IV SA 4470/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi L. L. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zamurowania otworów okiennych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego L. L. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7/IV SA 4470/03 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003r. po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa: -uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego – nakazał L. L. zamurowanie w terminie do 30 listopada 2003r. otworów okiennych, istniejących w ścianie szczytowej budynku, usytuowanej w granicy z nieruchomością Z. C. przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją nr [...], po raz kolejny umorzył postępowanie przeprowadzone celem kontroli zgodności wykonanego budynku z pozwoleniem na budowę – przy ul. [...] w [...]. Organ ten nie znalazł podstaw do podjęcia czynności w ramach nadzoru budowlanego w odniesieniu do tego budynku, którego zgłoszenie do użytkowania w 1997r. przyjęto bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej podniósł, iż kompleks budynków, w którego składzie są budynki oznaczone nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...], był realizowany na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1984r. Zamierzenie obejmowało 6 jednorodzinnych budynków w zabudowie szeregowej na terenie osiedla "[...]" na [...]. Z opisu technicznego wynika, że tylko budynek skrajny, północno-zachodni, posiada garaż wbudowany, a pozostałe garaże przylegają do części mieszkalnej budynków. Przeniesienie pozwolenia na budowę jednego segmentu na skarżących D. i L. L. nastąpiło decyzją Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 1997r. Integralną częścią decyzji był dotychczasowy, zatwierdzony projekt budowlany, ponadto nowi inwestorzy przejęli wszystkie warunki z decyzji o pozwoleniu na budowę. Załączony do akt archiwalny projekt budowlany nie posiadał otworów okiennych w ścianach zewnętrznych szczytowych poszczególnych segmentów obiektu. Urząd Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2007r. przyjął zgłoszenie do użytkowania budynku oznaczonego nr [...]. Organ odwoławczy oceniając powyższe ustalenia, uznał, że budynek przy ul. [...] nie odpowiada przepisom technicznym obowiązującym w okresie jego budowy jak i w aktualnych, bowiem narusza § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Bez znaczenia jest fakt, że organ nie zgłosił sprzeciwu po jego oddaniu do użytkowania, bowiem nie stanowi to legalizacji stanu niezgodnego z w/w przepisami budowlanymi. Zachodzi konieczność doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję L. L. domagał się jej uchylenia, jako niezgodnej z prawem i zasądzenie kosztów procesu. Skarżący podniósł, że projekt budowlany obejmujący 6 segmentów oznaczonych nr [...] wykonany był jako projekt dla jednego obiektu realizowanego na jednej nieruchomości i stanowił integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1984r. Segment oznaczony Nr [...] (obecnie noszący nr [...] przy ul. [...]) w szczycie pierwszego piętra miał zaprojektowane okno w ścianie szczytowej, podobnie jak ściana szczytowa segmentu [...] (obecnie [...]). Według skarżącego inne ściany szczytowe nie istnieją, skoro budynek sześcio segmentowy realizowano w zakresie zabudowy szeregowej. Ponieważ ściany pośrednie poszczególnych segmentów budynku szeregowego są w ostrej granicy, nie ma do nich zastosowania § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Zabudowa działki obiektem 6-segmentowym nastąpiła przed jej formalnym podziałem na odrębne działki budowlane. Ma to bardzo istotne znaczenie dla stosowania przepisów budowlanych w zakresie wymogów odległościowych z § 12 w/w rozporządzenia, jak i art. 5 ust 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 66 ust 1 Prawa budowlanego z 1994r. przez jego niewłaściwe zastosowanie do powyższego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu albowiem zakwestionowana decyzja wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Uczestnik Z. C. domagał się zobowiązania L. L., właściciela sąsiedniego budynku szeregowego przy ul. [...] w [...], do zamurowania otworów okiennych w ścianie przylegającej do jego garażu – jest to elewacja północno-zachodnia budynku Nr [...]