IV SA 4541/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Wojciech Mazur ( spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi K. i R. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę Skargę oddala. IV S.A. 4541/02 U Z A S A D N I E N IE Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] Burmistrz Gminy [...] – [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust.4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm. / zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym na działce nr [...] przy ul. O.w W. [...]dla A. i M. A. W uzasadnieniu decyzji podano, iż poprzednia decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę z dnia 31 maja 2000 r. została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] października 2001 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż projekt zagospodarowania działki naruszał § 272 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / tj. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm. / a także "linijka słońca" została wykonana niewłaściwie. W ponownym postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami a w szczególności z § 272 w/w rozporządzenia a inwestor wykonał analizę zacienienia projektowanego budynku, która spełnia warunki określone w § 13 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań K. i R. J. oraz Z. R. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności, które wskazywałyby, że projektowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzuty skarżących, co do naruszenia § 13 i § 272 ust. 3 są niezasadne z uwagi na uzupełnienie przez inwestora dokumentacji w tym zakresie spełniającej warunki przewidziane w/w przepisami. Także niezasadne są zarzuty odwołujących, co do odmowy sporządzenia kserokopii projektu budowlanego. Z § 6 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego / Dz.U. nr 140,poz. 906 / wynika, iż projekt sporządza się w 3 egzemplarzach, jeden do archiwum właściwego organu nadzoru budowlanego a dwa dla inwestora. Strony miały możliwość zapoznania się z projektem w siedzibie organu I instancji i z tego skorzystały. Ponieważ inwestor spełnił warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję 2 złożyli K. i R. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania o raz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut naruszenia art. 79 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie skarżących o przeprowadzonym dowodzie oraz art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ organ nie zajął stanowiska, co do odwołania skarżących a przede wszystkim w obydwu instancjach skarżący nie mieli możliwości ustosunkowania się do faktów i ocen, które zgodnie z przepisami prawa, winny stanowić podstawy wydanych decyzji. Gdyby nie naruszono w/w przepisów to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest niezasadna. Zarzuty podniesione w skardze są nie skonkretyzowane i bardzo ogólne. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję nie jest związany zarzutami skargi i ma obowiązek przeprowadzić kontrolę pod względem zgodności z prawem badanej decyzji / art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153, poz. 1269/. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się ponownie, gdyż poprzednia decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została w wyniku uwzględnienia zarzutów skarżących uchylona. Zarzuty, które stawiają skarżący jak wspomniano wyżej są bardzo ogólnikowe, ale porównując je z zarzutami podniesionymi w odwołaniu można ustalić, iż dotyczą naruszenia art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę sporządzenia kserokopii projektu budowlanego, art. 79 k.p.a. z uwagi na nie zawiadomienie skarżących o przeprowadzeniu dowodu oraz art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ sporządzone uzasadnienie nie wyjaśnia, dlaczego określone w nim dowody zasługują na uwzględnienie. W zakresie udostępniania stronie akt postępowania administracyjnego obowiązujące przepisy art. 73 k.p.a. przewidują dwa odrębne stany faktycznoprawne i związane z nimi obowiązki organu administracji publicznej oraz odpowiednie uprawnienia strony. Zgodnie z § 1 tego artykułu organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie w każdym stadium postępowania przeglądanie akt sprawy oraz sporządzenie z nich notatek i odpisów. W myśl natomiast § 2 strona może żądać uwierzytelnienia sporządzanych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Podnosząc wspomnianą wyżej zasadniczą różnicę obu omawianych unormowań, sąd akcentuje jedynie, że przepis art. 73 § 1 k.p.a. przyznający stronom, obok możliwości przeglądania akt, także prawo sporządzania z nich notatek i odpisów, pozostawia im te uprawnienia do własnej realizacji. Rola organu administracji kończy się tu na zapewnieniu stronom możliwości skorzystania z tych uprawnień, w tym utrwalenia na własny użytek dokumentów zawartych w aktach przez ich notowanie, wykonywanie odpisów. W tym zakresie nie ma żadnych ograniczeń. Sprawą otwartą natomiast jest kwestia stosowanej techniki w tym względzie. W ocenie sądu, skoro strona ma prawo sporządzać notatki lub odpisy z wszelkich pism znajdujących się w aktach sprawy, to tym samym brak jest podstaw do odmowy sporządzenia tychże pism za pomocą kserokopiarki, jak i innych nowoczesnych urządzeń służących do powielania i gromadzenia materiałów oraz informacji. Strona postępowania nie może jednak żądać, aby takie kserokopie wykonywał i dostarczał sam organ administracji. Innymi słowy, nie ma on takiego obowiązku, gdyż sporządzanie notatek czy odpisów z akt postępowania przepis pozostawił stronie, niezależnie od rodzaju użytych do tego środków technicznych. Tym samym wyraźnie zostały rozgraniczone obowiązki organu administracji /umożliwienie przeglądania akt i sporządzania z nich notatek i odpisów/ i uprawnienia strony /do przeglądania akt oraz sporządzania notatek i odpisów/. W przedmiotowej sprawie skarżący pismem, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 17 kwietnia 2002 r. zażądali sporządzenia kserokopii dwóch egzemplarzy projektu budowlanego, gdyż niezbędny im on będzie do sporządzenia odwołania. Mając na uwadze powyższe rozważania odmowa uwzględnienia żądania skarżących była zasadna. Bezzasadność przedmiotowego żądania wyraża się już w fakcie dostarczenia dwóch egzemplarzy projektu. Jedynym mankamentem, który można zarzucić organowi I instancji to nieodpowiednia forma odpowiedzi udzielonej skarżącej, gdyż odmowa powinna być sporządzona w formie postanowienia, na które zgodnie z art. 74 § 2 służy zażalenie, jednakże zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma to wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie, gdyż odmowa była zasadna. Należy również zauważyć, iż skarżący doskonale znali treść projektu budowlanego, o czym świadczy treść sporządzonego odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W. – [...] z dnia [...] maja 2000 r. Jak wynika ze skierowanego do skarżących pisma z dnia 19 kwietnia 2002 r. zapoznali się oni z aktami administracyjnymi w dniu 18 kwietnia 2002 r. Odnośnie oceny jako dowodu pisma z dnia 20 lutego 2002 r. to Sąd nie dostrzega naruszenia art. 79 k.p.a., gdyż z tym pismem strona mogła bez problemu się zapoznać przeglądając akta. Pismo zawiera jedynie wyjaśnienia autora projektu budowlanego, co do zastosowanych przepisów, nie jest to, więc opinia biegłego ani tym bardziej zeznanie świadka. Natomiast uzgodnienie kwestii zgodności projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie wymaga postępowania w trybie art. 106 k.p.a. Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. a ogólnikowość zarzutów w tym zakresie uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.