IV SA 4581/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski (spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2004 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Głównego Inspektor aNadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie Odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...].11.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] po rozpatrzeniu wniosku M.G. odmówił udzielenia zezwolenia na odroczenie terminu rozbiórki budynku usługowo-handlowego przy ul. [...] w L. określonego decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] do dnia 31 grudnia 2001r. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. G. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] decyzją z dnia [...].03.2002 r. ponownie odmówił udzielenia pozwolenia na przesunięcie terminu przymusowej rozbiórki obiektu do dnia [...] grudnia 2004 r. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].05.2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki nakazanej decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...].05.1997 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].07.1997 r. Na skutek złożonego przez M.G. wniosku decyzją z dnia [...].08.2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].10.2003 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].08.2002 r. Na powyższą decyzję M.G. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie zasad postępowania administracyjnego a zwłaszcza art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 39 ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kodeksu postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie nieważnościowe i uznał, że nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Jedną z przesłanek prawa enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest rażące naruszenie prawa, do którego dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 1991 r. III SA 1246/91). Z akt sprawy wynika, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].05.2002 r. uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. [...], którą odmówiono skarżącej udzielenia pozwolenia na przesunięcie terminu rozbiórki budynku usługowo – handlowego przy [...] w L. do dnia 31 grudnia 2004 r. nie narusza w sposób rażący dyspozycji art. 39 ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229). Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że co do zasady obowiązek przymusowej rozbiórki obiektu nałożony decyzją ostateczną powinien być wykonany niezwłocznie. Jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego został wydany nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust.1 pkt.1, właściwy organ może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Wydanie tej decyzji jest uzależnione od spełnienia określonych przesłanek, którymi są "względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu". W opisywanej sprawie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego w którym stwierdzono, że trudna sytuacja gospodarcza i wzrost bezrobocia nie są wystarczającymi przesłankami do dalszego sankcjonowania samowoli budowlanej. Treść art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnych, uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi. Trudno za takie względy uznać sytuację, gdy skarżąca zgodnie z par. 2 aktu notarialnego została poinformowana o rozbiórce budynku handlowo – usługowego oraz o jej odroczeniu do dnia 31.12.2001 r. Fakt zawarcia umowy sprzedaży działek zabudowanych przeznaczonym do rozbiórki obiektem handlowo – usługowym na rzecz M.G. nie pozostaje w jakimkolwiek związku przyczynowym i nie ma wpływu na ewentualną zmianę lub dalsze odroczenie terminu rozbiórki budynku. Prawo budowlane z 1974 r. nie przewiduje odroczenia wykonania nakazu rozbiórki z powodów innych niż określonych w art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].05.2002 r. Podnoszone przez skarżącą zarzuty przemawiające za odroczeniem terminu rozbiórki budynku nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny także zarzut strony odnoszący się do naruszenia przez organy administracji publicznej zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, 10, 77 i 81. W toku postępowania organy administracji podjęły działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Strony brały czynny udział w postępowaniu i mogły składać stosowne wyjaśnienia w sprawie. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271).