organu – Wójta Gminy [...]. Decyzja z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, była decyzją ostateczną i jako taka nie mogła być oceniana, czy też kontrolowana przez organ wydający pozwolenie na budowę. Sąd w tej sprawie także nie może kontrolować tej decyzji a w szczególności, czy zapis tam zawarty, dotyczący zachowania przejazdu przez działkę nr ewid. [...], jest zgodny z prawem. Organ wydający pozwolenie na budowę (w oparciu o porozumienie zawarte ze Starostą [...]) w przypadku wątpliwości, powinien zawiesić postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę i wystąpić do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o sprawdzenie w trybie nieważnościowym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002 r., III RN 77/01, OSN 2003, nr 7, poz. 163). Wójt Gminy wydając pozwolenie na budowę, nie mógł jednak odstąpić od warunków zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2002 r., chociaż też ją wydał. Wywody dotyczące przejazdu przez działkę nr ewid. [...], zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na skargę i w innych pismach, są też niejasne i niejednoznaczne, gdyż nie odpowiadają na podstawowe pytanie, dlaczego decyzja o pozwoleniu na budowę w tym zakresie, nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wielokrotnie w swoich pismach i skardze podnosi skarżący. Podobne wątpliwości można mieć w innych kwestiach podnoszonych przez skarżącego, jak chociażby dotyczących zaopatrzenia przedmiotowej szklarni w wodę i zanieczyszczenia środowiska spowodowanego przez spalanie odpadów do ogrzewania istniejących szklarni. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niby odpowiada na te zarzuty, jednak nie wyjaśnia to meritum sprawy, gdyż uzasadnienie nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 kpa. Skoro skarżący w oparciu o dotychczasowe doświadczenie, związane z funkcjonowaniem istniejących szklarni R. G., wyraża swoje obawy w zakresie zaopatrzenia w wodę i zanieczyszczenia środowiska, to organ nie może odpowiadać, ze inwestor zawarł umowę z Wodociągami Miejskimi w [...] i że obiekty szklarniowe nie są obiektami uciążliwymi dla środowiska, zatem pomiary dotyczące emisji zanieczyszczeń powietrza dla tego typu obiektów nie są wymagane, gdyż są to stwierdzenia oczywiste, jednak nie odpowiadające wprost na zarzuty skarżącego. Organ wydający decyzję administracyjną, jest odpowiedzialny za nią, nie tylko formalnie ale i merytorycznie i on odpowiada za to, czy decyzja będzie wykonalna i nie spowoduje naruszenia innych przepisów prawa. Skoro przedmiotowa szklarnia maiła być obiektem nie ogrzewanym, to należało to zapisać w decyzji, a nie informować o tym w pismach adresowanych do skarżącego po wydaniu decyzji, bo takie pisma nie mają mocy wiążącej. Sam zaś fakt zawarcia umowy z wodociągami miejskimi, nie zapobiegnie spadkowi ciśnienia wody w okolicy, gdzie ma być zlokalizowana szklarnia, a ewentualna odpowiedzialność cywilnoprawna z tytułu zawarcia tej umowy, nie zdejmie z organu odpowiedzialności za wydaną decyzję. Kwestie omówione powyżej, będące rozwinięciem zarzutów skarżącego, mieszczą się w ramach "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego i powinny być rozważone i wyjaśnione przez organy. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy – przepisy wprowadzające, powołanej na wstepie.