IV SA 4451/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant D. Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2004 r. sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) oddala skargę, 2) zasądza od skarżącej H. K. na rzecz Rady Miejskiej w K. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. K. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez skarżąca do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano, iż skarżąca, kwestionuje przedłużenie istniejącej ulicy [...], która obecnie kończy się na granicy z działką skarżącej. Rozwiązanie to ma zapewnić możliwość zabudowy pozostałych na danym terenie jeszcze niezagospodarowanych działek w kwartale ulic [...] i [...]. Powołano się przy tym na przepis art. 10 ust. i pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz . U. z 1999 r. Nr 15, poz, 139 ze zm./, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się m.in. linie rozgraniczające ulice, place i drogi publiczne oraz tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych. Ustalono w projekcie planu szerokość drogi wynoszącą 10 m, zgodnie z przepisem § 7 ust, 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Z tej przyczyny Rada Miejska jako niezasadny odrzuciła zarzut strony skarżącej. W skardze na powyższą uchwałę skarżąca przedstawiła komplikacje, jakie dla niej wynikną z konieczności oddania ze swojej działki pasa o szerokości 5 metrów na realizacje przedłużenia ulicy [...], związane z bliskim położeniem domu, istniejącą studnią, budową ogrodzenia, poprowadzeniem wodociągu, poniesionymi kosztami na podział nieruchomości i jej darowiznę, zagospodarowaniem działki drzewami i krzewami, utratą wartości jej działki, podczas gdy istnieje możliwość poprowadzenia tej ulicy po terenie działek położonych po przeciwnej stronie, które są jeszcze niezagospodarowane,Skarżąca oponuje przeciwko projektowi planu także z tego powodu, iż na budowie tej ulicy ma zyskać tylko właściciel działki przylegającej do działki skarżącej, mający działkę kilka razy szerszą od jej działki. W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały a także podkreśla, iż z działki skarżącej na planowaną drogę o szerokości 10 rn zostanie wydzielone jedynie 5 metrów, przy czym droga ta nie jest zbyteczna, bowiem umożliwi dostęp do działek powstałych z terenów dotychczas niezabudowanych. Ha rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżąca podtrzymała skargę i stwierdziła, że nie oponuje przeciwko przedłużeniu ulicy [...] z tym, że w jej ocenie na drogę powinni oddać 5 metrów właściciele działki sąsiedniej i tak powstała droga byłaby wystarczająca dla zapewnienia dojazdu do nowopowstałych działek, nie naruszono by przy tym obszaru działki skarżącej. Skarżąca podkreśliła też, że skoro przez całe lata działki sąsiednie nie były zabudowane a teraz mają być zabudowane, to niech ich właściciele oddadzą na drogę po 5 metrów. Zaprojektowanie drogi również na działce skarżącej spowoduje, że będzie miała drogę pod oknami. Pełnomocnik Rady Miasta K. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyjaśnił też, że ulica [...] to droga dojazdowa klasy drugiej, której szerokość stosownie do cytowanego rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 2 marca 1999 r, ma wynosić 10 m. Projektowana droga przebiega przez kilka nieruchomości również w części zajętych pod te drogę, przy czym właściciele nieruchomości po obu stronach drogi musza oddać na drogę po 5 m. Ha przedmiotowe rozwiązanie tylko skarżąca wniosła zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Do właściwości sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać, czy zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu skarżącej do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa. Stosownie do art, £4 ust, i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r, podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł wnieść zarzut, O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały /ust, 3/, Rozpatrując skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu, wniesioną na podstawie art. 24 ust, 4 ww ustawy, Sąd ocenia, czy uchwała ta została wydana z zachowaniem przepisów omawianej ustawy jak też czy narusza ona interes prawny strony skarżącej, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami, z treści których można wnosić, iż według strony skarżącej gmina nie może bez jej zgody ustalić innego przeznaczenia terenu stanowiącego własność skarżącej, od tego, jakie jest aktualnie faktyczne wykorzystanie terenu, należy stwierdzić, iż zarzuty te nie mogą być uwzględnione, Stosownie natomiast do treści art, 4 ust. i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Gmina wprawdzie ma obowiązek uwzględniać prawo własności innych podmiotów, jednakże nie może to pozbawiać gminy możliwości wykonywania jej zadań planistycznych. Uwzględnianie prawa własności w tym wypadku sprowadza się do dokładnego wyjaśnienia potrzeb w zakresie ustalenia przeznaczenia danego terenu, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, walorów ekonomicznych przestrzeni i innych wskazanych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro teren objęty projektem zmiany planu został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, to oczywiste jest, iż niezbędne było zaprojektowanie układu komunikacyjnego tego terenu. Znajdujący się w aktach sprawy materiał planistyczny wskazuje jednoznacznie, iż układ dróg na danym terenie, a w tym projektowane przedłużenie ulicy [...] w części obejmujące działkę skarżącej, nie może być traktowany jako naruszający prawo skarżącej. Zasadnie uznała Rada Miejska w K., że nie jest dopuszczalne przedłużenie tej ulicy jedynie o szerokości 5 m lub nawet o szerokości 10 m ale z pominięciem działki skarżącej, powodowałoby to bowiem w sposób wyraźny zaburzenie ładu przestrzennego, Nie może przy tym o przewidzianym przez Radę Gminy sposobie zagospodarowania terenu przesadzać subiektywny pogląd skarżącej, iż jej działka straci wartość, jest już zagospodarowania drzewami i krzewami, ogrodzona itp. Niewątpliwie planistyczne akty prawne podejmowane przez organ gminy na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym maja wpływ na prawa właścicieli gruntów na danym terenie, jednakże nie można uznać, że w każdym przypadku akty planistyczne naruszają prawo, Tylko zaś naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Sąd w niniejszej sprawie takiego naruszenia się nie dopatrzył, skoro przyjęte w projekcie planu rozwiązanie układu drogowego /przedłużenie istniejącej ulicy/ odpowiada społecznemu zapotrzebowaniu /umożliwienia zabudowy dotychczas niezagospodarowanych terenów/. Interes indywidualny strony skarżącej nie może być skutecznie przeciwstawiany interesowi wspólnoty samorządowej w takim stopniu, który blokowałby konieczne zaprojektowanie w planie miejscowym optymalnego układu komunikacyjnego. Skarga nie mogła w związku z tym być uwzględniona. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Hr, 153, poz. ł£70/, w związku z art, 97 § i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.