IV SA 4600/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska,, sędzia NSA Anna Żak (spr), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004 sprawy ze skargi E.G. i G.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 Nr [...] w przedmiocie rozbiórki wjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ze skargi E.G. II. oddala skargę G.G. III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...], w oparciu o art.138 par.l pkt.2 kpa, art. 51 ust.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. po rozpatrzeniu odwołania E.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2003r. nakazującą E.G. rozbiórkę utwardzenia wjazdu na własną posesję uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał E.G. dokonanie rozbiórki utwardzenia wjazdu na własną posesję nr ew.] z ul. P. w S. W uzasadnieniu wskazał, że E.G. wykonał samowolnie roboty budowlane polegające na podniesieniu terenu o około 40 cm i utwardzeniu betonem o grubości około 12 cm wjazdu na własną posesję. Z tego względu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].12.2002r. na podstawie art.51 ust. 1 pkt.2 i ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r.zobowiazał E. G. do: - sporządzenia inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót, ekspertyzę techniczną prawidłowości tych robót, - uzyskania opinii z Urzędu Gminy [...], czy przedmiotowy wjazd jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz czy nie koliduje z planami zarządcy drogi, w terminie do 11 kwietnia 2003r. Mimo upływu terminu w/w obowiązki nie zostały wykonane w związku z czym zgodnie z art.51 ust.2 ustawy prawo budowlane obligatoryjnym było wydanie decyzji o zaniechaniu robót bądź rozbiórce obiektu lub jego części. Ponieważ organ I instancji wskazał błędną podstawę swej decyzji organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie na podst. art.138 par.l pkt.2 kpa. W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. G. i G. G. wnieśli o stwierdzenie " nieistnienia obowiązku nałożonego w decyzji" podnosząc, że nie wykonywali żadnego wjazdu ani jego utwardzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem G. G. działający także jako pełnomocnik syna E. G., wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość jest własnością syna, natomiast on jest dzierżawcą przedmiotowej zabudowanej nieruchomości z czego wywodzi swój interes prawny do wniesienia skargi. Przyznał, że na podstawie zgłoszenia wybudował bramę wjazdową na posesję, a następnie został wybetonowany wjazd dla tej bramy na powierzchni około 24 mkw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga E.G. jest zasadna choć z innych przyczyn, niż w niej podano. W sprawie nie ma żadnych wątpliwości wbrew zarzutowi skargi, co do tego, iż w 200 lr. wykonane zostało bez wymaganego pozwolenia na budowę utwardzenie wjazdu na posesję skarżącego. Okoliczność ta została przyznana na rozprawie, wynika z akt sprawy, w tym dokumentacji fotograficznej. W sprawie sygn. akt 7/1V S.A. 372/03 ze skargi E. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2004r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 51 ust.l pkt.2 i art.51 ust.4 kpa. ustawy Prawo budowlane z 1994r. nakładającą na E.G. obowiązek złożenia dokumentacji geodezyjnej i budowlanej oraz opinii z urzędu gminy o zgodności wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że powołany przepis art.51 ust.l pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. dotyczy nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności, które spowodują że wykonane roboty budowlane będą zgodne z prawem. Nie można natomiast uznać, że czynnościami, które doprowadzą wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem jest złożenie dokumentacji geodezyjnej i budowlanej dotyczącej aktualnie istniejącego stanu robót czy też opinii w zakresie zgodności zrealizowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Dostosowanie robót do stanu zgodnego z prawem musi polegać właśnie na robotach, które będą zgodne z dokumentacją a nie na dostosowywaniu dokumentacji do istniejącego stanu robót. Skoro zatem decyzja wydana na podstawie art. 51 ust.l pkt.2 i ust.4 kpa. ustawy Prawo budowlane z 1994r. była wadliwa i została wyeliminowana z obrotu prawnego, to również decyzje obu instancji wydane w niniejszej sprawie mające charakter następczy tj. uwarunkowane nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności na podstawie art.51 ust.l pkt.2 tej ustawy należało uznać za wadliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 par.l pkt.la lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/ uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ze skargi E. G. Na podst. art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarga G.G. podlega natomiast oddaleniu, ponieważ nie miał on żadnego interesu prawnego ani w postępowaniu administracyjnym, ani we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję, która w ogóle go nie dotyczyła, jak również w żadnym zakresie nie dotyczy jego interesu prawnego i obowiązku. Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest więc na normach prawa administracyjnego prawa materialnego. Musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Stwierdzić należy, że dzierżawca nieruchomości nie jest stroną w rozumieniu art.28 kpa. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zobowiązania inwestora do rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie decyzji, o której mowa w ar.51 ust.2 prawa budowlanego. Z tych powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę G.G. oddalił.