IV SA 4585/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego Skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) nakazał S. R. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku murowanego z poddaszem użytkowym o wymiarach 8,50 x 5,0m na nieruchomości przy ulicy [...]. Organ ustalił, iż S. R., władający powyższą nieruchomością, wybudował powyższy obiekt budowlany w 1991r. bez pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) organ rozpoznawał sprawę w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlanego z 1974r. Organ ustalił na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że przedmiotowa działka położona przy ulicy Jasielskiej 1 znajduje się w strefie ochronnej napowietrznej linii energetycznej 110kV oraz na terenie przeznaczonym w planie na projektowaną trasę ekspresową komunikacji drogowej, a zatem pod zabudowę o odmiennym charakterze niż zabudowa dokonana przez S. R. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. R. Zarzucił decyzji naruszenie art. 37 § 1 i 2 Prawa budowlanego, ponieważ budowa obiektu nie stworzyła zagrożenia dla życia lub zdrowia.. Nie spowodowała ona niedopuszczalnego pogorszenia warunków siedliskowych dla użytkowników lub otoczenia, ponadto znajduje się ona na terenie , który jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. Zarzucił ponadto naruszenie art. 7-11 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ustalił, iż zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Stołecznego [...] z dnia [...] września 1992r. w sprawie zmiany Perspektywicznego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego 6 grudnia 1982r. /Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 1992r. Nr [...], działka przy ulicy [...] znajduje się w strefie ochronnej napowietrznej linii energetycznej 110 kV, a ponadto jest usytuowana na terenie przeznaczonym w planie pod projektowaną trasę ekspresową komunikacji drogowej NS. Poprzedni ww. Plan z 6 grudnia 1982r. także zakładał trasę ekspresową komunikacji drogowej – NS przebiegającą przez nieruchomość przy ulicy [...]. W związku z tym , iż obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zastosowanie w sprawie ma art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył S. R. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 15 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. w związku z art. 103 Prawa budowlanego z 1994r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, nie wyjaśniono również podstaw zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. oraz czy teren nie jest przeznaczony w ogóle pod zabudowę czy też w świetle planu przeznaczony jest pod zupełnie inną zabudowę. Zakwestionował powołanie się na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992r., którego prawna skuteczność w świetle art. 86 i 87 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu przestrzennym może budzić wątpliwości i koliduje także ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z planu w odniesieniu do działki przy [...]i ustalonym dla niej przeznaczeniem na funkcje mieszkaniowo – usługowe. Bezpodstawne jest zatem zastosowanie art. 37 ust. 1. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) . Nie podlega natomiast kontroli i ocenie tego sądu to, czy także w kryteriach słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej rozstrzygnięcie organu administracji jest trafne. Dlatego Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie mógł rozważać tych zarzutów skargi, które odnoszą się do kwestii utraty przez skarżącego dorobku całego życia. Przepisy Prawa budowlanego regulujące kwestię likwidacji samowoli budowlanych mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. W myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. właściwy organ ma obowiązek orzec rozbiórkę obiektu, jeżeli obiekt ten wzniesiony został na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę lub przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. W sprawie niniejszej, organ administracji ustalił, iż na budowę przedmiotowego budynku murowanego z poddaszem użytkowym nie zostało udzielone pozwolenie. Organ ustalił także, iż według planu zagospodarowania przestrzennego na terenie tym została przewidziana budowa trasy ekspresowej NS, a zatem innego rodzaju zabudowa niż dokonana przez skarżącego. Ustalenia te nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego. Wbrew zarzutom skarżącego, jak wynika to z wypisu i wyrysu z planu miejscowego, cały teren objęty jest wprawdzie symbolem [...]/ funkcje mieszkaniowo – usługowe/, jednakże sama działka położona przy [...] znajduje się w strefie ochronnej napowietrznej linii energetycznej 110kV i usytuowana jest na terenie przeznaczonym w planie pod projektowaną trasę ekspresową komunikacji drogowej - NS. W tych okolicznościach uznać należało, iż decyzja nakazująca rozbiórkę wydana została zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a. jak również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ wyjaśnił jaki stan faktyczny uznał za udowodniony oraz wskazał jakimi przepisami prawa kierował się wydając zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.