. Z materiałów sprawy wynika, że budynek Nr [...] – to jeden z sześciu budynków jednorodzinnych wykonanych w zabudowie szeregowej na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1984r. znak [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta zezwala na budowę osiedla domków jednorodzinnych na terenie nieruchomości działki w W. "[...]" według projektu stanowiącego integralną część decyzji. Budynek L. L. według zgodnych wskazań skarżącego i uczestnika C. na rozprawie w projekcie budowlanym oznaczony był Nr [...]. Budynek ten zgłoszony został do użytkowania po zakończeniu budowy w 1997r., choć budowa jego była prowadzona od 1984r. po wydaniu decyzji wyżej wymienionej. Skarżący L. był drugim inwestorem, gdyż przeniesienie pozwolenia na budowę nastąpiło decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 1997r. wydaną przez Burmistrza Gminy [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dwukrotnie umorzył postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego, opierając się na fakcie, że zgłoszenie inwestora L. o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania budynku mieszkalnego organ przyjął, po dokonanych oględzinach bez żadnych zastrzeżeń. Oświadczenie to Urząd Gminy zawarł w piśmie z dnia 11 czerwca 1997r. skierowanym do inwestora. Rozpoznając odwołanie Z. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającej postępowanie organ odwoławczy uchylił decyzję i rozstrzygnął sprawę co do istoty decyzją własną, nakazując L. L. by zamurował cztery otwory okienne w ścianie graniczącej z garażem Z. C. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 138 kpa organ odwoławczy, który ma charakter nie tylko organu kontrolnego, ale także organu rozpatrującego sprawę merytorycznie, miał bezwzględny obowiązek dokładnego wyjaśnienia spornych kwestii związanych z wykonaniem otworów okiennych w ścianie zbliżonej do nieruchomości sąsiada Z. C. Przede wszystkim zaś niezbędne było dokładne ustalenie jakie rozwiązanie zawierał projekt budowlany w odniesieniu do tej ściany. Organ odwoławczy stwierdził wprowadzenie w uzasadnieniu swej decyzji, że ściana ta według projektu była pozbawiona otworów okiennych, lecz nie podał na czym opiera to ustalenie. Zauważyć, bowiem trzeba, iż w załączonym do akt, archiwalnym projekcie budowlanym, nie ma rysunku spornej ściany. Zaś z wykonanego rzutu pierwszego piętra budynku oznaczonego Nr [...] (obecnie mającego Nr [...]) należącego do L. L. wynika, iż jest w ścianie tej przewidziany otwór okienny oświetlający łazienkę. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż skoro projekt budowlany stanowiący integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę przewidywał w ścianie spornej okno łazienkowe w rzucie pierwszego piętra to wykluczone było nakazanie przez organ odwoławczy zamurowania tego okna w wydanej decyzji. Odrębnego ustalenia wymagało też, czy pozostałe 3 otwory "doświetlające" w części poddasza były przewidziane w projekcie budowlanym, czy też zostały wykonane samowolnie z odstępstwem od projektu. W przypadku ustalenia, iż wykonano je z odstępstwem od projektu, organ zobligowany był wyjaśnić, kiedy miało miejsce ich wykonanie. Ustalenie to będzie, bowiem decydowało, które przepisy prawa budowlanego znajdą zastosowanie do stwierdzonej samowoli. Podkreślić natomiast trzeba, że niedopuszczalne jest, jak to uczynił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, równoczesne stosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r." w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki". Uchybienie to stanowi kolejną bardzo istotną wadę zaskarżanej decyzji, która nie mogła się ostać. Dodać też należy, iż zaskarżana decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Organ w jej uzasadnieniu przytoczył treść różniących się zeznań świadków na temat otworów okiennych w spornej ścianie budynku L. L. Organ dowody te całkowicie pominął w swej ocenie, podobnie jak pominął milczeniem fakt, że projekt budowlany przewidywał w tej ścianie okno łazienki na poziomie pierwszego piętra. Także zapisy w dzienniku budowy dotyczące realizowanych robót nie były przedmiotem analizy ani oceny organu orzekającego merytorycznie w sprawie, choć dziennik budowy załączony jest do materiału dowodowego akt administracyjnych. Brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wnikliwej oceny prawnej w aspekcie mających zastosowanie przepisów wyklucza możliwość stwierdzenia, iż kwestionowana decyzja odpowiada prawu, a tym samym wyłącza możliwość odparcia zarzutów skargi. Wykazane w rozważaniach powyższych uchybienia uzasadniają konieczność uchylenia zaskarżanej decyzji. Z mocy art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.